ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Εφιάλτη δεν το λες!

Τι να το πεις; Όσο και πληθωρική και να είναι η ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει κάτι καλύτερο για να αποδώσει αυτό που ζει η χώρα. Και η οποία γελά χαιρέκακα με όλα αυτά που διαδραματίζονται μπροστά στα χαρούμενά της μάτια.

Η χώρα παίρνει την εκδίκησή της. Εκδικείται με όλη τη δύναμη της ψυχής της και με όσο μίσος και χαιρεκακία μπορεί να διαθέτει. Παίρνει το αίμα της πίσω για να το δώσει δωρεά σε οποιαδήποτε αιμοδοσία βρεθεί μπροστά της. Δεν την ενδιαφέρει τίποτα άλλο.

Αναλογίζεται την προηγούμενη ζωή της και σκαλίζει με τα γέρικά της χέρια το παρελθόν που έζησε και τις σκοτεινές της μέρες που υψώνονταν μπροστά στους ανθρώπους της, χαρούμενες, ευδιάθετες και υπερβολικά σπάταλες.

Αγωνιά, όχι τώρα πια για την τύχη των ανθρώπων της, ούτε καν για την επιβίωσή της. Θέλει να φτάσει το δρόμο της στο τέρμα. Οι μυστικοί χλευασμοί, οι απύθμενες ελεημοσύνες, τα μακρόσυρτα ξενύχτια, οι ανυπέρβλητοι σκοταδισμοί που έζησε, της άλλαξαν το χαρακτήρα. Την έκαναν πλούσια σε αρνητικά συναισθήματα. Δεν μπορεί να δεχτεί τίποτα τώρα. Ούτε μεταμέλειες, ούτε σκυθρωπά πρόσωπα που παρακλητικά ζητούν έλεος!

Είναι μια χώρα που θέλει να πνίξει την ιστορία της. Την κουβαλούσε  πάνω στην κουρασμένη της πλάτη για να την μεγαλώσει, να την θεριέψει κι άλλο, να της δώσει φως από αυτό που της έλειπε στα χρόνια που ήρθαν και άσπρισαν τα μαλλιά της, αγρίεψαν το κάποτε όμορφό της πρόσωπο. Και απογοητεύθηκε…

Γνώρισε καλοκαίρια και χειμώνες. Μίλησε με ανθρώπους και ανθρωπάκια και συγκατάνευσε στα περισσότερα ανήκουστα όνειρά τους. Δεν την άκουγαν. Δεν έζησαν την ιστορία της. Δεν πόνεσαν στα πικρά χαμόγελά της. Δε βασανίστηκαν μαζί της σε χαλεπούς καιρούς και επαναστάσεις. Και έκανε υπομονή…

Παραμέρισε τον εγωισμό της και συνέτριψε εσκεμμένα τα πλούσια καινούρια όνειρα της. Και περίμενε. Πίστευε ότι θα αλλάξουν τα πράγματα. Θα συνεχίσει να είναι περήφανη καθώς θα βλέπει και τους δικούς της ανθρώπους να ακολουθούν την ψυχή της…

Δεν άντεξε πια! Και παραδόθηκε άνευ όρων κρατώντας μια σπίθα στην ψυχή της μόνο για αυτήν. Γιατί πιστεύει ότι κάπου μακριά θα βρει το χαμένο της μονοπάτι!

Και εξαφανίστηκε!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Το ‘λεγαν οι παλιότεροι!

Την υπογραφή σου να προσέχεις που θα την βάζεις. Διότι, φερ’ ειπείν σου φέρνουν ένα λευκό χαρτί και σου ζητούν να βάλεις την υπογραφή σου. Θα την βάλεις; Φυσικά όχι! Μπορεί να σου πουν, βρε βάλε την υπογραφή σου να δούμε αν κάνεις καλά γράμματα και άσε τις τσιριμόνιες. Και πάλι υποπτεύεσαι.

