ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 31/12/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  31/12/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Μπήκε κλείνοντας με δύναμη την πόρτα.

Στάθηκε βλοσυρή και το διαπεραστικό της βλέμμα ήταν απαγορευτικό για οποιαδήποτε αντίδραση. Κανείς δεν τόλμησε ούτε καν να ευχηθεί χρόνια πολλά, έστω μια καλή χρονιά.

- Μην τολμήσει κανείς. Δεν θέλω να ακούσω ευχές! Τέρμα τα χρόνια πολλά. Τέρμα οι καλές χρονιές! Τι θα γίνει; Θα έχω χρόνια πολλά επειδή θα μου τα ευχηθείτε; Άσε που τώρα τελευταία μαζί με τα χρόνια πολλά έχετε βάλει και το καλά! Δεν θέλω ευχές, μωρέ!... Τζάμπα ευγένειες! Τόσα χρόνια έχω φάει κατακούτελα τόσες ευχές για χρόνια πολλά και ...τί κατάλαβα; Χρόνια πολλά!... Από πού και ως πού; Καλή χρονιά...! Από πού και ως πού...; Από πότε έχω να δω ...καλή χρονιά; Μόνο μια μέρα κρατάει η ευχή... αφού τα πάντα είναι κλειστά. Δεν λειτουργεί τίποτα! Άρα τόσο μόνο κρατάει η ευχή. Πες καλή πρωτοχρονιά για να είμαστε πάτσι!  Μια ευχή για την ημέρα... Πότε κράτησαν ολόκληρη χρονιά οι ευχές; Για δες πίσω! Πόσες χρονιές έσβησαν ...δαφνοστεφανωμένες στην πλημμυρίδα των ευχών και των προσδοκιών. Αμέτρητες! Χιλιάδες! Άλλαξε τίποτα; Απολύτως τίποτα! Πόσα Χριστούγεννα πέρασαν κουβαλώντας το ξεφτισμένο πνεύμα τους να προσπαθούν να φαίνονται γυαλιστερά κάτω από τα πολύχρωμα χρώματα μιας εφήμερης ψευδαίσθησης; Και πάλι χιλιάδες! Άλλαξε τίποτα; Έμεινε η ψευδαίσθηση μιας παταγώδους αποτυχίας μεταξύ ατελείωτων ωρών ποδαρόδρομου και της γαργαλιστικής γεύσης ...γκουρμέ εδεσμάτων. Η Καλή Χρονιά ζει μόνο κανά δυο εικοσιτετράωρα και στο μέλλον προβλέπεται να μπορεί να ανασαίνει ελάχιστες ώρες.

Κοιταχτήκαμε όλοι στα μάτια με απορημένα βλέμματα. Κάτι έχει πάθει η θειά μας η Αμερσούδα. Κάτι πρέπει να έγινε. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Αλλά αυτή συνέχισε απτόητη.

- Το υπέροχο πνεύμα των Χριστουγέννων είναι εξαφανισμένο. Προφανώς έπεσε θύμα απαγωγής. Κανείς δεν ξέρει. Το σίγουρο είναι ότι έχει χαθεί. Δεν μας λείπει; Μας ήταν άχρηστο; Και αν ναι, για ποιό λόγο το διατηρούσαμε; Επειδή επιβίωνε μόνο για λίγες μέρες και μας βόλευε τις υπόλοιπες τριακόσιες τόσες μέρες; Ήταν πανάκριβο, προφανώς, για να το συντηρήσουμε τις υπόλοιπες. Μήπως έτσι θα ήταν ...καλή χρονιά η κάθε χρονιά; Για να μπορέσουν και οι ευχές να εκπληρωθούν... Αλλά τώρα είναι πλέον αργά...Το πνεύμα των Χριστουγέννων ανέβηκε στο έλκηθρο του Άι - Βασίλη και δεν πρόκειται να επιστρέψει. Ανέβηκε κρυφά ένα βράδυ χωρίς κανείς να το αντιληφθεί και χάθηκε στους πέντε ανέμους... Το πήρε κανείς είδηση ότι έγινε έτσι; Κανείς! Γιατί κανείς δεν ενδιαφερόταν! Να δείτε που σε λίγο καιρό το ίδιο θα κάνει και ο Άι - Βασίλης. Δεν θα ξανάρθει... Γιατί κανείς δεν τον χρειάζεται πλέον... Ούτε καν τα μικρά παιδιά..! Αυτό θα γίνει... Ναι, αυτό θα γίνει..! Και θα είναι πλέον αργά...

Δεν είπε τίποτα άλλο. Κανείς δεν μίλησε. Δεν μπορούσε. Έπιασε το πόμολο της πόρτας και την άνοιξε. Γύρισε και μας κοίταξε. Στο αφράτο μάγουλό της δεν μπορούσε να κρυφτεί ένα πικρό της δάκρυ. Ήταν το μόνο που γυάλιζε αληθινά!  

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 25/10/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  25/10/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Η ψυχανάλυση στην εποχή των κρίσεων!

Μια ατελείωτη εποχή που υπάρχει εδώ και χρόνια που χάνονται στο βάθος των αιώνων, αμήν.

Και τι μπορεί να είναι μια κρίση; Το λεξικό μας δίνει πολλές ερμηνείες. Κρίση είναι η ικανότητα του ανθρώπου να εμβαθύνει λογικά και να καταλήγει σε ορθά συμπεράσματα. Δε μας κάνει, δεν υποφέρουμε από αυτή την κρίση. Έχουμε απαλλαγεί, δόξα Τον Πανάγαθο! Μήπως όμως δεν έπρεπε να απαλλαγούμε;

Άλλη ερμηνεία για την κρίση μας λέει ότι κρίση είναι η άποψη, η εκτίμηση που εκφέρει κανείς για πρόσωπα, πράγματα και καταστάσεις. Ούτε αυτό μας βοηθάει! Που καιρός για γρίφους!

Μια άλλη ερμηνεία μας λέει ότι κρίση είναι η διατάραξη της ομαλής πορείας μιας διαδικασίας, η κακή λειτουργία ή η έμπρακτη αμφισβήτηση καθιερωμένων δομών, αξιών και θεσμών κ.λπ. Τι είναι πάλι τούτο; Δύσκολες εποχές για ...σκεπτόμενους πρίγκιπες!  Αντισταθείτε, δεν είναι καιρός για θαύματα!

Τι από όλα αυτά είναι αυτό που ταλανίζει την όμορφη ζωή μας; Ποιά κρίση τέλος πάντων είναι αυτή που δεν μας αφήνει να ξεμυτίσουμε από τη γωνία του δρόμου και να πιάσουμε την ευθεία; Η λεγόμενη οικονομική κρίση που κατά πολλούς είναι εικονική διότι εμπίπτει στο νόμο ... περί θεαμάτων και κατά άλλους είναι ευκαιρία για να καλυφτούν πίσω από αυτήν και να ...σφυρίζουν κλέφτικα! Άρτος και θεάματα ή ήχος και φως;

Μήπως κάποια από τις παραπάνω κρίσεις θα πρέπει να γίνει κτήμα μας για να ξεπεράσουμε αυτή που μας αγγίζει; Κάποια από όλες ή ακόμα περισσότερες;

Όποια κι αν είναι όμως κανείς δεν θέλει να ξαπλώσει στο ...κρεβάτι της ψυχανάλυσης! Διότι ουδείς θέλει να τολμήσει και να παραδεχτεί ότι είναι ασθενής. Διότι το να βρεθείς στον ψυχαναλυτή υπάρχει έστω και η αμυδρά υποψία ότι είσαι ασθενής. Που δεν είσαι. Τα εσώψυχά σου θα βγάλεις. Θα καταθέσεις την ειλικρίνεια σου, όση έχει απομείνει. Το πολύ σε πέντε συνεδρίες θα απαλλαγείς από αυτό που σε κατατρέχει. Ποιός όμως θα τρέξει να ...προλάβει; Ουδείς.

Διότι οι από κάτω κατηγορούν τους από πάνω, οι από πάνω κατηγορούν τους από κάτω, οι διπλανοί ωρύονται ότι φταίνε και οι δυο. Εμείς ωρυόμαστε ότι φταίνε και οι τρείς.

