ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Γιατί κοιτάς επάνω;

- Να… βλέπω… μπας και δω τίποτα;

- Σαν τι δηλαδή; Περιμένεις το μάννα εξ ουρανού;

- Όχι μωρέ!...

- Μπας και περιμένεις να πέσει η δόση; Άκουσες τίποτα ότι θα έρθει με αεροπλάνο και θα την ρίξουν με αλεξίπτωτα; Όπως παλιά… Θυμάσαι που έστελναν την βοήθεια με τα αεροπλάνα; Νύχτα, σκοτάδι…

- Δεν είμαι και τόσο παλιός… Κοιτάζω μπας και περνάει κανένα αεροπλάνο από ψηλά αλλά δεν βλέπω τίποτα… Μπορεί να είναι μικρά…, μπορεί και με δορυφόρο…

- Είσαι καλά; Μήπως σου συμβαίνει κάτι; Τι είναι αυτά που λες;

- Τι λέω; Κοιτάζω να δω… πώς μας ψεκάζουν… με ποιόν τρόπο… Έχω μέρες που παρατηρώ αλλά δεν μπορώ να δω τίποτα. Κάποιον τρόπο θα έχουν και μας ψεκάζουν… Πάω να σκάσω…

- Πιστεύεις σε τέτοια παραμύθια;

- Γιατί όχι; Δεν βλέπεις πως είμαστε; Εδώ ο κόσμος συνεχίζει να καίγεται και αλλού γίνεται …το έλα να δεις! Είναι κατάσταση αυτή μέσα στο κοινοβούλιο; Ακούν αυτά που λέγονται; Ο ένας προσπαθεί να πετάξει στον άλλον τα καλύτερα ευφυολογήματα! Μας έπιασε πάλι το ελληνικό και αλίμονο μας! Θυμάσαι τι γίνονταν στις πιο επικίνδυνες φάσεις της ιστορίας μας; Φαγωνόμασταν σαν τα σκυλιά και οι απέξω έτριβαν τα χέρια τους με ικανοποίηση! Και τα αποτελέσματα; Γνωστά! Τα ζήσαμε! Και η ζωή επαναλαμβάνεται. Νομίζεις θα βάλουμε μυαλό;

- Λες ε;

- Είναι να το λέω; Δεν βλέπεις; Δες τα χαΐρια μας! Ζήτω αθάνατη Ελλάς! Είναι… είναι αποκρουστικό, αλλά δεν μπορούμε να το αποφύγουμε… Δεν θέλουμε; Δεν μπορούμε; Μας βάζουν με το ζόρι…; Μας ψεκάζουν…;

- Αα! για αυτό κοιτούσες ψηλά…!

- Όταν βλέπεις ότι κάνουν σαν μικρά παιδιά, τσακώνονται σαν να τους έχουν πάρει τη σοκολάτα από το χέρι… εεε! τι να πεις πια;

- Μπα, ούτε κι εγώ δεν βλέπω τίποτα…!

- Πάντως, εν μέσω πενθούσης νυχτός, να συνεχίζεται αυτό το τουρλουμπούκι δείχνει ότι η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική!

- Εκείνο ψηλά, αεροπλάνο είναι; Σαν ψεκαστικό μου φαίνεται!

- Έβγαλε στην επιφάνεια κι όλα τα στραβά μας που δυστυχώς…

- Νάτο, έχεις δίκιο! Αλλά πετάει …σοκολάτες!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Τα είδες;

- Τα είδα!

- Τα άκουσες;

- Τα άκουσα!

- Και τι συμπέρασμα έβγαλες; 

- Ότι μας δουλεύουν ψιλό γαζί! 

- Εε… Όχι κι έτσι! Δεν θέλουν το καλό μας; Για μας αγωνίζονται! Να πάει η χώρα μπροστά και κατ’ επέκταση η Ευρώπη! Διότι από εμάς ξεκίνησε και από εμάς θα τελειώσει.

- Δεν σε καταλαβαίνω, τι θέλεις να πεις;

- Αφού δεν καταλαβαίνεις εσύ, τι θα χαμπαριάσουν οι άλλοι!