Μπορείς να τους πεις, να σας γράψω ένα ποίημα… αρνάκι άσπρο και παχύ της μάνας… Όχι θα βάλεις υπογραφή. Μα δεν ξέρω να γράφω… Δεν μπορείτε να βγάλετε άκρη... Κάνω ορνιθοσκαλίσματα… Μπορείς να πεις, γράφω στο κομπιούτερ, και εκεί να δείτε κάτι ολοστρόγγυλα γράμματα που κάνω…

Ανένδοτοι όμως οι επιμόνως ζητούντες την υπογραφή. Και τι κάνεις τότε; Αφού σου βάζουν το μαχαίρι στο λαιμό και το απαιτούν. Τότε κοιτάς μια δεξιά, μια αριστερά, μια πάνω μια κάτω. Μπορώ να αποφύγω τη σφαγή; Άμα κάνω μια γερή απόκρουση του ρίχνω το μαχαίρι και το αρπάζω και έρχονται τα πάνω κάτω;

Και τα ζυγιάζεις! Τι απώλειες έχω μετά υπογραφής και άνευ υπογραφής; Κλείνοντας και τα αυτιά σου για να αποφύγεις σειρήνες και παπαγαλάκια. Μπορεί να συμφέρει η σφαγή άνευ υπογραφής. Μπορεί να φαίνεται μια επικρεμάμενη απειλή αλλά κανείς δεν μπορεί να αποδείξει ότι είναι ένας παρακινδυνευμένος μύθος.

Τόσα που λέγονται και ακούγονται όλα είναι πιθανά και όλα είναι απίθανα. Διότι δεν ξέρουμε πόσο αληθινά είναι τα κυκλοφορούντα νέα και οι αναδυόμενες φήμες που κατακρεουργούν ψυχές και πνεύματα. Και αυτό είναι το χειρότερο! Ήδη οι ψυχές των Ελλήνων είναι κατακρεουργημένες. Και δυστυχώς δεν το έχει αντιληφθεί κανείς ή ίσως προσποιείται ότι δεν τον έχει αντιληφθεί. Και σύρονται στην αρένα ενός πολεμοχαρούς ονείρου. Και αυτοκτονούν ψυχές και περηφάνιες. Αλλά ουδείς ασχολείται με παρόμοια ευτελή θέματα. Περί άλλων τυρβάζουν!

Πάντως, κάποιος πρέπει να γίνει ο αγγελιοφόρος του διαβόλου και να ενημερώσει σε Δύση και Ανατολή ότι πλέον οι έλληνες το αντιλήφθηκαν. Το πείραμα πάει να πετύχει και τα ινδικά τους χοιρίδια κρατούν ακόμη…

Και κάτι, δυστυχώς γι αυτούς, κρατούν στην ψυχή…

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Και τι δεν ακούμε τώρα πια!

Ό,τι θες να ακούσεις, και είναι για τους Έλληνες. Αφού όσοι ζούνε στο εξωτερικό ή όσοι ταξιδεύουν στο εξωτερικό ντρέπονται να λένε ότι είναι Έλληνες. Βρε, που φτάσαμε! Βρε, που φτάσαμε! Δύο φορές, μπας και το ακούσει και το εμπεδώσει κανένας!

Η Ελλάδα χρειάζεται καινούριους Έλληνες! Κυκλοφόρησε και αυτό. Αλλά πού να τους βρούμε; Φυσικά η γερμανική εφημερίδα δεν βάζει όλους στο ίδιο τσουβάλι αλλά με αυτά που είδαν και αυτά που βλέπουν, σου λέει τι άλλο μπορούμε να πούμε; Σημειώνει, παράλληλα, ότι ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων δεν χρειάζεται να αλλάξει. Έχει λογική σκέψη. Αλλά αυτοί δεν έχουν σκοπό να κάνουν πολιτική καριέρα! Βρε, για ποιους χτυπάει η καμπάνα! Για ποιους χτυπάει η καμπάνα! Έλα φτάνει, θέλουμε να κοιμηθούμε κιόλας!