Τελικά ποιός θα κάνει τη μάνα;

  

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 18/10/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 18/10/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Η Ιστορία επιστρέφει δριμύτερη!

Χαζολογά μπρος στα έκπληκτα μάτια απαίδευτων λογισμών και προσπαθεί να καταπνίξει στο αίμα οποιαδήποτε αντίδραση μπορεί να φανεί ...κατακριτέα. Οι δυνάμεις σιωπούν και καταλαγιάζουν κάθε κίνησή τους στις αναμνήσεις ευτυχισμένων στιγμών του παρελθόντος. Το παρόν κατακρημνίζεται, χάνεται, δεν υπάρχει πλέον. Ένα ασύνδετο τοπίο που από το παρελθόν φωτογραφίζει το μέλλον. Αδυνατεί να υπάρξει ένα παρόν αντάξιο ενός ...ένδοξου παρελθόντος!

Η μέριμνα μιας σιωπής μπροστά στην ησυχία της αντίδρασης σε ένα θολό και κραυγαλέα άνυδρο ησυχαστήριο συνειδήσεων. Η αλυσίδα δεν βρίσκεται στην άκρη του οργάνου της όσφρησης. Βρίσκεται προσκολλημένη στη φαιά ουσία μιας απλής λογικής. Ένα σύνδρομο μιας αποχαυνωμένης ηλιθιότητας που κυβερνά σε μια απέραντη αυτοκρατορία.

Ο αγαθός βίος των πληβείων ...μεσαιωνίζει! Χαροπαλεύει στα λασπόνερα και κουβαλά την ανάσα του στα μυστικά μονοπάτια μιας αδράνειας που απλόχερα μοιράζεται σήμερα και θα μοιράζεται και αύριο.

Ο Μεγάλος Αδελφός έγινε η άξια απεικόνιση του θλιβερού σήμερα. Οι εκπομπές της κατσαρόλας μια μακρινή εύπορη ευδαιμονία ενός λατρεμένου στόχου. Οι πολιτικές συζητήσεις ένα μεγεθυμένο μηδενικό που απεγνωσμένα προσπαθεί να μας χωρέσει όλους. Οι σωτήρες ευαγγελίζονται ότι είναι κληρονόμοι του μαγικού ραβδιού ενός ονειρεμένου παραδείσου. Η ανυπόφορη ανάσα ενός χαμένου παιχνιδιού βρίσκεται προ των πυλών. Παντού ένας απέραντος καθρέφτης χαμένων ονειρικών κόσμων και παραδείσων. Αυτοί είμαστε. Ένα ελεεινό στοιχειό που δεν ανασαίνει, δε χαμογελάει, δεν ελπίζει.

Κανείς δεν αντιδρά. Το πνεύμα λυγίζει μπροστά στις ένδοξες στιγμές της επικράτησης ενός βασανισμένου πολιτισμού. Το άτομο δεν είναι μέρος καμιάς παιδείας, είναι μια ασυνάρτητη λέξη που γυροφέρνει τα βήματά του χτυπώντας πόρτες για να γεμίσει τα αδύναμα πλέον σωθικά του και να θυμηθεί τα φεγγαρόλουστα λημέρια του πρόσφατου ένδοξου παρελθόντος.

Το άτομο δεν έχει καμιά παιδεία, εκλιπαρεί να συμμετάσχει σε μια πληθώρα εξοστρακισμών της αδικαιολόγητης ύπαρξής του. Και αδυνατεί να θυμηθεί, να πράξει, να πονέσει. Δεν ξέρει ποιό δρόμο να ακολουθήσει, πότε να κλάψει, να χαμογελάσει, να θυμώσει. Ακολουθεί το μαγικό παράδεισο μιας ευτυχισμένης ηλιθιότητας.

Το άτομο δεν είμαι πλέον ένα υπαρκτό πρόσωπο που θέλει να απολαύσει το μαγικό ηλιοβασίλεμα πάνω από τους λόφους ή το απαλό βύθισμά του στα απέραντα νερά μια ήρεμης θάλασσας. Είμαι το άτομο που έχει σαγηνευτεί από τις σειρήνες ενός κουρελιασμένου σήμερα κουβαλώντας τις θύμησες μιας υπέροχης προϊστορίας.

Είμαι το άτομο που μπορεί να κραυγάσει...

Αλλά δεν μπορώ;

Δε θέλω;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 11/10/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  11/10/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Γκουρμέ καταστάσεις απείρου κάλλους!

Όπου σταθείς και όπου βρεθείς! Γυαλιστερές, αχνίζουσες σελίδες σε πολύχρωμες εικόνες, τρισδιάστατες εικόνες πολύτιμων υλικών που στροβιλίζονται κάτω από το φακό και προκαλούν ουρανίσκους. Η χώρα ένα απέραντο γκουρμέ εστιατόριο. Το εθνικό χόμπι των Ελλήνων είναι ...η μαγειρική.

Πληθώρα περιοδικών, εκπομπών ταλανίζουν την όραση και την όσφρηση των απανταχού κομπάρσων των οποίων λεηλατείται η υπομονή. Τι να πρωτοπρολάβει να μαγειρέψει κανείς; Πόσα υλικά να έχει στην κουζίνα του για να υλοποιήσει τις δελεαστικές προσφορές; Μήπως υπονοεί κάτι ο ...ποιητής και εμείς ...βαρκούλες αρμενίζουνε; Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο. Και το λέει εκ της πλαγίας οδού;

Διότι πλημμυρίζει το βλέμμα νοστιμιές αλλά ο ουρανίσκος χάσκει μετέωρος και πληγωμένος. Αδυνατεί να επέλθει η πλήρης απόλαυση. Η τηλεόραση δεν διαθέτει χαρακτηριστικά προσφοράς όσφρησης. Η επιστήμη φτάνει μέχρι εδώ!

Και ο κακομοίρης τηλεθεατής ή αναγνώστης ξεφυλλίζει ή κάνει ζάπινγκ και απογοητευμένος οδεύει κάθιδρος για την παρασκευή φασολάδας ή τραχανά! Η κουζίνα του διαθέτει μόνο αυτά! Δεν είναι για πολλά πολλά! Ως προς τι λοιπόν αυτός ο καταιγισμός επιθέσεων στον ανικανοποίητο ουρανίσκο;

Ποιός προλαβαίνει να ...μαγειρεύει και να απολαμβάνει το γεύμα του συνοδεία γαλλικής φινέτσας; Προφανώς οι επαΐοντες την υψηλή γαστρονομία. Η θειά μας η Αμερσούδα δεν έχει πανεπιστημιακές μαγειρικές γνώσεις. Οι φτωχικές της γνώσεις είναι απαγορευτικές για να συμμετάσχει σε διαγωνισμούς και σε μεγάλα φαγοπότια. Ούτε ξέρει να επιμελείται οπτικά τα πιάτα της για μια εντυπωσιακή εμφάνιση. Αλλιώς έμαθε, δεν ξέρει από αυτά. Απολαμβάνει όμως τις παρενέργειες μιας οικονομικής κρίσης. Χωρίς να φταίει.

Και δεν συμμετείχε καθόλου στο 10% του οικογενειακού προϋπολογισμού που ...έφευγε σε καφενεία, εστιατόρια και ξενοδοχεία. Ασχολιόταν μόνο με τη δική της κουζίνα και τη δική της μαγειρική. Και προ παντός απέφευγε της τελευταίας μόδας προκλητικές βιτρίνες. Οπότε τι να κόψει τώρα; Απλώς της κόβουν!

Και αποφεύγει τις έντυπες και τηλεοπτικές μαγειρικές διότι δεν μπορεί να τις καταλάβει. Διότι όλοι οι μάγειροι παρουσιάζουν, προτείνουν, δοκιμάζουν και ...χορταίνουν. Πώς να δοκιμάσει καμμιά πιρουνιά και ο άμοιρος τηλεθεατής από το γυαλί της τηλεόρασης;

Και απομένει ...έκπληκτος με το πιρούνι μετέωρο στο χέρι. Ίσα που πρόλαβε να περάσει την καρό πετσέτα γύρω από το λαιμό του. Και προσπάθησε να μην την σφίξει αρκετά.

