ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Δε μου λες…

- Τι πράμα;

- Άσε, άσε, ξέχασέ το!

- Πες μου, ρε φίλε… τι τρέχει;

- Ασ’ το, μωρέ… Πουλάκι ήταν και πέταξε…

- Και πού πήγε;

- Στην στεριά την αντικρινή…

- Κοίτα να σου πω, άσε τις @#$%&*#, μη σου πω τίποτα άλλο… Έλα, λέγε!

- Έχω απορίες, βρε παιδάκι μου, πολλές απορίες και ώρες ώρες αναρωτιέμαι, γιατί…

- Αναρωτιέσαι γιατί έχεις απορίες;

- Ναι! Και πολλές μάλιστα. Δεν πρέπει να είναι φυσιολογικό αυτό στην ηλικία μου. Δεν είμαι δα και κανένα μικρό παιδάκι που να έχω όλο απορίες και να ρωτάω! Αρκετά πράματα πρέπει να τα καταλαβαίνω μόνος μου. Υποτίθεται ότι το μυαλό ωριμάζει με τα χρόνια. Δεν μπορεί να μένει στάσιμο…

- Μην είσαι τόσο σίγουρος… Σε πολλούς παραμένει στάσιμο…

- Τι θες να πεις; Ότι έχω δίκιο;

- Μην αγριεύεις. Δεν εννοούσα εσένα… Αμέσως να αρπαχτείς… Εσύ το ξεκίνησες και ζητάς και τα ρέστα από πάνω… Για λέγε, όμως. Κάτι σε απασχολεί…

-Ναι, ρε παιδί μου, έχω μεγάλη απορία… Τώρα με τα στεγαστικά και την αδυναμία πληρωμής των δόσεων… Επιμένουν… όποιος δεν μπορεί… το χάνει το σπίτι… έξω με τις κλωτσιές… Δεν τους ενδιαφέρει αν η αδυναμία αυτή προέκυψε από την λαίλαπα της κρίσης… Διότι ο καθένας  είχε κάνει τα κουμάντα του… Τώρα που ήρθαν τα πάνω κάτω, δεν μπορεί… αυτός φταίει; Και σου λένε, δεν μας νοιάζει καθόλου… στο δρόμο… Τους πονάτε; Βρείτε καταλύματα για τους άστεγους σας και βάλτε τους μέσα…

- Η απορία δεν κατάλαβα που βρίσκεται…

- Έτσι όπως πάει το πράμα…, διότι αυτό που κάνουμε σήμερα είναι τουλάχιστον να ασφαλίσουμε το καθημερινό μας φαγητό…, όλοι όσοι έχουν στεγαστικά θα τα φτάσουν σε καμιά εκατοστή χρόνια να έχουν δόσεις. Να πληρώνουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους… και να κοιτάνε πίσω και να λένε, όρε πατέρα… αμαρτίες γονέων παιδεύουσι  τέκνα…

- Η απορία που είναι…

- Μη βιάζεσαι… Έτσι όπως πάει το θέμα, η αγορά θα πέσει πιο πολύ, το ρευστό θα είναι άφαντο… και τελικά θα χάσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε… Εδώ είναι η απορία μου… Γιατί δεν μας τα παίρνουν όλα από την αρχή να ξεμπερδεύουμε μια και καλή…

- Εμ, τότε θα γίνει μέγας κουρνιαχτός…

- Και για να μη γίνει θα βγουν όλα στο παζάρι και όλα θα ξεπουληθούν… Πάρε κόσμε… ένα πράμα άσε να πάει… Θα ξεπουλήσει ό,τι έχει και δεν έχει η χώρα… Ό,τι πετάει, ό,τι κολυμπάει και ό,τι είναι κάτω από το χώμα… Αυτό το σίριαλ που κρατάει χρόνια είναι το μαρτύριο του Τάνταλου…

- Ποιος είναι αυτός; Τον έχουν βάλει κι αυτόν στο μάτι οι Τροϊκανοί;   

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Τόσα μου έλειπαν!

- Τι; Λεφτά;

- Ναι! Γύρω στα διακόσια χιλιάρικα!