Πώς το εννοούν, όμως, καινούριους Έλληνες; Να κάνουμε εισαγωγή; Να τους κατασκευάσουμε; Πώς; Δεν μας το λένε και μας για να ανεβεί λίγο η πεσμένη ψυχολογία μας; Διότι μέχρι στιγμής καλά πάει το τραγούδι τους. Κυκλοφορεί, είναι πιασάρικο και  πάει να γίνει χιτ της δεκαετίας. Μεγάλο σουξέ!

Διότι μέχρι στιγμής έχουν αποδείξει ότι για όλο αυτό το πατιρντί φταίμε εμείς! Εμείς ξυπνήσαμε όλο αυτό το μηχανισμό που σιγοκαίει και πάει να ανάψει πυρκαγιές και πυρκαγιές. Τις ασφάλειες πυρός ποιος θα τις βάλει στην τσέπη!; Πάντως όχι εμείς, εμείς έχουμε να δίνουμε ασφάλιστρα. Και θα δίνουμε ακόμη! Και δεν έχουμε ούτε μια μάνικα μαζί μας! Μας τις πήραν κι αυτές, μπας και προσπαθήσουμε να σβήσουμε καμιά πυρκαγιά από μόνοι μας!

Καλά τους τα ‘πε και η Λιάνα στο Στερν – γερμανικό περιοδικό – ότι πάτε να δημιουργήσετε ένα τέταρτο ράιχ! Τώρα όμως τα πράγματα είναι πιο εκλεπτυσμένα. Ούτε αίματα και σκοτωμοί, ούτε βομβαρδισμοί! Με το γάντι και την ελεημοσύνη καρφιτσωμένη στο πρόσωπο. Σύγχρονα πράγματα. Μη φοβάστε καθόλου. Ερχόμαστε σα σωτήρες!

Έτσι είσαι και εσύ; Θα σου δείξουμε και εμείς. Και να κι από δω, και να κι από κει! Γι αυτό είσαι δημοφιλής στην Ελλάδα. Επειδή κατηγορείς τους γερμανούς και τη Γερμανία. Ας μην ήμασταν εμείς να ασχοληθείς και θα σου λέγαμε μετά!

Παιχνίδια! Παιχνίδια! Παιχνίδια!

Όποιος δεν θέλει να παίξει, να αποχωρήσει!

Πάραυτα!

Βιβλιοπωλείο ΦΛΩΡΑΣ | Παρουσίαση του Μυθιστορήματος "Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της..." του Βασίλη Μόσχη, το Σάββατο 12 Νοεμβρίου

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα!

Πρόβλημα αξιοπιστίας έχει η Ιταλία δήλωσε ο γάλλος υπουργός των εξωτερικών. Επιτέλους πήραμε και το αίμα μας πίσω, διότι για όλα φταίνε αυτοί οι έλληνες. Για τα πάντα! Εν μέρει, και μεταξύ μας έχουν και κάποιο δίκιο. Όχι για το ότι φταίμε εμείς για το τσουνάμι αυτό.

Έτσι κι αλλιώς, εμείς βρεθήκαμε μπροστά, εμάς άρπαξαν. Πώς γινόταν παλιά στο σχολείο; Ο πρώτος έτρωγε τη σφαλιάρα. Έφταιγε, δεν έφταιγε!

Αλλά έτσι είναι αυτά. Βρεθήκαμε ο αδύναμος κρίκος και πληρώνουμε τώρα. Φταίει και η Έλενα Ακρίτα. Κάτι έπρεπε να μας είχε πει. Να μας προειδοποιούσε. Να ξέραμε να παίρναμε τα μέτρα μας. Όχι έτσι ξαφνικά! Διότι Έλενα μου, κάποιος πρέπει να φταίει για όλη αυτή τη κατάσταση. Και φυσικά οποιοσδήποτε άλλος εκτός από εμάς.