- Ευχαριστώ πολύ για το κομπλιμέντο, αλλά συνεχίζω να μην καταλαβαίνω. 

- Δεν τα ψηφίσαμε τα μέτρα; Τα ψηφίσαμε! Δεν μας πίεσαν να τα ψηφίσουμε; Μας πίεσαν! Για να πάρουμε τη δόση μας!

- Εεε ναι!

- Δεν τα ‘μαθες; 

- Τι να μάθω;

- Μας το παίζουν δύσκολες οι κυρίες! Σφυρίζουν κλέφτικα!

- Κυρίες και σφυρίζουν κλέφτικα; Που ματακούστηκε αυτό; 

- Και όμως αγαπητέ μου! Νιώθω ηλίθιος και βλάκας γιατί πίστεψα τους αγαπητούς μας εταίρους ότι μόλις θα περνούσαν τα μέτρα από τη Βουλή θα ερχόταν η δόση εν πλήρει δόξη και τιμή! Αλλά άνθρακες ο θησαυρός! Θα περιμένετε ακόμη λίγο, να δούμε, να περάσουν μερικές εβδομάδες, να δούμε λίγο την επιμήκυνση, να δούμε και το άλλο, μήπως οι ώμοι τραβάνε λίγο, κάπου να εδώ το πέτο σηκώνεται λίγο, δεν πέτυχε στο σιδέρωμα, να το ξαναστείλουμε στο ράφτη πάλι…

- Τι μου λες; Μα αφού έλεγαν ότι τα λεφτά που έχουμε μας φτάνουν μόνο μέχρι τις 16 του μήνα! Τι θα κάνουμε μετά; Πώς θα ζήσουμε; Πω, πω! 

- Έχουμε δρόμο ακόμη. Προς το παρόν θα ακούμε το σφύριγμα και θα πορευόμαστε. Αφού βγάζουν κι άλλα!

- Βρε μπας και θέλουν να μας σπάσουν τα νεύρα;

- Τα σπασμένα, εννοείς; 

- Και τι θα κάνουμε τώρα; 

- Προς το παρόν, μας χρειάζεται ένας ωριλά για να αποφανθεί για το σφύριγμα που ακούμε. Είναι πραγματικό ή της φαντασίας μας!   

- Και μετά;

- Μετά, επίσκεψη σε έναν ψυχίατρο για να δούμε σε ποιο βαθμό ηλιθιότητας βρισκόμαστε!

- Κλείσε μου και μένα ένα ραντεβού! 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Είδες;

- Γιατί βλέπεται;

- Λέω, μήπως μπόρεσες!

- Αυτό δεν το μπορεί κανείς!

- Και τώρα;

- Τώρα τι;

- Τι λες να γίνει;

- Ηλίου φαεινότερον! Ο κάθε κατεργάρης στο πάγκο του και εμείς στα κάτεργα!

- Είπαν έχουμε ακόμη δύο χρόνια!

- Ζωής;

- Όχι, ύφεσης!

- Και τι σημαίνει αυτό;

- Σημαίνει ότι για δυο χρόνια ακόμη θα πούμε το ψωμί ψωμάκι!

- Και μετά τι θα τρώμε παντεσπάνι; Μας τα ‘παν κι άλλοι κι είδαμε χαΐρι και προκοπή!

- Γλυτώσαμε πάντως από το χάος! Το φαντάζεσαι;

- Δεν έχω τόσο μεγάλη φαντασία. Κατέβασα ρολά!

- Μα τόσοι και τόσοι δεν έλεγαν ότι πρέπει να ψηφιστούν για να δούμε Θεού πρόσωπο; Διαφορετικά θα εξακοντιζόμασταν στο πυρ το εξώτερον. Θα σερνόμασταν στα πατώματα!