Δεν ξέρεις τι γίνεται καμιά φορά!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 04/10/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ   04/10/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Και τώρα τι γίνεται;

Ήρθε το τέλος του κόσμου. Μια από τις αμφιλεγόμενες απολαύσεις κατευθείαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Επήλθε το τέλος της και περνούμε μια νέα περίοδο ...ποτοαπαγόρευσης! Χιλιάδες, γιατί όχι εκατομμύρια απελπισμένοι συμπολίτες μας στο έλεος της ...φρικτής στέρησης του νηφάλιου και πατροπαράδοτου καπνίσματος. Κυρίες και κύριοι αν δεν το έχετε αντιληφθεί το αρειμάνιο κάπνισμα έλαβε τέλος. Οι τσιμινιέρες εσίγησαν. Πένθος επικρατεί ανά την επικράτειαν.

Τι θα απογίνουμε χωρίς τις ελκυστικές παρενέργειες του ευεργετικού καπνίσματος;. Πού θα βρούμε άκρη να πνίξουμε στον καπνό του τα χιλιάδες βάσανα που ταλανίζουν  τις αμαρτωλές ψυχές μας; Πώς θα αντέξουμε να μην πλησιάζουμε τις πολύχρωμες βιτρίνες των περιπτέρων που θα μαραζώσουν από την ανελέητη άρνησή μας; Πόσο να αλλάξουμε δρόμους για να μην πέφτουμε επάνω σε περίπτερα;

Μια λύση είναι η προσέγγιση των περιπτέρων για βαθιές εισπνοές για να έχουμε την ψευδαίσθηση ότι δεν χάσαμε το πεδίο της όσφρησης και ταχεία απομάκρυνση για να μην μπούμε στον πειρασμό της αγοράς. Διαφορετικά θα εμπλακούμε στην πίεση της αγοράς με τις επαπειλούμενες οδυνηρές συνέπειες που θα ακολουθήσουν.

Διότι άνθρωπος είσαι, μπορεί να ξεχαστείς. Να έχεις το πακέτο και αφηρημένα να το ανοίξεις με τελετουργική ευλάβεια, να πάρεις ένα τσιγάρο, να το ακουμπήσεις στα χείλη σου, να πιάσεις τον αναπτήρα σου που θα περιμένει υπομονετικά τη σειρά του και να απολαύσεις την πρώτη βαθιά ρουφηξιά.

Και ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε! Κατευθείαν στο αυτόφωρο. Καταδικαστέος ο αμαρτωλός! Τα πρόστιμα απανωτά! Στο πυρ το εξώτερο! Παράδοση τόσων ετών διαγράφεται δια παντός! Επιστροφή στην πλήρη αποσυμφόρηση τοξινών και δηλητηρίων!

Μόνο μια λύση απομένει. Μόνο ένας δρόμος. Κατευθείαν για τα καζίνο και τα νυχτερινά κέντρα πολιτισμού όπου εκεί επιτρέπεται μέχρι την Άνοιξη. Μόνο ένας τρόπος υπάρχει. Να γίνουμε ...κουμαρτζήδες και θαμώνες των μπουζουκομάγαζων. Μόνο εκεί θα βρούμε ...την υγειά μας! Την ημέρα στα καζίνο παρέα με την αδρεναλίνη της ρουλέτας και του βαλέ και το βράδυ ανάμεσα στις εκκωφαντικές μουσικές που θα περιπλέκονται με τη χαλάρωση του αλκοόλ και την βαθιά ομίχλη του τοπίου.

Νάναι καλά που έχουμε μια διέξοδο! Το μόνο πρόβλημα είναι ότι τα καζίνο και τα κέντρα διασκέδασης θέλουν και κάποιο πορτοφόλι. Και παρεμπιπτόντως φουσκωμένο. Διότι χωρίς το περιεχόμενο, άδοξο τέλος περιμένει την απόλαυση του καπνίσματος και σε αυτά τα ευαγή ιδρύματα.

Διαφορετικά η εκτόνωση αναβάλλεται. Και ουδείς γνωρίζει τι μέλλει γενέσθαι. Θα γίνει κατάληψη μπαλκονιών, αυλών, πλατειών, φωταγωγών, τουαλετών, μαρκίζων, πεζοδρομίων. Μάλλον προβλέπεται η ίδρυση νέου κόμματος αντιφρονούντων.

Καπνιζόντων.

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ! 30/09/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  30/09/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Απλοί θεατές ενός υπέροχου κόσμου!

Πλησιάζει η εποχή που θα συμμετάσχουμε σε ένα τρισδιάστατο κουίζ γνώσεων και απόψεων. Μία από τις αγαπημένες μας ενασχολήσεις κατά την οποία θα κληθούμε να επιδείξουμε την απόφασή μας για τα τοπικά και περιφερειακά δρώμενα.

Αλλά όσο τοπικά και περιφερειακά και αν είναι, υπάρχει το άρωμα και το χρώμα ενός πολυδιάστατου ουράνιου τόξου. Διότι χωρίς χρώματα τι νόημα έχει αυτή η ζωή; Μπορούμε να εξαλείψουμε τελείως τα χρώματα από τη ζωή μας; Να την αφήσουμε να παραμείνει μαύρη ή έστω γκρίζα;

Το παράλογο είναι ότι όσα χρώματα και αν έχουμε η ζωή μας παραμένει γκρίζα και θολή. Τα χρώματα δυστυχώς περιπλέκουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Το ένα εισέρχεται στο άλλο, πελαγοδρομεί, ξεθωριάζει και πολλές φορές προκαλεί τις παρενέργειες μιας επικίνδυνης αχρωματοψίας.

Ο κρυφός και ο φανερός πόλεμος των χρωμάτων αλλοιώνεται, χάνει το σκοπό του, αποδιοργανώνεται από το στόχο του, χάνει την πορεία του. Καταναλώνει τις δυνάμεις του στη διατήρηση της υπεροχής του σε έναν εξαντλητικό πόλεμο που τον ακολουθούν μικροί και μεγάλοι. Μπροστά οι μεγάλοι και πίσω ένα πλήθος δήθεν αγέρωχων συμπολεμιστών. Μια αχανής γραμμή που αδύναμη συμπορεύεται μέχρι να ανακαλύψει τη διαχωριστική γραμμή των χρωμάτων για να μπορέσει να θεραπευτεί από την αχρωματοψία του.

Δυστυχώς οι αγώνες και οι μάχες δεν είναι για τα ιδανικά και το αγέρωχο βλέμμα αυτού του τόπου. Συγκρούονται ιδέες και απόψεις, αλληλομαχαιρώνονται πρωτοποριακά συνθήματα και εύηχες καταστάσεις και συμπαρασύρουν τις ονειροπολήσεις. Άπιαστο όνειρο μια μακρόσυρτη ελπίδα που ακολουθεί και αυτή, την αναγκαστική πορεία μιας μεγάλης φυγής. Μια πορεία που ακόμα συνεχίζεται...

Οι διαπληκτισμοί δεν τους αφορούν. Δεν αγγίζουν τα πραγματικά τους προβλήματα. Ξεχνιούνται στις απλές θωπείες αναγκαστικού κατευνασμού και μιας ήσυχης καταστολής των νευροψυχικών παρενεργειών. Για να ακολουθήσει ένας αιώνιος αγέρωχος έρωτας.

Ακόμα ευελπιστούμε στις ικανές αναζητήσεις ενός πρόσκαιρα χαμένου ιδανικού παραδείσου. Και αγωνιούμε για την εξάλειψη του αποπροσανατολισμού για να οδηγηθούμε στη σωστή πορεία. Γιατί ακόμα έχουμε πολλά βήματα να κάνουμε, πολύ δρόμο να βγάλουμε, πολλά παπούτσια να αλλάξουμε. Γιατί αυτή η πορεία που κρατάει χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες είναι η μόνη αγνή ελπίδα που αναπτερώνει κάθε χαμένη προσδοκία.

Σερσέ λα φαμ ή σερσέ λα βεριτέ;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 27/09/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ"  ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  27/09/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Ένα από τα όνειρα της θειάς μας της Αμερσούδας είναι να λάβει μέρος σε ένα από τα τηλεπαιχνίδια που υπόσχονται πακτωλό χρημάτων για μια τονωτική ένεση στα οικονομικά της. Της μπήκε η ιδέα εδώ και καιρό και της άρεσε. Και ψάχνεται να την πραγματοποιήσει. Έχει βάλει λυτούς και δεμένους να βρει μια άκρη για να δηλώσει συμμετοχή και να την πάρουν.