Έτσι δεν κάνουν όλοι; Ακόμη και οι πολιτικοί. Βρήκαμε κανένα να πει έφταιξα, συγγνώμη; Κανείς. Ποιος έφταιξε τότε; Δύσκολο είναι; Φυσικά κανείς! Η όλη κατάσταση γίνεται από μόνη της. Στρογγυλοκάθεται στις μικρές οθόνες και παίρνει ανάσα από εκεί. Κονταροχτυπήματα, αγένειες, προσβολές, φωνές, απειλές που αλληλοεκσφενδονίζονται και πηγαινοέρχονται στο δευτερόλεπτο. Και κανείς δεν αντιλαμβάνεται το παραμικρό. Το μόνο που μένει είναι ότι, πάει και αυτό το ματς και εις άλλα με υγεία.

Και αποχωρούν ικανοποιημένοι. Με πρώτους και καλύτερους τους τηλεθεατές οπαδούς.

Είδες τι τον έκανε; Καλά του τα είπε. Τον αποστόμωσε τον αλήτη, τον έτσι, τον παραέτσι. Και μένει ο λαός ήσυχος και με ελαφρά τη καρδία πηγαίνει για τον ύπνο του δικαίου ότι ο δικός του τα είπε καλύτερα.

Και παραμένουμε εκεί. Στο ποιος θα τα πει καλύτερα, όχι στο ποιος θα τα κάνει καλύτερα. Στο ποιος μας βολεύει καλύτερα. Στο ποιος θα μας οδηγήσει στην ατομική μας ευδαιμονία και ευχαρίστηση.

Διότι από κάποιον περιμένουμε να μας πάρει από το χέρι και να μας οδηγήσει στον παράδεισο μιας εύφορης κοιλάδας. Και το ξέρουν πολύ καλά. Και το ξέρουμε και εμείς πολύ καλά. Αλλά δεν είναι έτσι!

Πότε επιτέλους θα κατακτήσουμε τους εαυτούς μας;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Έσβησαν τα φώτα στο Φεστιβάλ των Καννών!

Είδαμε τις συμμετοχές, πήραμε μια ιδέα και πήραμε των ομματιών μας και επιστρέψαμε στα πάτρια εδάφη. Ήρθαμε με άδεια χέρια, δεν ήρθαμε; Δεν ξέρουμε. Πάντως τα δικά μας είναι άδεια. Διότι σε όλο  αυτό το τεράστιο πολιτικό παιχνίδι που παίχτηκε στις …οθόνες των Καννών δεν είχε πλοκή για τα δικά μας γούστα.

Λίγο προς το θρίλερ πήγαινε, στο αστυνομικό ένα πράμα και μας άγχωσε. Δεν είχε λίγο αίσθημα, λίγο έρωτα να ελαφρύνει το σενάριο. Σασπένς, εφιαλτικό σενάριο και όλη τη νύχτα δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε.

Πώς να κοιμηθείς; Λίγο το έχεις με τα νεύρα τσίτα; Από το καναπέ στο ψυγείο και τούμπαλιν! Διότι όλο και μια λιγούρα αισθανόσουνα όλη τη νύχτα. Και τι να φας; Τι να σου κάνει ένα ψυγείο με άδεια ράφια; Και …τζάμπα να καίει η λάμπα σύμφωνα με το δημοφιλές άσμα! Διότι ό,τι έφαγες, έφαγες. Αυτά που ήξερες ξέχαστα!

Θα μου πεις, κακό πράγμα η συνήθεια. Διότι είναι κι αυτό μια συνήθεια. Πεινάς δεν πεινάς αρπάζεις το χερούλι και ανοίγεις το ψυγείο, ρίχνεις μια ματιά και όλο και κάτι θα βρεθεί μπροστά σου να …τσιλημπουρδίσεις! Αλλά τώρα; Τέρμα τα τσιλημπουρδήματα! 