- Κι άλλη φορά τα είπαν αυτά. Κάθε φορά που είναι να πέσουν υπογραφές όλοι πέφτουν πάνω μας για να πιστέψουμε ότι θα σωθούμε. Είδες μέχρι τώρα κανένα φως σωτηρίας; Μαύρα σκοτάδια και μαύρες πλερέζες. Προς τα πού να πας; Άντε καμιά Γερμανία, καμία Αυστραλία… Αντίο χώρα μου αγαπημένη. Όλοι με το διαβατήριο στο χέρι… Αφού συμφωνήσαμε να μην φεύγουν όλοι μαζί για να προλαβαίνουμε να τους αποχαιρετούμε. Άλλος τρένο, άλλος αεροπλάνο… πού να τους προλάβουμε όλους. Έτσι βγάλαμε ένα πρόγραμμα και τους αποχαιρετάμε όλους. Θα αδειάσει όλη η χώρα… Πόσοι θα μείνουν; Τρείς κι ο κούκος! Εμπρός στον δρόμο που χάραξε η ύφεση!

- Μην το λες, εγώ θα μείνω εδώ. Θα αλλάξουν τα πράγματα κάποια στιγμή! Θα δεις!

- Αυτήν την κάποια στιγμή αναζητούμε όλοι! Αλλά πού ‘ν’ την; Δεν την άκουσες την Αγγέλα που μας την είπε πάλι. Και μη σου πω ότι και έχει και δίκιο!

- Τι είπε πάλι;

- Εμμέσως πλην σαφώς ότι δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα του οίκου μας! Δεν έχει δίκιο; Του κουτρούλη ο γάμος, ένα πράμα!

- Έτσι ε; Να σου πω… Μην ξεχάσεις να της στείλεις και μπομπονιέρα!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Όχι, δεν μπορείς!

- Τι δεν μπορείς;

- Να σκεφτείς! Είναι υπεράνω πάσης ..σκέψης! Είναι για ανώτερα στρώματα διανόησης. Πιάσε Αριστοτέλη, ξεφύλλισε Πλάτωνα… Δεν είναι για μας αυτά. Δεν μπορούμε να τα διαχειριστούμε! Μπορούμε;

- Τι εννοείς;

- Τι εννοώ! Τι εννοώ; Μπορείς να τα βάλεις κάτω και να τα στοιχίσεις σε μια σειρά;

- Ποια;

- Ποια! Ποιο είναι τι θέμα της ημέρας; Το θέμα της εβδομάδας, του μήνα, του εξαμήνου, του χρόνου, των χρόνων που έφυγαν και αυτών που θα έρθουν;

- Εξαρτάται! Ο καθένας έχει διαφορετικά θέματα που τον απασχολούν.

- Αυτό το έχουμε όλοι! Με μηδαμινές εξαιρέσεις. Το πώς θα επιβιώσουμε. Πώς θα την βγάλουμε καθαρή από αυτήν τρύπα που οδηγούμαστε. Τέρμα τα δίφραγκα, τέρμα και τα τάλιρα. Θυμάσαι που κάποτε κοιτούσαμε υποτιμητικά τα ψιλά ρέστα του ευρώ; Φσς! Πενταροδεκάρες λέγαμε. Ούτε τα ακουμπούσαμε καν!

- Και για αυτό δεν μπορείς να σκεφτείς;

- Δηλαδή, εσύ μπορείς; Άνετο σε βλέπω!

- Εεε! Τι να κάνω! Ό,τι βρέξει ας κατεβάσει!

- Μωρέ, έχεις φαίνεται πολλές ομπρέλες!

- Καλό! Για συνέχισε.

- Δεν μπορώ να καταλάβω όλο αυτό το τουρλουμπούκι που γίνεται, πώς θα καταλήξει; Δεν το χωράει καμία σκέψη, κανένα απόφθεγμα! Είναι δυνατόν να ζητούν τόσο πολλά από τους μη έχοντες; Πώς θα βρεθούν τόσα λεφτά; Πώς θα πληρώσω το ένα, το άλλο, το νοίκι, τις δόσεις στην τράπεζα, τις δόσεις στην εφορία, τις δόσεις δεξιά κι αριστερά; Αφού λεφτά πλέον δεν υπάρχουν, τα εισοδήματα μειώνονται, τα έξοδα αυξάνονται! Πόσα μαθηματικά πια να ξέρω για να τα βγάλω πέρα; Αυτοί που τα κανονίζουν όλα αυτά, τι στα κομμάτια μαθηματικά ξέρουν; Πώς είναι σίγουροι ότι θα δούμε φως; Μήπως είναι από αυτούς που έχουν πάρει επίδομα τυφλότητας; Το πρόβλημα είναι αν είναι πραγματικά τυφλοί. Διότι τότε κλάφτα Χαράλαμπε!