Διότι εντάξει να δηλώσει συμμετοχή. Θα τη βρει την άκρη. Το θέμα είναι να λάβει μέρος στην εκπομπή. Αυτό είναι το δύσκολο και ανεξιχνίαστο. Οι υποψήφιοι συρρέουν κατά χιλιάδες, οι αιτήσεις το ίδιο οπότε μειώνονται οι πιθανότητες συμμετοχής και συνεπώς οι πιθανότητες κέρδους. Ποιοί θα είναι οι λαμπεροί τυχεροί που θα πάρουν μέρος και ίσως φύγουν με γεμάτη την τσέπη ή τον τραπεζικό τους λογαριασμό;

Σημάδια των καιρών, που ο καθένας προσπαθεί, με οποιαδήποτε τρόπο, να γεμίσει το χέρι του με κάμποσα ευρώ. Χώρια που και η μαγεία της μικρής οθόνης θα τους κάνει για λίγο τηλεστάρ. Θα αποκτήσουν κάμποσα λεπτά δημοσιότητας.

Η τηλεόραση αποδεικνύεται εκτός των άλλων και ένας ευεργέτης εργοδότης που μέσα σε λίγο χρόνο σου δίνει λεφτά! Χωρίς κόπο, χωρίς κούραση και χωρίς άγχος. Το άγχος των σωστών απαντήσεων και σωστών κινήσεων δεν λογίζεται σαν άγχος της καθημερινής βιοπάλης. Θεωρείται διασκέδαση. Και πού ξέρεις καμιά φορά τι γίνεται; Μπορεί κάποιος κυνηγός ταλέντων να ανακαλύψει κρυφά ταλέντα του διαγωνιζόμενου και να ξεκινήσει μια λαμπρή καριέρα στην ...απαστράπτουσα σόου μπιζ!

Το δέλεαρ μεγάλο, ήδη έχουμε εξασκηθεί αρκούντως καθώς έχουμε εισχωρήσει και στις παραμικρότερες λεπτομέρειες της ζωής των τηλεστάρ. Γιατί αυτοί και όχι εγώ; Γίνεται ίσως ένας από τους στόχους, ενός μικρόκοσμου που επιμελώς χτίζεται νυχθημερόν. Και επιμελώς κατατρώει τα αφυδατωμένα κύτταρά μας. Ποιός είναι ο πιο εύκολος τρόπος σήμερα να αποκτήσει κανείς χρήματα; Εκτός, φυσικά, από τους πανάρχαιους τρόπους που ταλανίζουν ακόμα και σήμερα την ηρεμία μας.

Να αποκτήσουμε πρόσβαση σε ένα από τα τηλεοπτικά παιχνίδια ως συμμετέχοντες. Αλλά και ως θεατές θα απελευθερώσουμε τα όνειρα μιας οικονομικής ανάσας που πλέον στοιβαγμένα σκονίζονται σε ανήλιαγες αποθήκες αποδιωγμένα ως ξεχασμένες ερινύες.

Δεν απόμεινε τίποτα άλλο! Και δεν θέλουμε τίποτα άλλο! Ακολουθούμε το δρόμο που είναι καλά χαραγμένος σύμφωνα με τις τελευταίες επιταγές ...της μόδας. Και την ακολουθούμε πιστά. Μη δίνοντας σημασία στις σειρήνες...

Όσο και αν ξελαρυγγιάζονται, περί άλλων τυρβάζουν!  

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 23/09/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  23/09/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Ας είναι κι έτσι!

Δεν χαλάμε χατίρια. Κρίμα είναι τα παιδιά. Δεν πρέπει να τους κακοκαρδίσουμε. Πάλι εμείς φταίμε. Για ποιο λόγο; Κανείς δεν ξέρει. Ή μπορεί να ξέρει κοιτώντας το από διαφορετική άποψη το θέμα.

Είναι δυνατόν να φταίμε και γι αυτό εμείς; Πώς τα καταφέρνουμε έτσι και σε αυτόν τον τομέα δεν είναι απορίας άξιον! Σε γενικές γραμμές όπου βρεθείς και όπου σταθείς φαίνεται ότι επικρατεί μια θολή κατάσταση. Διότι στην αναμπουμπούλα χαίρεται ο λύκος. Και χαίρεται πολύ μάλιστα.

Μετά το μεγάλο φαγοπότι που κυκλοφόρησε και μας εκνεύρισε τα μάλα διότι δεν ήμασταν και εμείς εκεί, διπλωματικές επιθέσεις φάνηκαν στον ορίζοντα. Ούτε καν προλάβαμε να χωνέψουμε, ακόμα με βαρύ στομάχι, δεχτήκαμε την επίθεση της γείτονος χώρας για τη δική της έλλειψη ανάπτυξης. Το φταίξιμο είναι δικό μας που δεν προοδεύουν.

Ούτε καν λίγη ευγένεια, ένας καθωσπρεπισμός, ούτε καν προλάβαμε να αγγίξουμε το γλυκό και αυτό όχι όλοι. Εδώ καλά καλά δεν βρήκαμε ποιοί ήταν οι καλεσμένοι, ποιοι ήταν οι απόντες, ποιοι τσάκισαν τα κοκαλάκια, ποιοί έκαναν τις μεγάλες βούτες στη σαλάτα. Διότι την αδικία δεν την θέλει ούτε και ο Θεός. Άλλοι έφαγαν, άλλοι στρογγυλοκάθισαν στο μεγάλο τραπέζι και να πληρώσουν και οι υπόλοιποι; Αυτοί που δεν πήραν πρόσκληση; Που ούτε καν δεν πρόλαβαν να πιάσουν πιρούνι στα χέρια τους; Αδικία δεν είναι;

Και νάσου που το φταίξιμο της ύφεσής τους το ρίχνουν σε μας. Από πού               να πιαστούμε και πού να ακουμπήσουμε τον πόνο μας; Έχουμε και εμείς τα δικά μας που δεν μπορούμε να βρούμε την άκρη, μας στέλνουν και τα δικά τους που προφανώς τα κυκλοφορούν για εσωτερική τους κατανάλωση.

Τόσες εταιρίες τους έχουμε εκεί, τόσες επενδύσεις τους κάναμε και ακόμα έχουν παράπονο; Πρέπει να τους λύσουμε ακόμα και τα υπαρξιακά τους προβλήματα για να μείνουν ευχαριστημένοι; Έλεος πια, δεν μπορούμε να τους τα λύσουμε όλα. Κάναμε ...χοντροπατάτες στο παρελθόν και τις πληρώνουμε ακόμα και τώρα. Θέλουν να τους μάθουμε πώς γίνεται και το γιαχνί;

Τόσα βιβλία έβγαλε ο Μαμαλάκης! Ας αγοράσουν και ένα. Και στη φθηνότερη περίπτωση ας κάνουν υπομονή. Τον άλλο μήνα θα γεμίσουμε εκπομπές μαγειρικής!

Και σαν καλοί γείτονες ένα πιάτο ζεστό ζεστό θα το θέλαμε.

Είναι ιδανικό για πολλές χρήσεις!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 20/09/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ   20/09/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Έχασαν τον ύπνο τους και ο Ρέμος και η Βίσση!

Πλατινένια CD βγήκαν στην αγορά αλλά δεν είναι δικά τους. Έχασαν την πρωτοκαθεδρία τους; Πήγαν αλλού τα πρωτεία; Και δεν μιλάμε για δυο και τρία CD. Εβδομήντα CD βγήκαν στην αγορά και θεωρούνται πλέον ...πλατινένια. Έσπασαν το φράγμα των πωλήσεων; Όχι! Και ούτε πούλησαν καθόλου. Ούτε καν στην πρώτη εκατοντάδα δεν έφτασαν. Αλλά θεωρούνται ήδη πλατινένια!

Η παραγωγή των CD έγινε στην αλλοδαπή, προφανώς είναι πιο φθηνή εκεί. Και με Έλληνες ...καλλιτέχνες. Διαφορετικά, αν οι καλλιτέχνες ήταν αλλοδαποί δεν θα ενδιέφερε και τόσο την ελληνική αγορά. Ενώ τώρα γίνεται ...ορυμαγδός.