Τα ‘φερε η ζωή έτσι, που την ταινία του φεστιβάλ των Καννών την είδαμε ολονυχτίς χωρίς ούτε λίγο αμερικάνικο ποπ κορν. Καλά, για πίτσα δεν το συζητάμε. Ποιος παίρνει τηλέφωνο για παραγγελία, ποιος να παραγγείλει, τι να παραγγείλεις… Και το σπουδαιότερο, φυσικά, θέλει να πληρωθεί και ο ντελιβεράς. Δεν θα στην φέρει τζάμπα! Οπότε άσε καλύτερα. Σκοντάφτουμε στα βασικά!

Και πέρασε η νύχτα πέρα δώθε με ξερό ψωμί! Αλλά πώς να παρακολουθήσεις  θρίλερ νυχτιάτικα μέσα στα βαθιά μεσάνυχτα! Αγριεύεις κιόλας! Είσαι στο να τιναχτείς επάνω στο παραμικρό τσακ! Ωχ! τώρα έρχονται! Άντε μετά να ζήσεις χωρίς …λεξοτανίλ!

Τελικά πρέπει να τις κόψουμε τις ταινίες. Δεν είναι για μας αυτά τα πράγματα. Γεράσαμε! Μας γέρασαν; Ποιος ξέρει! Και ούτε ποτέ θα το μάθουμε. Και ας νομίζουμε ότι ξέρουμε.

Και μέσα σε όλον αυτόν τον πανικό δεν είδαμε και το τέλος. Είναι που μας έκοψαν το ρεύμα και αχρήστεψε η τηλεόραση. Δεν βαριέσαι.

Καλύτερα να μη δούμε το τέλος!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Όχι! Όχι!

Όλα κι όλα! Πρέπει να δώσει εξηγήσεις. Είναι πράγματα αυτά; Έτσι τα πετάνε και όποιον πάρει ο χάρος; Πού βρισκόμαστε; Επιτρέπεται στον εικοστό πρώτο αιώνα - ή μήπως είμαστε ακόμη στον εικοστό και δεν το πήραμε είδηση; - να γίνονται τέτοιοι χαρακτηρισμοί;

Δεν τα λες έτσι αυτά, κυρα-από-τέτοια μου. Δεν είναι αυτά, σωστή ανατροφή.

 Έτσι σας μεγάλωσαν; Τέτοια ανατροφή πήρατε για να ρίχνετε φωτοβολίδες και να κατηγορείτε τον κόσμο; Πού πήγαν τα γαλλικά και το πιάνο σας; Τα δώσατε ενέχυρο να αγοράσετε ψωμί γιατί πεινούσατε; Ακούμε βερεσέ τέτοιες δικαιολογίες, δεν σας πιστεύουμε. Ό,τι και να λέτε!

Δεν μπορείτε να μας κατηγορείτε ως μη λογικούς. Και μπροστά σε γείτονες που ξέρετε πολύ καλά ότι δεν τα πάμε και τόσο καλά! Είναι αβρότητες αυτά; Έτσι κάνει ο καλός κόσμος των βορείων προαστίων της φίλτατής μας Ευρώπης;

Δεν ξέρω τι λέτε αλλά δεν είναι σωστή συμπεριφορά αυτή. Να προσέχετε άλλη φορά και να μην το ξανακάνετε διότι μας δημιουργείτε  ψυχολογικά τραύματα και δεν είναι καιρός για έξοδα. Τι θέλετε να πείτε ότι μας εκτιμάτε μόνο όταν είμαστε λογικοί; Δεν δικαιολογούμαστε πάνω στα νεύρα μας, πάνω στην αγανάκτησή μας να πούμε και κάτι παραπάνω; Διότι έλληνες είμαστε και το κέφι μας θα κάνουμε!