- Θα γυρίσουμε στα παλιά, μπακαλοντέφτερο ανά χείρας και λίγο από τα ένα, λίγο από το άλλο… Γιατί νομίζεις μάθαμε από έξω όλες τις παλιές ελληνικές ταινίες; Για να βλέπουμε και να μας έρθει με το μαλακό! Να συνηθίσουμε.

- Καλά να γυρίσουμε στα παλιά, αλλά δεν είναι το ίδιο. Τότε ήταν στα χαμηλά και κοιτούσαν να ανέβουν κανένα σκαλοπάτι, τώρα τα έχουμε ήδη ανέβει όλα τα σκαλοπάτια και βλέπω να τα κατεβαίνουμε κουτρουβαλώντας! Γι αυτό δεν μπορείς να σκεφτείς. Βρίσκεις τοίχο και να..! κάτι καρούμπαλα μετά συγχωρήσεως!

- Για να δω!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ.ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Κακό πράμα να μη θυμάσαι!

Λίγο το έχεις να μη θυμάσαι που έχεις αφήσει τα κλειδιά σου και να μην μπορείς να φύγεις από το σπίτι σου; Πώς να το κάνουμε, δεν πρέπει να το κλειδώνουμε όταν φεύγουμε; Πόσες φορές δε θυμάσαι που έχεις παρκάρει και κάνεις γύρω γύρω όλοι στη  μέση ο Μανώλης κάνα δυο τετράγωνα, μέχρι να αποφασίσεις που το άφησες για τελευταία φορά; Εδώ το ψυγείο ανοίγεις καμιά φορά και βρίσκεις τη θήκη από τα γυαλιά ηλίου. Και αν είναι μέσα στη θήκη τα γυαλιά είσαι τυχερός. Διαφορετικά θα αρχίσεις και πάλι το ψάξιμο για το περιεχόμενο. Τις προάλλες, δε βρέθηκε η γραβάτα τέλεια διπλωμένη και προσεγμένη μέσα στο κουτί με το βούτυρο!!! Διότι προφανώς, τι ντουλάπα, τι ψυγείο; Ίδια μεγέθη, διαφορετική χρήση.

Φαντάσου πόσο χρόνο σπαταλάς με το να ψάχνεις να βρεις τα χαμένα! Βρε που το άφησα, εδώ το άφησα, παραπέρα το άφησα, κάπου είναι δεν μπορεί! Και είναι αυτό αφηρημάδα ή αμνησία; Μήπως είναι το ίδιο πράμα ή μήπως δεν είναι; Διότι και η αφηρημάδα τι μπορεί να είναι; Δεν δίνεις σημασία πολύ σε κάτι και μετά το ξεχνάς. Λες δε βαριέσαι, όλα θα τα ακούω; Χρειάζεται να μαθαίνω τα πάντα; Με τι να πρωτογεμίσει ο σκληρός δίσκος; Δεν είναι καιρός για φορμάτ και επανεκκινήσεις. Χρειάζεται σφίξιμο και προσεκτικές κινήσεις!

Δεν είδατε τι έπαθε κοτζάμ υπουργός για να μη θυμάται που το έβαλε το σιντί; Τον τρέχουν από δω και από κει τώρα. Και ο λόγος; Η αμνησία ή η αφηρημάδα; Ποιος τάχα να ξέρει; Ήμασταν τάχα μπροστά; Εκεί που έπρεπε να ήμασταν – σε κανένα από τα μεγάλα φαγοπότια, ντε -  δεν ήμασταν, θα ήμασταν κατά την παράδοση- παραλαβή; 

Διότι βγαίνει τώρα κάποιος και μας λέει ότι ναι το θυμάται το σιντί, είχε και συνοδευτικό έγγραφο και με υπογραφή μάλιστα, αλλά – φευ! – δεν θυμάται και αυτός το όνομα της υπογραφής του συνοδευτικού εγγράφου!