- Πολλά, βρε παιδί μου, που να τα βρεις την σήμερον ημέρα;

- Οι άλλοι πώς τα έβρισκαν;

- Τι; Τα έβρισκαν στο δρόμο; Δούλευαν ίσως;

- Ότι δούλευαν, δούλευαν! Όσο να πεις είναι κι αυτό μια εργασία!

- Τι είδους εργασία;

- Κοινώς δούλεμα!

- Τι εννοείς;

- Δούλευαν τα ασφαλιστικά ταμεία και έπαιρναν συντάξεις ενώ δεν τις δικαιούνταν!

- Άντε, αυτό είναι παλιό!

- Και συνάμα καινούριο. Συνέχεια βγαίνουν στην επιφάνεια νέες υποθέσεις. Η μία είναι αυτή με το ποσό που σου έλεγα πιο πριν. Υπάρχουν κι άλλες που υποτίθεται ότι συνεχιζόταν η χηρεία τους, αλλά στο μεταξύ ξαναπαντρεύτηκαν, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά.

- Ήταν σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής. Ήταν η κατάσταση τέτοια, που ήμασταν μπάτε σκύλοι κι αλέστε.

- Ξέρεις, όμως ποιο είναι το περίεργο για μένα; Πώς βγαίνουν στην φορά τώρα; Πώς τα ανακαλύπτουν τώρα; Δεν έκαναν ελέγχους να δουν που πάνε τα λεφτά;

- Δεν ακούς τι σου λέω; Ήταν σε ένα γενικότερο πνεύμα …αλληλεγγύης που επικρατούσε στην εποχή των παχιών αγελάδων. Όποιος έβρισκε πόρτα ανοιχτή έμπαινε μέσα και έπαιρνε. Είδα φως και μπήκα, σου λέει. Αφού έβρισκε κι άλλους μέσα, τι να κάνει αυτός; Να μείνει έξω στο αγιάζι; Άσε, μελετώ επισταμένως Αφεντούλη και τα μαθαίνω από εκεί. Εμπειροτέχνης, εμπειροτέχνης, αλλά αυτός είναι καλύτερος από αυτούς τους πτυχιούχους που βγαίνουν στο γυαλί.

- Σου λέει, δεν δήλωνε το γάμο της στο ΙΚΑ, οπότε συνέχιζε να παίρνει τη σύνταξη.

-Καλά, έπρεπε να πάει να το δηλώσει; Δεν υπήρχαν συστήματα διασταύρωσης για να φαίνεται η πραγματική κίνηση;

- Ως φαίνεται,  μάλλον όχι… Δεν θυμάσαι τι έλεγαν παλιά στη Ελλάδα; Είσαι ό,τι  δηλώσεις! Δήλωνες και προχωρούσες.

- Ενώ τώρα πιασαν δουλειά τα λαγωνικά. Καιρός ήταν…

- Μην τους  ρίξουν καμιά φόλα, όμως, φοβάμαι και ξεμείνουμε!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Τέρμα! Τελείωσε!

- Τι;

- Τέρμα, σου λέω, τελείωσε!

- Μα τι πράμα, επιτέλους;

- Καλά είναι δυνατόν τέτοια πράματα;

- Θα μου πεις ή θα σκάσω;

- Πήγα κι εγώ το βράδυ μετά τη δουλειά, να χαλαρώσω... Όλη μέρα, τρέξε από δω, τρέξε από κει, να τα πόδια τούμπανο… Άραξα στον καναπέ, και είπα να δω λίγο τηλεόραση, που να μου κοβόταν καλύτερα το χέρι παρά να πατούσα το τηλεχειριστήριο…

- Καλά, μέχρις εδώ… Το παράξενο που είναι;

- Θα σου πω… Τι να δω στην τηλεόραση… Κάτι χαζό, κάτι ανάλαφρο να χαλαρώσω, να ξεχαστώ, να ξεχάσω τις φουρτούνες μου, να ξεχάσω τις δόσεις μου, τις άδειες τσέπες μου, να απαλλαγώ, έστω για λίγο, για αυτά που έχω να πληρώσω και δεν ξέρω από πού  να τα βρω…

- Για λέγε, αποκτά ενδιαφέρον το θέμα…

- Και εκεί που έκανε ζάπινγκ…

- Τότε είπες το τετέλεσται;

- Τότε, ντε, που να μην το έλεγα…

- Και τι έγινε μετά;