Κατά δεκάδες καταφθάνουν τα CD από την αλλοδαπή, από Νορβηγία, Ελβετία, Κύπρο και ...αλλαχού! Με χιλιάδες καλλιτέχνες να έχουν καταθέσει όλη τους την καλλιτεχνική δημιουργία στο εξωτερικό. Γύρω στους εκατό χιλιάδες υπολογίζονται οι έχοντες και κατέχοντες καταθέσεις στην αλλοδαπήν. Για να αποδειχτεί για ακόμα μια φορά ότι η μικρή και φτωχή Ελλάδα έχει πάμπλουτους κατοίκους που δεν δίνουν ...δεκάρα για την επιβίωσή της. Και ας είναι ...μικροί και ...μεγάλοι!

Και δεν είναι μόνοι οι μη δηλωθέντες τόκοι. Είναι η άκρη του νήματος που θα οδηγήσει και αλλού. Στην ύπαρξη ακίνητης περιουσίας που απεγνωσμένα πολλές φορές κυκλοφορεί έρημη και πεντάρφανη στους πέντε δρόμους. Απεγνωσμένα ψάχνει γονείς και κηδεμόνες που μέχρι στιγμής ποιούν την νήσσαν ή σφυρίζουν ...κλέφτικα.

Διότι παραλίγο  να συγκροτηθεί Επιτροπή Αλληλεγγύης και Περιθάλψεως για τους κακόμοιρους μικρούς και μεγάλους πένητες κατοίκους αυτής της χώρας που με δήλωση μερικών χιλιάδων ευρώ κυκλοφορούν με πανάκριβα αυτοκίνητα και ξεκουράζονται από τον κάματο της ημέρας δίπλα σε δροσερές πισίνες ή πετάγονται για καφέ μέχρι τη βία Μόντε Ναπολεόνε ή Μοντενάπο χαιδευτικά, για τους αδαείς!

Και φυσικά αναμένουμε εξελίξεις για την πορεία της οικονομικής ζωής της χώρας σε αντίθεση με το φίλο μας τον Γκουστάβ Χορν διακεκριμένο γερμανό οικονομολόγο. Δεν βλέπει φως αλλά μια πορεία βαθύτατης ύφεσης και τονίζει ότι και η Γερμανία είναι συνυπεύθυνη για το ελληνικό έλλειμμα! Άντε βγάλε άκρη, μετά!

Τζάμπα τόση πλατίνα, φίλε, Γκουστάβ;

Γιατί τόση μελαγχολία; 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 17/09/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  17/09/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Γράψε κάτι και για μας!

Το θέμα δεν είναι να γράψεις. Άντε και έγραψες! Και λοιπόν; Τι έγινε; Το θέμα είναι πόση παιδεία υπάρχει απέναντι στο δέκτη να δεχτεί τα γραφόμενά σου. Και μπορεί κάλλιστα να σου πει έτσι σε συμφέρει έτσι τα λες! Δεν είναι όμως έτσι. Είναι τελείως διαφορετικά.

Το θέμα είναι – για να πούμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη – ένας παράπλευρος, αόρατος και άτυπος πόλεμος μεταξύ των Κέντρων Ξένων Γλωσσών και των κυριών και δεσποινίδων που επιδίδονται στη γνωστή εργασία των ....ιδιαιτέρων μαθημάτων.

Επειδή οι γνώσεις μου στην ελληνική γλώσσα αρχίζουν και ....παλιμπαιδίζουν, αναφύονται απορίες του τύπου, υπάρχουν ιδιαίτερα μαθήματα ... δύο, τριών, τεσσάρων ... και βάλε ατόμων; Οι γνώσεις μου φτάνουν μέχρι τον ένα μαθητή ανά μάθημα ιδιαιτέρου. Πάνω από ένα είναι τμήμα. Δεν είναι ιδιαίτερο. Τα παιδιά του Πειραιά τι είναι; Μη μου πει κανείς ότι είναι ιδιαίτερο; Ολόκληρη παρέα είναι.

Από την άλλη μπορεί να έρχεται και πιο φθηνό. Διότι το τρία ή το τέσσερα πολλαπλασιαζόμενο με μικρότερη μονάδα ω! του θαύματος γίνεται μεγαλύτερο για την δεσποινίδα κατόχου της επάρκειας. Λες και η επάρκεια είναι το λάβαρο της επιτυχίας. Το δασκαλίκι – εκ του δάσκαλος – και όχι εκ του καθηγητής ή της καθηγήτριας – είναι σαράκι. Ή το έχεις ή δεν το έχεις. Όσες επάρκειες και να κουβαλάς μαζί σου. Αλλά δυστυχώς το ιδιαίτερο είναι ιδιαίτερο – έχει άλλο άρωμα, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται σε ειδικές περιπτώσεις – αποφεύγουμε τις μετακινήσεις και σαν πρώτη ανάγνωση είναι φθηνότερο. Στην πορεία βγαίνει ακριβότερο αλλά αυτό είναι για αύριο. Έχει ο Θεός! Θα δούμε τι θα κάνουμε αύριο.

Διότι η διδασκαλία και η μάθηση δεν είναι ερασιτεχνισμός και κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι το ίδιο μάθημα γίνεται σε μια οργανωμένη αίθουσα και σε ένα δωμάτιο σπιτιού που μπορεί να είναι το σαλόνι, μπορεί και η κουζίνα μετά συνοδείας αρώματος εκ των φασολακίων της κατσαρόλας! Μην τα ισοπεδώσουμε όλα!

Εν τούτοις, γονείς και καθηγητές αρέσκονται στην εύηχη λέξη, ιδιαίτερο! Θα μου πεις ο κάθε κάτοχος του πολυπόθητου Προφίσιενσυ ανακηρύσσεται, αγορεύεται, αυτοονομάζεται καθηγητής αγγλικής γλώσσας και μπορεί να ανοίξει Κέντρο ξένων γλωσσών και στην καλύτερη περίπτωση να κάνει έφοδο στην αγορά των ιδιαιτέρων. Και έχει απόλυτο δίκιο. Αφού του το δίνει αυτό το δικαίωμα η πολιτεία. Τι χολοσκάς; Πέφτει το μπαλάκι στον καταναλωτή να επιλέξει. Και η επιλογή φυσικά γίνεται από τον καταναλωτή γονέα. Με τις εξής υπέροχες παραμέτρους. Ποιό είναι πιο κοντά και ποιό είναι πιο φθηνό! Και επιλέγει. Αυτά είναι τα κριτήρια επιλογής.   

Θέλετε αναρίθμητα παραδείγματα μαθητών που στην πορεία μπήκαν σε άλλο κυνηγητό επιλογής; Βοηθείστε μας, δεν... δεν.... δεν...!

Και τι γίνεται τότε; 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 16/09/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ"  ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 16/09/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Λογικό είναι!

Αν δεν τσιμπήσουν τώρα πότε θα τσιμπήσουν; Στην αναμπουμπούλα χαίρεται ο λύκος! Όταν υπάρχει μεγάλη ζήτηση καιρός είναι να ανεβαίνουν λίγο οι τιμές. Δεν ξέρεις τι γίνεται αργότερα. Μπορεί να σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και να πέσει η ζήτηση. Οπότε άστα να πάνε. Ο τζίρος θα παραμένει στάσιμος έως και να κατηφορίζει αποτόμως και κατακορύφως. Εκεί να δεις αντράλα. Είναι και η υψοφοβία. Πού την πας αυτήν! Ήταν ευκαιρία να επενδύσουμε στα ...αποσμητικά!

Μεγάλη ζήτηση είχαν τα αποσμητικά χώρου, προφανώς τα τελευταία χρόνια, σε βάθος πενταετίας, δεκαετίας, θα σας γελάσω. Και σε μεγάλη ποικιλία αρωμάτων. Σε μείγμα αιθέριων ελαίων, διότι το λάδι είναι αυτό που κρατάει τη μυρωδιά πιο μόνιμα και δεν ζέχνει η ατμόσφαιρα. διότι όσο πλησιάζει ο χειμώνας πιο δύσκολα ανοίγεις τα παράθυρα και τις πόρτες για να κάνεις ανανέωση της ατμόσφαιρας. Αν δεν πέσει λάδωμα δεν έχει αποτέλεσμα το μόνιμο καθάρισμα του εσωτερικού χώρου. Οπότε η λύση είναι τα αποσμητικά χώρου για μια πιο λαμπρή εικόνα των χώρων που βρωμούν και ζέχνουν. Για αυτό παρατηρήθηκε και μια έξαρση αναπνευστικών προβλημάτων. Διότι άλλο το φυσικό άρωμα και άλλο το ...τεχνητό!