Άντε, ας πούμε ότι είναι λογικό να μη θυμάται το όνομα, κάποιος χριστιανός εκεί να το πάρει να το πρωτοκολλήσει, να το χαρακτηρίσει, δεν βρέθηκε; Κανένας χριστιανός; Έτσι άρχισε τις βόλτες πέρα δώθε, αγνοώντας εισερχόμενα – εξερχόμενα;

Βρε μπας και καταργήθηκε το πρωτόκολλο λόγω περιορισμού των εξόδων; 

Παίζει κι αυτό! Για να το διευκρινίσουμε!

Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της... | Κωνσταντινούπολη 1954. Η αποκάλυψη ενός τρομερού μυστικού.

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Βρε παιδιά, το μνημόνιο ένα δεν είναι;

- Ως φαίνεται…!

- Αυτό ήξερα εγώ… Ένα μνημόνιο σύμφωνα με το οποίο έπρεπε να κάνουμε μεταρρυθμίσεις  για να πάρουμε τις δόσεις.

- Ως φαίνεται…!

- Και βλέπω ότι φτάσαμε στο τρίτο μνημόνιο…

- Ως φαίνεται…!

- Ένα δεν έφτανε…; Τρία μνημόνια γιατί; Βλέποντας και κάνοντας πήγαιναν;

- Ως φαίνεται…!

- Δηλαδή υπάρχει περίπτωση να πάμε και σε τέταρτο και σε πέμπτο και πάει λέγοντας…;

- Ως φαίνεται…!

- Και πώς θα βγάλουμε άκρη; Σα να μου φαίνεται ότι δεν πρόκειται..

- Ως φαίνεται…

- Όλο με δανεικά θα ζούμε;

- Ως φαίνεται…!

- Και αυτό θα τραβήξει χρόνια…;

- Ως φαίνεται…!

- Μα θα πάμε από το κακό στο χειρότερο…

- Ως φαίνεται…!

- Και τι είναι αυτά που διάβασα που είπε ο Πούτιν σε αναλυτές και προσωπικότητες της Λέσχης “Βαλντάι”; Δεν κατάλαβα σχεδόν τίποτα;  Άκου να δεις… “Μου φαίνεται ότι η ηγεσία της Γερμανίας κατέχει πολύ πραγματιστική θέση, η οποία έγκειται στο ότι πρέπει πρώτα να αρθούν τα συστημικά προβλήματα, τα οποία οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση και κατόπιν πλέον να διοχετευθούν πρόσθετα μέσα, διότι εάν γίνει διαφορετικά, τότε τα πρόσθετα οικονομικά μέσα θα εξατμιστούν, θα δώσουν μια προσωρινή ώθηση, που δεν θα είναι επαρκής επιτάχυνση για να καλυφθεί όλη η απόσταση ως την έξοδο από την κρίση και αυτά μου φαίνονται αρκετά ολοκάθαρα πράγματα”!!! Εσύ κατάλαβες τίποτα;

- Ως φαίνεται! 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Δε ξέρεις που είναι;

- Όχι δεν ξέρω!!!

Ανάστα ο Κύριος όλο το σπίτι. Σηκώσαμε στρώματα, αναποδογυρίσαμε καναπέδες, ξηλώσαμε μαξιλάρια, αδειάσαμε ντουλάπες, τίποτα! Όλο το σπίτι ένα βομβαρδισμένο τοπίο. Ρούχα, αντικείμενα, μαξιλάρια να χάσκουν ανοιχτά με βγαλμένα τα εσώψυχά τους να κρέμονται,  σκόρπια παντού! Διάρρηξη να είχε γίνει τέτοια αναστάτωση δεν θα γινόταν. Και όλα τα πολύτιμα στη θέση τους. Όλα τα χρυσαφικά ακόμη εκεί, που γλύτωσαν, προς το παρόν, από κάποιο συρτάρι ενεχυροδανειστηρίου! Το στικάκι άφαντο!

- Μα τι ψάχνουμε;

- Ένα στικάκι!

- Και τι στα κομμάτια είχε αυτό το στικάκι;

- Όλα τα χιτ τραγούδια των τελευταίων ετών! Όλες τις μεγάλες επιτυχίες!