Και πολύ καλά μας κατάλαβε το Σπήγκελ – δικό σας περιοδικό είναι! Άσχετα αν τόσο καιρό είχε ξεχάσει τα γαλλικά του – και μας έδωσε και δίκιο. Διότι σου λέει οι ίδιοι οι έλληνες πρέπει να αποφασίσουν για τη τύχη τους. Επειδή μας πήρατε παραμάζωμα εσείς και τρέχουμε και εμείς να προλάβουμε αχτένιστοι και άπλυτοι; Ούτε μια οδοντόβουρτσα δεν προλάβαμε. Με την τσίμπλα στο μάτι! Είναι πράγματα αυτά; Έλεος!

Μπορεί να αλλάξαμε γνώμη, έτσι μας κάπνισε, διότι το τσιγάρο δύσκολα να το κόψει κανείς τη σήμερον ημέρα! Μπορεί να θέλουμε να φύγουμε από την Ευρώπη. Γούστο μας και καπέλο μας. Και γιατί να μην έρθει και η Πορτογαλία μαζί μας; Να σας πάρουμε και την Ισπανία και θα αφήσουμε την Ιταλία, τελευταία να κλείσει την πόρτα.

Σιγά σιγά όμως, μη ξυπνήσουν τα παιδιά!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Είμαστε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα, είμαστε!

Είμαστε; Ξέρει κανείς κάτι; Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει. Ένα σημάδι, ένα μικρούλικο φως, ένα βηχαλάκι, ένα πνιγηρό χαμόγελο; Κάτι τέλος πάντων που να μας δείχνει προς τα πού πάμε, προς τα πού κατηφορίζουμε;

Όσο και να ψάχνουμε, τίποτα. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Κάτι θα γίνει, μπορεί να βρέξει, μπορεί να βγει ο ήλιος, μπορεί όμως και να ρίξει καμιά μπόρα και να χαλάσει την ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα.

 Αλλά έτσι είναι. Την Άνοιξη ο καιρός δεν είναι σταθερός. Έχει τα σκαμπανεβάσματά του και τα ξαφνικά του. Γι αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για το οτιδήποτε. Μια ομπρέλα, ένα αδιάβροχο. Μια προστασία βρε αδερφέ! Πώς αλλιώς να προφυλαχτούμε; Κάτι πρέπει να κάνουμε. Διαφορετικά θα μας λιώσει η βροχή!

Έχεις την αίσθηση ότι όλα βαίνουν καλώς σε έναν ολισθηρό δρόμο. Αλλά με τη βροχή γλιστράει ο δρόμος και μπορεί να συμβούν τα αναπάντεχα. Να σπάσεις κανένα ποδάρι, κανένα χέρι, κανένα κεφάλι. Οτιδήποτε.

Αλλά καλά τα χέρια και τα πόδια. Διότι αν σπάσεις το ένα, έχεις και ένα δεύτερο για ρεζέρβα. Μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου. Κουτσά στραβά θα κάνεις καμιά δουλειά, θα φέρεις ένα κομμάτι ψωμί στο σπίτι.  Αν σπάσεις όμως το κεφάλι τι γίνεται τότε; Δεν έχεις δεύτερο για ρεζέρβα. Αλλοίμονο σου δηλαδή!

Αυτές οι ανοιξιάτικες μέρες είναι οι επικίνδυνες. Διότι δεν ξέρεις πώς να φυλαχτείς. Κολλάς καμιά ίωση και κατά πώς τα λένε οι γιατροί, την άνοιξη είναι επικίνδυνη.

Αλλιώς είναι το χειμώνα. Είναι η εποχή του. Λες, είναι χειμώνας και ξέρεις. Δεν πρόκειται να το αποφύγεις. Μια γριπούλα δεν θα την περάσεις; Ένα συναχάκι, ένα βηχαλάκι, κάτι τις τέλος πάντων.

Αλλά λες είναι χειμώνας. Αν δεν αρρωστήσω το χειμώνα, πότε θα αρρωστήσω; Την άνοιξη ή το καλοκαίρι; Διότι κάθε πράγμα θέλει τον καιρό του. Και ο κολιός τον Αύγουστο!

Και εμείς το Γερμανό μας!