Κάποιος πρέπει να τους είχε πει και για το ...Ρεξόνα. Κάνει και αυτό δουλειά. Διότι δεν είναι κατάσταση αυτή πλέον. Βρώμα και δυσωδία από εδώ, βρώμα και δυσωδία από εκεί. Τους τελευταίους μήνες βρισκόμαστε σε μυροβόλες αποκαλύψεις ...ανθομύριστων συναλλαγών.

Πού βρέθηκαν τόσες πολλές; Πού βρέθηκαν τόσοι πολλοί να ασχολούνται με αυτές;

Για αυτό είχε ανεβεί τόσο πολύ η ζήτηση των αποσμητικών χώρου; Και κανένας να μην αντιληφθεί, να κάνει έρευνα αγοράς για να βρει το λόγο της αύξησης πωλήσεων; Διότι δεν μπορεί να εξηγηθούν αλλιώς οι τόσο μεγάλες πωλήσεις αποσμητικών χώρου. Τώρα δικαιολογείται και η πολυπλοκότητα των μειγμάτων και η μεγάλη ποικιλία των αισθαντικών αρωμάτων που κυκλοφορούσαν. Είναι δυνατόν ολόκληρη χώρα να είναι ένας ροδομύριστος κήπος; Καιρός να απαλλαγούμε από τα αποσμητικά!

Εκτός και αν δεν επαρκούν πλέον όλες οι τεχνικές ....αποζέχνωσης ή λόγω οικονομικής κρίσης και περιβαλλοντολογικής ευαισθησίας διατηρείται μια αποστασιοποίηση από το νερό ως έσχατο μέσο ...εκκαθαρισμού  των κόπρων του Αυγεία!

Τότε δεν υπήρχε και φωταέριο!

Πώς άναβαν το θερμοσίφωνο;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 15/09/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ   15/09/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Καλύτερα δεν είναι έτσι; ( Εδώ υπάρχει ερωτηματικό!)

Πιο ήρεμα, πιο ήσυχα, με μια μέρα να κυλάει νωχελικά χωρίς πολλά πολλά να διαταράσσουν την ψυχική σου ηρεμία. Όπως παλιά. Αργά και ήρεμα. Σταμάτησε χθες η ...καμπάνα λόγω βλάβης και βρήκαμε την ηρεμία μας. Καμμία πρόσβαση στα νέα και τα γεγονότα που θα μπορούσαν να σου χαλάσουν τη νιρβάνα μια αργής ημέρας. 

Τέρμα, και δυστυχώς μόνο για μέρα το πολύ, η αποσύνδεση με τη σύγχρονη τεχνολογία. Η κινητή τηλεφωνία ....σίγησε! Άκρα του τάφου σιωπή. Και φάνηκε όλο το μεγαλείο της εξάρτησης μας από αυτήν. Χαμός και πανικός! Τώρα τι γίνεται; ( Εδώ υπάρχει ερωτηματικό!)

Πώς θα επικοινωνήσουμε; Πώς θα μεταφέρουμε όλο μας το πάθος της κοινωνικής μας κριτικής δια μέσου της τεχνολογίας; Επιστροφή στην πρωτόγονη κατάσταση του προτέρου εντίμου βίου μας; Χωρίς την ύπαρξη της σωτήριας κινητής τηλεφωνίας; Πώς θα μπορέσουμε να ζήσουμε; Τι κακό είναι αυτό που μας βρήκε; ( Πληθώρα ερωτήσεων)

Και πόσο θα μας λείψουν οι εικόνες των ...αμερίμνως περιπατούντων και ομιλούντων στο πουθενά; Διότι τη στιγμή που έλειψε η κινητή τηλεφωνία έλειψε και η κινητή ομιλία! Εξαφάνιση των απανταχού ομιλούντων στο πουθενά! Καθόσον η θειά μας η Αμερσούδα μη γνώστης και μη λάτρης της σύγχρονης τεχνολογίας αδυνατεί να πιστέψει ότι το λιγότερο δεν είχαν λωλαθεί. Διότι σου λέει όταν περπατάς μόνος σου και μιλάς μόνος σου κάτι τρέχει και πολύ σοβαρό μάλιστα. Εμείς τους λέγαμε λωλούς, ένα πράμα, ισχυρίζεται. 

Και ίσως δεν έχει άδικο. Διότι μπορεί να κερδίζεις απεριόριστο χρόνο και να λειτουργείς ακαριαία αλλά οι παρενέργειες συσσωρεύονται αργά και σταθερά. Λειτουργούν υποδορίως και καταδυναστεύουν την ηρεμία σου και την ψυχική σου ευρωστία. Δεν επιτρέπει στο χρόνο να κυλήσει αργά και φυσιολογικά όπως τις παλιές καλές εποχές.

Διότι και λίγη άγνοια κάνει πολύ καλό!

ΥΓ. Ο δαίμων του τυπογραφείου χτύπησε προχθές με την επανεμφάνιση της στήλης. Εξαφανίστηκαν όλα τα ερωτηματικά από εκεί που χρειαζόντουσαν. Γι’ αυτό και σήμερα για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο γίνεται ειδική μνεία περί της ύπαρξής τους. Αν στη συνέχεια επιμένει το ίδιο φαινόμενο παρακαλείσθε να τα βάλετε μόνοι σας! 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 13/09/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  13/09/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Παγκράτι -  Κολιάτσου ένα πράγμα!

Χωρίς εισιτήριο! Ούτε καν μηνιαίο. Αυτές οι συγκοινωνίες έχουν πλέον αποθρασυνθεί. Ένας έλεγχος, κάτι τις τέλος πάντων για να κρατηθούν έστω οι τύποι. Ουδέν! Τα σύνορα κατέρρευσαν. Ελευθέρας έχουν, και μπαινοβγαίνουν ασυστόλως, ελέγχουν ενδελεχώς και αποφασίζουν μονομερώς. Από κάτω τα πλήθη κραυγάζουν υπέρ ετοιμοθανάτων και πνεόντων τα λοίσθια. Φωνή βοώντος εν τη ερήμω! Τι ακουστική να έχει η έρημος; Η Επίδαυρος ανεβάζει μόνο αρχαίες τραγωδίες.

Οι φωνές σκορπίζονται και χάνονται κάτω από τον καυτό ήλιο της ερήμου προσπαθώντας να βρουν οάσεις να δροσίσουν τα αφυδατωμένα λαρύγγιά τους. Μάταιος κόπος. Ασύστολες προσπάθειες που πέφτουν στο κενό. Και ακόμα πέφτουν. Ο πάτος εξηφανίσθη!

Διότι αυτή η χώρα εδώ και χρόνια, εδώ και δεκαετίες έχει μάθει στο δικό της ρυθμό. Ζει το δικό της ρυθμό, έτσι όπως έχει μάθει, έτσι όπως της έχουν μάθει. Ανασαίνει αγόγγυστα κάτω από τις σειρήνες προπολεμικών και μεταπολεμικών ιδανικών χωρίς να έχει αφουγκραστεί το παλιό της μέλλον, παρελθόν πλέον, και χωρίς να αφουγκράζεται το καινούριο της.  

Παρελθόν, παρόν και μέλλον έχουν την ίδια γεύση και το ίδιο άρωμα. Ακούραστες φωνές, καθημερινά προτείνουν, διαπληκτίζονται, κατηγορούν και ευελπιστούν να κατοικοεδρεύσουν στην πλειοψηφία  των εδράνων. Ποιά είναι αυτή που θα κηρύξει τον πόλεμο και θα βάλει τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του; Ακόμα δεν έχουμε μάθει. Δεν ξέρουμε.