- Μα πού το έβαλες;

- Κάπου το έκρυψα, για ασφάλεια, να μην το πάρει ο μικρός και το βάλει στο στόμα του,   

   αλλά δεν θυμάμαι τώρα που! Κάπου θα είναι!

- Να το κοιτάξεις αυτό. Έχεις έλλειψη βιταμίνης Β12!  Ένα αντίγραφο δεν κράτησες κι εσύ;

- Μα ήταν το πρωτότυπο! Χάθηκε!

- Όχι το πρωτότυπο είναι αλλού! Το έχει η Χριστίνα.

- Ε! τότε να το ξαναζητήσουμε!

- Τελικά ήταν το πρωτότυπο ή το αντίγραφο;

- Οι απόψεις διίστανται. Κατά άλλους ήταν το αντίγραφο και κατ’ άλλους το πρωτότυπο.

- Ε! καλά τότε, το ξαναζητάμε , είπαμε. Πολύ φασαρία για το τίποτα!

- Ναι, αλλά γιατί να χαθεί; Εγώ κάπου το είχα φυλάξει και δεν υπάρχει!

Και πέσαμε όλοι με τα μούτρα να ψάχνουμε στο σπίτι! Τίποτα! Μέχρι και τα κεραμίδια ξηλώσαμε! Στικάκι πουθενά!

Και όχι τίποτα άλλο, δεν μάθαμε αν ψάχναμε το πρωτότυπο ή το αντίγραφο!

ΓΙΩΤΑ ΦΩΤΟΥ | Σβησμένα Φεγγάρια | Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ

 Η Γιώτα Φώτου εισβάλλει στην επαρχιακή ζωή στα μέσα του περασμένου αιώνα και ξετυλίγει το κουβάρι της πλοκής της ιστορίας της με θαυμάσια τεχνική που φέρνει τα πάνω κάτω. Και δεν βιάζεται να ικανοποιήσει τον άπληστο αναγνώστη. Του δίνει στάλα στάλα τις γεύσεις που ξεδιπλώνονται μέσα στις σελίδες του βιβλίου Σβησμένα Φεγγάρια. Τον εγκαταλείπει να απολαύσει την γεμάτη μυστήριο πλοκή μιας οικογενειακής τραγωδίας που χαροπαλεύει στα σκοτάδια της λήθης που σπάταλα προσφέρει ο χρόνος.

Από την άλλη όμως, ο χρόνος λειτουργεί ευεργετικά για αυτόν που ψάχνει την αλήθεια, την απάντηση στις απορίες και δεν χάνεται, εισβάλλει στο σκηνικό και βρίσκει τις άκρες και τις ενώνει.

Φέρνει εικόνες, καταστάσεις, που ίσως ακόμη να υπάρχουν στην τοιχογραφία της καθημερινότητάς μας. Η επαρχιακή  αγροτική ζωή, οι άνθρωποί της, τα άγχη τους, η ζωή που μπλέκει μεταξύ τους. Μια κλειστή κοινωνία σε ένα χωριό κάπου στη Θεσσαλία. Ένας μικρόκοσμος που τα κρίματά του βρίσκονται σε απόσταση ανάσας μεταξύ των ανθρώπων της και καταδυναστεύουν τις ζωές τους. Μυστικά καλά φυλαγμένα που όταν βγαίνουν στην επιφάνεια προκαλούν καταιγιστικές ανατροπές και κρίνουν αποφάσεις, αντιμετωπίζουν τον πανικό της σκέψης, το σωστό ή το λανθασμένο μονοπάτι που θα ακολουθήσουν.

Μια σκοτεινή εποχή για τη χώρα που προσπαθεί να βρει το φως της. Απόσταση αναπνοής ένα παρελθόν που έφυγε αλλά ακόμη ζει. Ζωές προσπαθούν να βρουν τα βήματά τους σε πνιγηρούς δρόμους, λασπωμένα μονοπάτια, κρυφά όνειρα και μια ελπίδα που δεν ξέρει που να φωτίσει τη ματιά της.