- Στάσου ντε, μην βιάζεσαι… Να σου πω για το τετέλεσται…

- Για λέγε, λοιπόν…

- Εκεί, που λες, που έκανα ζάπινγκ… τι ακούν τα αυτάκια μου, τι προσπαθεί να συνειδητοποιήσει η λογική μου… διότι προς στιγμή νόμιζα ότι δεν κατάλαβα… κουρασμένος όλη μέρα… είπα δεν άκουσα καλά… ας επιμείνω… και επέμενα ο βλάκας… και κάθισα να ακούσω… τι δεν συνέχιζα το ζάπινγκ;

- Πολύ μυστήριο, βρε αδερφάκι μου, για λέγε…

- Μόνο που το σκέφτομαι, και τώρα ακόμη μου ‘ρχεται μια αντράλα, μια σκοτοδίνη, ένα ταράκουλο στο στομάχι…

- Σταμάτα δεν είμαστε σε πλοίο…

- Τι άκουσα ο άμοιρος; Πώς προσπαθούσα να συνεφέρω τον εαυτούλη μου;

- Είμαι όλος αυτιά, λέγε…

- Ότι εμείς οι Έλληνες, εμείς οι δύσμοιροι πια κάτοικοι αυτής της χώρας δεν φορολογούμαστε υπερβολικά… είναι φυσιολογικοί οι φόροι αυτοί που εφαρμόζονται… Έλα μ’ ακούς; Τι έπαθες; Γιατί έμεινες ακίνητος; Μίλα μου! Μη με τρομάζεις…

- …

- Το ‘λεγα, εγώ, δεν το ‘λεγα;… Δεν είναι για όλους η τηλεόραση…

                                                             

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Σιγουρεύτηκα τώρα!

- Για ποιο πράμα;

- Ό,τι έχω πρόβλημα! Μεγάλο! Μη σου πω ότι μπορεί και να τυφλωθώ!

- Χτύπα ξύλο! Καλά, βλάκας είσαι; Έτσι στα καλά καθούμενα κάνεις διαγνώσεις από μόνος σου; Πήγες στο γιατρό;

- Σιγά που ξέρουν κι αυτοί! Τίποτα δεν ξέρουν! Τις προάλλες ήμουν και μου είπε ότι δεν έχω τίποτα.

- Είδες, λοιπόν; Τι σου ‘λεγα! Μπαρούφες μου λες!

- Σιγά μην ξέρει ο γιατρός τίποτα! Βαλτός είναι κι αυτός, και μου λέει ότι δεν έχω τίποτα! Να μου το πει ο Αφεντούλης, μάλιστα! Αυτός είναι αντικειμενικός! Σ’ αυτόν θα πάω! Αυτός θα μου πει αν κινδυνεύω να τυφλωθώ!

- Βρε παιδί μου, πως σου σφηνώθηκε η ιδέα ότι θα τυφλωθείς! Και στο κάτω κάτω από πού κι ως που ο Αφεντούλης γιατρός; Είπαμε εμπειροτέχνης, αλλά με την υγεία δεν παίζουμε. Παίζουμε;

- Δε πα να λες ό,τι θες εσύ! Έτσι είναι τα πράματα, όπως τα λέω εγώ! Θα τυφλωθώ, ήδη δεν βλέπω καλά, δεν μπορεί να βλέπω καλά!

- Βρε παιδί μου, πως έβγαλες αυτό το συμπέρασμα; Μα τόσο σίγουρος είσαι πια;

- Ναι, σου λέω, δεν ακούς; Δεν βλέπω, δεν βλέπω τίποτα.

- Προς τα πού κοιτάς και δεν βλέπεις τίποτα; Για πες!

- Στο βάθος του τούνελ!

- Τι είναι αυτό πάλι;

- Αυτό που σου λέω. Εσύ βλέπεις τίποτα;

- Που να κοιτάξω; Σε ποιο τούνελ, τέλος πάντων, διότι έτσι που το πας, θα πάθουν τα νεύρα μου και τότε εγώ θα είμαι που θα χρειαστώ γιατρό και όχι εσύ. Και θα χρειαστώ νευρολόγο και όχι οφθαλμίατρο.

- Είδες που δεν βλέπεις κι εσύ! Την ίδια ασθένεια έχουμε!

- Μπα που να φας τη γλώσσα σου!