Βιβλιοπωλείο ΦΛΩΡΑΣ | Παρουσίαση του Μυθιστορήματος "Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της..." του Βασίλη Μόσχη, το Σάββατο 12 Νοεμβρίου

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Ας μιλήσουμε λίγο σοβαρά!

Θα μου πεις τόσο καιρό τι κάνουμε; Δε μιλάμε σοβαρά; Αστειευόμαστε; Όπως θέλει μπορεί να το πάρει ο καθένας. Διότι σου λέει μια σταθερότητα δεν υπάρχει. Είμαστε πτωχοί ή δεν είμαστε; Γιατί να ζούμε μέσα στην άγνοια; Δεν πρέπει να ξέρουμε;

Την γλυτώσαμε τη χρεοκοπία ή όχι; Πώς θα πορευτούμε από εδώ και πέρα; Ως πτωχοί του Βύθουλα ή ως παλαιοί κάτοικοι του Κολωνακίου; Πρέπει να ξέρουμε για να πράττουμε αναλόγως. Τι συμπεριφορά και απόψεις να κρατήσουμε; Να έχουμε το αγέρωχο ύφος της ανεμελιάς ή να πάμε να χαντακωθούμε μέσα, μέσα βαθιά;

Διότι εδώ που τα λέμε αν είμαστε πτωχοί – Θεός φυλάξοι! – δεν μπορούμε να κυκλοφορούμε με τα λακόστ μπλουζάκια. Θα μου πεις είναι απομεινάρια μιας άλλης εποχής, θα τα πετάξουμε; Τι να φορέσουμε μετά; Να πάμε να αγοράσουμε από τη λαϊκή;. Αλλά δεν σηκώνει πλέον η τσέπη μας ούτε τη λαϊκή να αντικρύσει!

Ό,τι έχουμε πλέον. Και ας είναι και λακόστ! Απομεινάρια μιας παλαιάς κραταιάς αυτοκρατορίας. Ξεπεσμένοι αριστοκράτες μιας πρώην ευδαίμονος εποχής! Θα ‘χουμε να λέμε στα εγγόνια μας ιστορίες για παλιές βεγγέρες και ασύστολα ψεύδη!

Μαζεμένοι όλοι γύρω από το μαγκάλι, με απλωμένα τα χέρια να ζεσταθούν από τα πυρακτωμένα κάρβουνα, θα λέμε ιστορίες για τα περασμένα μέχρι να έρθει η ώρα για ύπνο. Και δεν θα βλέπουμε τηλεόραση επειδή, ή δεν θα υπάρχει ηλεκτρικό γιατί θα μας το έχουν κόψει, ή επειδή η παλιά έχει χαλάσει προ πολλού και δεν θα έχουμε λεφτά για να αγοράσουμε καινούρια.

Ακραίο σενάριο; Μακάρι να ‘ναι, αλλά ας κρατήσουμε και μια πισινή. Διότι ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται σε αυτή τη ζωή. Όλα είναι πιθανά. Μην πέσουμε ξαφνικά από τα σύννεφα και γκρεμοτσακιστούμε σε κανένα βράχο.

Αν καταλήξουν διαφορετικά τα πράγματα τότε σημαίνει ότι είχαμε το κοκαλάκι της νυχτερίδας και βγήκαμε από τα μαύρα σκοτάδια – λίγο απίθανο! – ή κάπου υπήρχαν λεφτά και τα κουτσοφέραμε και τα κουτσοβολέψαμε.  Είχαμε κάνει το κουμάντο μας και επιβιώσαμε. Τίνι τρόπω; Να ‘ναι καλά οι καταθέσεις!

Γεγονός είναι πάντως, εδώ και χρόνια, με το σταυρό στα χέρια δεν είδε κανείς χαΐρι και προκοπή. Τραβιόταν σαν λάστιχο και νόμιζε ό,τι ζούσε. Μέχρι προχτές που αντιλήφθηκε ότι πήρε παράταση.

Αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννούν οι κότες!