Ένα χωριό, κάπου στη Θεσσαλία, συνεχίζει και προσπαθεί να αναπνεύσει. Πόσο μπορεί όμως; Καιροφυλακτεί παντού η δύναμη του αρσενικού, η αδυναμία του θηλυκού με τη ζωή να αναπνέει καθημερινά και τις μικρές στιγμές της να κρύβουν μυστικά, σε ένα βαρύ παρελθόν.

Η Γιώτα Φώτου καλύπτει τις ζωές των ηρώων της με ένα υπέροχο πέπλο μυστηρίου που τους ακολουθεί από τις πρώτες κιόλας γραμμές. Ένας απέραντος δρόμος. Μια συνεχής πορεία της γυναίκας στα μέσα του περασμένου αιώνα. Οι αντιλήψεις και τα όνειρα, οι ευχές και οι όμορφες στιγμές της ζωής, η δράση και η αντίδραση του αρσενικού και του θηλυκού, τα ένοχα μυστικά που βρίσκονται στα θεμέλια οικογενειών, όλα έρχονται αντιμέτωπα, συγκρούονται, πολεμούν και οι συνεχείς μάχες φέρνουν απώλειες, και θρυμματίζουν το χρόνο που πέρασε και ανεξίτηλα βάζει τη σφραγίδα του.

Μια άγνωστη, η Μηλίτσα Χαριτίδη, καταφθάνει στο χωριό, την ημέρα που γίνεται το μνημόσυνο της Ερμιόνης. Όλοι αναρωτιούνται, και ο αναγνώστης και οι υπόλοιποι χαρακτήρες της ιστορίας για την απροσδόκητη εμφάνισή της. Ποια είναι αυτή η γυναίκα που αναστατώνει ένα ολόκληρο χωριό; Τι σχέση μπορεί να έχουν οι αναδρομές της στο παρελθόν με την φαινομενικά ήσυχη ζωή του χωριού;

Οι χαρακτήρες εξελίσσονται και ξεδιπλώνουν τα πάθη τους, τα ένοχα μυστικά τους. Πόσο θα αντέξουν καθώς η μια ανατροπή διαδέχεται την άλλη; Καταιγιστική η διαδρομή της πλοκής. Η Μηλίτσα Χαριτίδη, σαν ο από μηχανής Θεός, προσφέρει τη ζωή σε μια ιστορία από τα παλιά, καλά φυλαγμένη. Δίπλα της, αθώοι και φταίχτες. Όλοι μαζί την ακολουθούν αθέλητα και παρουσιάζονται με το αληθινό τους πρόσωπο οι τελευταίοι. Κανείς δεν μπορεί να κάνει  πίσω. Έγκλημα και τιμωρία. Για να επανέλθει μια ψυχική ηρεμία.

Η Γιώτα Φώτου καταφέρνει με τη μαεστρία της να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την πρώτη σελίδα. Τον βυθίζει σε ανεξιχνίαστα μυστικά και τον αφήνει να τα ακολουθήσει. Το μυστήριο εμφανίζεται και ακολουθεί τα βήματα ενός χρόνου που επιστρέφει στο παρελθόν. Για να επιτρέψει στο παρόν να ζήσει σε ανοιχτές λεωφόρους!

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Για μεγάλο διάστημα μετρούσα τα χρόνια με σβησμένα φεγγάρια, ελπίζοντας παράλληλα για το φωτεινό πρόσωπο της ζωής.  Οι δικές μου μέρες έλαμψαν όταν γνώρισα την αληθινή αγάπη. Όσα πέρασα στο παρελθόν με έκαναν δυνατή, ανθεκτική στον πόνο. Τον δύσκολο δρόμο δεν τον φοβάμαι. Το σκοτάδι δεν αντέχω, αυτό που με αποπροσανατολίζει από τον προορισμό μου. Και είμαι έτοιμη να κάνω ό,τι χρειαστεί για να φέρω πάλι το φεγγάρι ολόγιομο στον δικό μου ουρανό».