Η κατάσταση είναι συγκεχυμένη. Διότι, προφανώς, βρισκόμαστε υπό την επήρεια ανεξακρίβωτων χαρακτηριστικών που κατηγορούν οποιονδήποτε βρίσκεται επί κεφαλής. Εδώ και δεκαετίες. Όλοι είναι ικανοί και έχουν τις άμεσες λύσεις εκτός του επικεφαλής. Εδώ και δεκαετίες. Για να συνεχίσει ένας αδυσώπητος πόλεμος κατά των ανικάνων και επιβλαβών για τη δημόσια ζωή. Μέχρι την επόμενη φορά που θα ξεκινήσει καινούριος αγώνας για την αλλαγή του σκηνικού. Με τα ίδια μέτρα και σταθμά. Με τις ίδιες παρενέργειες.

Κάπου αναφύεται και η απορία τι θέλει να πει και ο κακομοίρης ο ποιητής! Τι θέλει να μας εξηγήσει; Τι να μας παρουσιάσει; Πώς θα μπορέσουμε να γίνουμε καλύτεροι; Αφού το απόσταγμα είναι άλλο. Εξαίσιο, διάφανο και λαμπερό. Ποιός να το ακολουθήσει; Ποιό δρόμο να ακολουθήσει; Το δρόμο της αρετής ή της κακίας; 

Καιρός να μαζευτούμε όλοι μαζί διότι διαφορετικά χανόμαστε και θα εξοκείλουμε. Ας κρατήσουμε τους καιρούς των πριγκίπων για τις εποχές των παχέων αγελάδων όταν έλθουν. Επειδή πρέπει να έλθουν. Στο καιρό των ισχνών αγελάδων ας δείξουμε μια εικόνα συνολικής συμμετοχής.

Για να παραμείνει το απόσταγμα εξαίσιο, διάφανο και λαμπερό!

  

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ! 01/07/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ   01/07/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Ένα φόβο τον έχουμε!

Και μεγάλο μάλιστα. Με τόση τρομοκρατία είναι δυνατόν να μην φοβάσαι. Τρελαίνεσαι με την ιδέα και μόνο. Λίγο το έχεις; Τι θα κάνεις χωρίς αυτά; Πώς θα ζήσεις; Χωρίς αυτά σταματάει η ζωή. Ούτε ανάσα δεν μπορείς να πάρεις. Βρε, ούτε μέχρι το περίπτερο για σπίρτα! Εξαφανίστηκαν και αυτά! Ούτε ένα καφέ σε μια πάροδο κεντρικής οδού! Τίποτα! Και όταν λέμε τίποτα, τίποτα απολύτως. Χωρίς αυτά το απόλυτο σκοτάδι με επικάλυψη νεκρικής σιγής.

Εξαφανίστηκαν, αποσύρθηκαν, μαντρώθηκαν. Ποιός ξέρει σε ποιό μαύρο σκοτάδι κλαίνε τη μοίρα τους! Σε ποιά άδοξα μαύρα σκοτάδια αναπνέουν ναφθαλίνη!

Διότι το χρήμα εξαφανίστηκε ως δια μαγείας. Λες και ένα αόρατο χέρι τα μάζεψε και τα καταχώνιασε σε μυστικές κρύπτες. Τόσο μυστικές που ούτε και ο Αλί Μπαμπά και οι σαράντα κλέφτες δεν θα μπορούν να τα βρουν. Διότι δεν ξέρεις. Κάτι μπορεί να γίνει, κάτι μπορεί να χρειαστεί, να έχουμε το κάτι τις μας! Ένα κομμωτήριο, ένα μανικιούρ, ένα καινούριο ρουχαλάκι. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να χρειαστεί να πεταχτούμε μέχρι το Αβέρωφ. Όλο και κάποια δεξίωση θα γίνει. Καλοκαίρι είναι. Να μην είμαστε απροετοίμαστοι!

Έκαναν φτερά δεκαπέντε δισεκατομμύρια ευρώ στο πρώτο τετράμηνο του σωτηρίου έτους που διάγουμε. Αποσύρθηκαν από τις τράπεζες και φυγαδεύτηκαν ή στην αλλοδαπή ή στα μπαούλα και απολαμβάνουν την πίεση και την ησυχία υπό το βάρος βελεντζών και κλινοσκεπασμάτων! Διότι αποκλείεται να ρίχτηκαν στην κατανάλωση. Θα φαινόταν ξεκάθαρα. Θα κινιόταν η αγορά. Ένα σούσουρο θα κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα. Αλλά δυστυχώς ...φωνή βοώντος εν τη ερήμω...

Διότι ο φόβος είναι ο μεγάλος εχθρός της διακίνησης του πολύτιμου πλέον αυτού αγαθού. Φόβος για το τι θα επικρατήσει αύριο. Από την άλλη όμως αυτή η έλλειψη προκαλεί άλλα προβλήματα. Δεν κινείται η αγορά και δυστυχώς βουλιάζει σε μια κινούμενη άμμο με σοβαρές μελλοντικές παρενέργειες.

Διότι, προτιμότερο είναι να έχεις να βγάζεις από μέσα από τη ναφθαλίνη παρά να μην έχεις να βγάζεις καθόλου. Αλλά και αν στερέψει, που θα στερέψει, το μπαούλο; Τι γίνεται μετά;

Ποιος θα μας σώσει από τη ναφθαλίνη;

Διότι αυτή δεν τρώγεται!   

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 29/06/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ   29/06/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Ενός κακού μύρια έπονται!

Τα μύρια αναφέρονται στα κακά, τα εκατομύρια χάνονται στο ...δώσε και μένα μπάρμπα. Και όποιος προλάβει, πρόλαβε. Διότι μπορεί να μην είσαι στην ώρα σου και φτάνοντας να δεις τα ταμεία άδεια. Τι να πάρεις από ένα άδειο ταμείο; Απολύτως τίποτα!

Μόνο όσοι είναι τυχεροί μπορούν να παραλάβουν και συγχρόνως όσοι ακολουθήσουν την πεπατημένη ...ήμουν και εγώ εκεί. Πόσοι όμως να μπορέσουν να είναι; Υπάρχουν και δουλειές. Να αφήσει την δουλειά του ο καημένος και να τρέξει να προλάβει; Δρομέας είναι; Ασυνήθιστος στα κατοστάρια. Αγύμναστος. Θα μείνει στα μισά του δρόμου και θα καταρρεύσει ασθμαίνοντας.

Άλλος μπορεί να λείπει διακοπές, άλλος να είναι στο εξωτερικό. Όλα αυτά χρειάζονται ένα συντονισμό για να μπορέσει ο καθένας να βρίσκεται στη θέση του. Πράγμα αδύνατον και υπερφυσικό. Οπότε για λίγους τυχερούς μόνο που καραδοκούν στην γωνία για να επέμβουν ακαριαίως.

Ακαριαίως μεν αλλά και εναγωνίως διότι μια απελπισία να δέρνει τα υπέροχα μάτια τους την έχουν. Την έχουν; Αρκετές φορές εξαφανίζεται και αρκετές εμφανίζεται από το πουθενά και στα καλά καθούμενα. Και η κάθε επιτυχία της εξαφάνισης εξαρτάται πλέον από την ιδιοσυγκρασία της ελληνικότητας. Αυτής που διέπρεψε σε όλους τους κύκλους των αιώνων μας.

Δεν μπορεί να γίνει κατανοητό διότι μόλις εμφανίζεται ένα νέο γεγονός, ως δια μαγείας οτιδήποτε ταλάνιζε τον πρότερον έντιμον βίον μας διαγράφεται δια ροπάλου και ξανά προς την δόξαν τραβά. Έτσι γεννηθήκαμε, έτσι μεγαλώσαμε και έτσι μάθαμε να διαπραγματευόμαστε την ανηθικότητα του βίου μας. Λαμπρά και περήφανα. Και με αρκετή δόση άμεσης λήθης που κάνει την επιστήμη της ιατρικής να σηκώσει ψηλά τα πιεσόμετρά της!

Ο νεοέλληνας αρέσκεται να ζει άμεσα και να βιώνει τις αγωνίες του και τα πάθη του μέσα σε ένα ορισμένο χρονικό περιθώριο. Με το πέρας του χρόνου έρχεται ο κορεσμός. Συγχρόνως λοξοκοιτάει προς κάθε πλευρά μην τυχόν και χάσει το επόμενο πάθημα που του έχει συμβεί. Και αγκιστρώνεται σε αυτό ως πεινασμένος οκτάπους. Παράλληλα δηλώνει την “απέχθειά” (;) του για το αμέσως προηγούμενο απατηλό βάσανο και τους κατηγορούμενους βασανιστές του.