Η ξαφνική εμφάνιση της Μηλίτσας Χαριτίδη σ’ ένα μικρό χωριό το Νοέμβρη του 1958 ταράζει τα νερά της κλειστής κοινωνίας. Ο Νάκος Παπαχρήστος και ο Μενέλαος Παρίσης, δύο άντρες που τους ενώνει ένα σκοτεινό παρελθόν, την ερωτεύονται παράφορα. Η κοπέλα παίζει μαζί τους, ενώ παράλληλα στρέφεται στη Φιλιώ, την κόρη του Νάκου, και κερδίζει τη συμπάθειά της.  Οι δύο γυναίκες εκμυστηρεύονται η μία στην άλλη τα τραγικά γεγονότα που τις σημάδεψαν. Και όταν σταδιακά αποκαλύπτεται η ζωή τους, έρχεται στο φως ένα συγκλονιστικό μυστικό που θα τις ενώσει για πάντα.

Η ιστορία μιας κοπέλας που τόλμησε να αψηφήσει τα σκοτάδια της ζωής της και να κατακτήσει το φως της αλήθειας.

Από τη στήλη "ΒΙΒΛΙΟ" των εφημερίδων 

ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

ΘΑΡΡΟΣ | ΚΟΖΑΝΗ

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Περιττό να το συζητήσουμε!

Είμαστε έρμαιο της τύχης μας; Μιας διαολεμένης τύχης που μας παρασέρνει τόσο μελωδικά και ονειρικά, μια από την μια πλευρά και μια από την άλλη! Τη χαρά τους έχουν βρει οι συμπληγάδες πέτρες. Πού θα ήταν καλύτερα; Εδώ σε αυτή τη γωνιά του κόσμου που τόσο καλά …ξέρει να χειρίζεται τα πάνω της και τα κάτω της!

Αρέσκεται να επαναλαμβάνει την Ιστορία της, το παρελθόν της, τα μικρά της μυστικά, να ανακατεύει και να μοιράζει δεξιά και αριστερά τις ευχές της, τους πόθους της, τα όνειρά της, όλο και πάλι από την αρχή σε μια διαρκή επανάληψη!

Γιατί το κάνει άραγε; Μας εκδικείται; Θέλει να μας δώσει το στίγμα της ότι υπάρχει ζωντανή, είναι εδώ και δεν πρόκειται να φύγει ποτέ; Ένα αντίπαλο δέος που δεν λαμβάνει κανείς υπόψη, το αγνοεί επιδεικτικά και παιχνιδιάρικα και αρέσκεται να το προκαλεί και να το ξαναγεννά;

Και θα επαναλαμβάνεται αιωνίως και ασυστόλως εις τα βάθη των αιώνων, ενός ατελεύτητου χρόνου με μοναδικούς θεατές την αφεντιά μας. Να κοιτούμε απορημένοι και αχόρταγοι, διότι θέλουμε κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…

Συνεχίζουμε να είμαστε απαίδευτοι μαθητές  μιας ιδανικής ζωής που ζητούμε να ακολουθήσουμε χωρίς να μπορούμε να ανακαλύψουμε τις κακοδαιμονίες μας. Τις γνωρίζουμε αλλά τις κρατάμε καλά κρυμμένες διότι εμποδίζουν τα υπερφίαλα όνειρά μας. Αλλά αυτά μας έχουν μάθει καλά και συνεχίζουν το κρυφό τους παιχνιδάκι μαζί μας. Και νιώθουμε και το πιστεύουμε ότι εμείς δεν φταίμε σε τίποτα παρά μόνο το τραγικό της στιγμής, η απέραντη τύφλα μας μετά από ένα άγρυπνο ξενύχτι σε ένα νυχτερινό ποδοβολητό της τύχης μας.

Τίποτα όμως δεν είναι τυχαίο. Η γραφική εκφορά της άπληστης και άκαρδης αντιμετώπισης των πραγμάτων δεν υποστηρίζεται από την τύχη. Η εξοντωτική έλλειψή μας βροντοφωνάζει και εκλιπαρεί. Τι να καταφέρει μέσα σε μια έρημο ανύπαρκτης ακοής;

Η σκόνη της άμμου εδώ και χρόνια περιμένει υπομονετικά!

Ποιος θα απασφαλίσει τους ασκούς του Αιόλου!