Ως μια άλλη υπέροχη Μαινάδα απολαμβάνει τις τελευταίες σταγόνες της έκστασής του που προσφέρεται αφιλοκερδώς. Και ζαλίζεται, και ακολούθως αφήνεται να επιλέξει την καθοδήγησή του στη μέση ενός πολύπλοκου  κέντρου αφετηριών. Δεν ακολουθεί καμία.

Ακόμα παραμένει εκεί!

Ποιος θα τον οδηγήσει;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 22/06/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  22/06/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Μια φορά κι έναν καιρό...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια φτωχή χώρα με πλούσια χαρίσματα και ανεξάντλητη φαντασία. Η ζωή της ήταν σαν παραμύθι, τυλιγμένη με αρώματα ιστοριών χαμένες στο βάθος του χρόνου, ζωντανές ακόμα από την εποχή του Ομήρου που τα παραμύθια της αντέχουν ακόμα και σήμερα. Παραμύθια μπερδεμένα με την πραγματικότητα που άντεξαν στο χρόνο και μεταφέρονται σε μια σύγχρονη σκηνή για να διδάξουν ότι ο κάθε αιώνας συνεχίζεται...

Δεν έπεφτε καρφίτσα!

Δυστυχώς ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησα μια παράσταση του Λυκείου Ελληνίδων παραρτήματος Κατερίνης. Προφανώς η διορατικότητα της Καλλιρρόης Παρρέν ήταν τόσο μεγάλη για την ανάγκη ύπαρξης αυτού του Συλλόγου που αισίως διάβηκε το κατώφλι  της πρώτης του εκατονταετίας! Και ας μην ξενίζει το όνομά της. Ήταν ελληνίδα παντρεμένη με τον δημοσιογράφο Ιωάννη Παρρέν αγγλογαλλικής καταγωγής! 

Μέσα σε μια θολή καθημερινότητα, σε ένα παροξυσμό καθολικής κρίσης, το ελληνικό πανηγύρι που απολαύσαμε το περασμένο Σάββατο ήταν μια τονωτική ένεση στην αυτοπεποίθησή μας που πνέει τα λοίσθια! Ζωντάνεψε το όνειρό μας για ελπίδα αφουγκράζοντας τους ήχους και ταξιδεύοντας με τις εικόνες σε μια γνήσια ελληνική πραγματικότητα.

Δεν ήταν απλώς μια χορευτική εκδήλωση αλλά μια οργανωμένη θεατρική παράσταση που βγήκε με περηφάνια μέσα από τα μπαούλα των ρομαντικών εραστών της ελληνικής παράδοσης. Ζωντάνεψαν μπροστά μας ευτυχισμένες στιγμές ελληνικής οικογένειας και παράδοσης μακριά από επιρροές μιας πολυσυζητημένης παγκοσμιοποίησης. Και είναι ευτυχές το γεγονός που μια πληθώρα μαθητών και μαθητριών συμμετέχουν σε αυτή την διατήρηση του ελληνικού πλούτου των εθίμων και των παραδόσεων.

Χαμένοι ήχοι, ξεχασμένα τραγούδια, ανεξίτηλα χρώματα, αμείωτο ελληνικό κέφι σε μια πανδαισία που ξεχειλίζει Ελλάδα από το παρελθόν. Ο ήχος των παραδοσιακών οργάνων πλημμύρισε τον χώρο του υπαίθριου θεάτρου και έντυσε τις δυνατές φωνές των τραγουδιστών των παραδοσιακών τραγουδιών που επίμονα αρνούνται να ξεχαστούν. Η ζωντάνια και το κέφι των νεαρών χορευτών ανέδειξε ακόμα μια φορά την ελληνική παρουσία στο χρόνο. Έθιμα και παραδόσεις άγγιξαν τον σύγχρονο χρόνο αναζητώντας μια θέση στην καρδιά μας. Προσπάθησαν να ξυπνήσουν απόμακρες μνήμες και να αναζητήσουν την θέση που τους αρμόζει σε μια εποχή που το κάθε τι οδηγείται στην λήθη που επίμονα αναζητά η σύγχρονη εποχή. Και ίσως σήμερα την αποζητά ακόμα περισσότερο.

Μια γεύση αναλλοίωτη μας πρόσφερε το Λύκειο των Ελληνίδων.

Καιρός να την γευτούμε!

  

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! 18/06/2010

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ"  ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ   18/06/2010

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ

Η ακμή της παρακμής!

Τι σχέση μπορεί να έχει μια καθηγήτρια οικογενειακού δικαίου και ένα γαμήλιο πάρτι; Απολύτως καμία! Ένα κακοποιημένο παιδί, με την ευωχία του καταστρώματος ενός ένδοξου θωρηκτού; Μα βεβαίως καμία! Απολύτως καμία!

Οι εικόνες και οι παραπλήσιές της φυσικά δεν έχουν καμία σχέση. Η σκέψη που κατεύθυνε πράξεις και ...οράματα είναι ακριβώς η ίδια. Η ίδια σκέψη οδηγήθηκε σε ίδια μονοπάτια και δημιούργησε διαφορετικές εικόνες αλλά ένα φρικτό όμοιο αποτέλεσμα.

Η μοναδικότητα που υποτίθεται ότι προσφέρει η γνώση και η μελέτη στη διαμόρφωση του χαρακτήρα είναι η ίδια ακριβώς που προσφέρει η ισχύς του πλούτου και η ιππασία του καλαμιού της δημοσιότητας. Αυτό αποδεικνύεται τουλάχιστον στους χαλεπούς παρακμιακούς καιρούς που ζήσαμε και ζούμε. Διαφορετικές οδοί που αδυνατούν να προσαρμόσουν χαρακτήρες και προσωπικότητες. Η γνώση και ο πλούτος έχουν ακριβώς την ίδια ισχύ. Στις μέρες μας προστέθηκε και ...ο γυάλινος κόσμος!

Πανεπιστημιακός μητέρα σύρθηκε στα δικαστήρια για κακοποίηση του θετού της γιού. Ανώτατος δικαστικός ο πατέρας ενεφανίσθη ...αμέτοχος σε όποια προσπάθεια. Το πολεμικό θωρηκτό σύρθηκε σε ένδοξες στιγμές ενός ...γκλαμουράτου λάιφστάιλ. Πρωτόγνωρα γεγονότα; Σημεία των καιρών; Αδυναμία σκέψης και εμφάνιση ενός έντρομου παραλογισμού;

Δυο διαφορετικές εικόνες που προσφέρουν μοναδικές παρενέργειες ενός μοναδικού κόσμου. Ενός μικρόκοσμου που προσπαθεί να επιταχύνει την κατακόρυφη πτώση. Οι ενέργειες της θετής μητέρας - καθηγήτριας οικογενειακού δικαίου - καταδικάστηκαν με τριετή αναστολή.

Ο ...διασυρμός του θωρηκτού εξομαλύνθηκε με την επιστροφή της δωρεάς ως απαράδεκτη και την απαίτηση δημοσίας συγγνώμης; Με ποιά λογική θα δοθεί συγγνώμη; Με την ίδια λογική που προετοιμάστηκε το πανηγυράκι της φιέστας; Διότι η ίδια λογική θα μπορούσε να τους αποτρέψει να κάνουν επίδειξη μιας ματαιόδοξης ισχύος. Όπως και η επίδειξη ισχύος μιας ανώτατης μόρφωσης δεν μπορεί να ανεχτεί την μειονεκτικότητα του απογόνου τους, έστω και θετού.

Όταν ο πλούτος και των δύο πλευρών διανέμεται και διασύρεται για αλλοπρόσαλλους και ματαιόδοξους σκοπούς εκείνη τη στιγμή επέρχεται και η ηρεμία της ψυχής. Σύμφωνα πάντα με τα σήματα που εκπέμπουν οι δικές τους ατομικές κεραίες. Διότι αυτό νομίζουν, αυτό πιστεύουν και επίσημα διατρανώνουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Και νιώθουν απλόχερα ευτυχισμένοι!