- Το θέμα είναι ένα, ότι δεν βλέπουμε και καλά θα κάνουμε…

- Εγώ βλέπω μια χαρά, δε πα να λες ότι θες εσύ…

- Να σου πω…, βλέπεις κανένα τούνελ;

- Αν εννοείς το γνωστό, ναι, βλέπω!

- Βλέπεις κανένα φως;

- Όχι!

- Είδες; Στα λόγια μου έρχεσαι! Πήγαινε πες το όμως και στην Αγγέλα, γιατί προχτές αυτή άλλα έλεγε!

- Σαν τι δηλαδή;

- Ότι βλέπει…

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Προφανώς μας δουλεύει!

- Απαράδεκτο!

- Επικοινωνεί η γλώσσα με το μυαλό τους;

- Ξέρω εγώ; Τι να πω;

- Εγώ πιστεύω παίζει με τα νεύρα μας! Τι περιμένει; Να δει πότε θα εξοκείλουμε;

- Από πού να ξεκινήσω και που να τελειώσω…

- Άμα δεν μπορείς να τα τελειώσεις, στείλε και λίγη δουλειά στον Αφεντούλη… Ειδικότης του η λύση προβλημάτων και η ανάλυση σοβαρών καταστάσεων…

- Λες να πάμε να τον βρούμε;

- Ξεκίνα εσύ και βλέπουμε…

- Άκουσες τι είπε ο πρόεδρος του Γιουρογκρούπ;

- Σαν τι δηλαδή;

- Ότι κάνατε σημαντικές προσπάθειες…

- Είπε τέτοιο πράμα; Σημαντικές προσπάθειες… Για πες μου… προς τα πού να γυρίσω να ρίξω τα φάσκελά μου… Σαν δε ντρέπονται λέω εγώ… Αλλά θα μου πεις όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος… και κυριολεκτώ…

- Αλλά χρειάζονται νέες θυσίες από τους Έλληνες…

- Κρατάτε με, ρε, κρατάτε με, εδώ δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο και μιλάει για νέες θυσίες από τους Έλληνες; Τι να θυσιάσουμε πια; Κάρβουνα δεν θα έχουμε σε λίγο να ζεσταθούμε και ζητάει θυσίες; Πώς θα ανάψουμε το βωμό της θυσίας; Πώς θα γίνει τσίκνα για να ανέβει ψηλά για να ευφρανθούν οι θεοί; Έλεος… έλεος… έλεος… Καλά, είναι εκτός πραγματικότητας;

- Σου λέει, αρκετοί υπουργοί οικονομικών της ευρωζώνης άρχισαν να εκνευρίζονται με κάποια καθυστέρηση που υπάρχει… Πρόσεξε πως θα αντιδράσεις… Βλέπω γυαλίζει το μάτι σου…

- Δεν είσαι σοβαρός μου φαίνεται… όλα αυτά τα βγάζεις από το μυαλό σου… Όπως έλεγες και χτες ότι η ανάπτυξη θα έρθει το δεκαπέντε και σήμερα διαβάζω ότι βγαίνουμε στις αγορές μέσα στο δεκατέσσερα. Δεν είσαι καλά πληροφορημένος… Τίποτα παπαγαλάκια θα ακούς…

- Νομίζεις… Δεν άκουσες και το άλλο που είπε το ΔΝΤ…

- Τι;

- Ότι μάθαμε από τα λάθη μας στην Ελλάδα…

- Κάτι μας είπαν κι αυτοί… Έπρεπε να τους δείχναμε από την αρχή την ουρά που φύτρωσε από πίσω μας…

- Που να την δουν… Την είχαμε βάλει κάτω από τα σκέλια μας…

Το ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ταξιδεύει! Επόμενος σταθμός ΙΑΝΟΣ | ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Δεν ξέρω τι μπορεί να έγινε!

- Γιατί είσαι τόσο κατηφής;

- Άσε έχω τις μαύρες μου!

- Πάλι;

- Ναι, πάλι!

- Ηρέμησε λίγο, βρε παιδί μου! Ηρέμησε!

- Πώς να ηρεμήσω; Γύρισα πάλι άπρακτος! Τίποτα!

- Τίποτα;

- Όταν λέμε τίποτα, εννοούμε τίποτα! Τζάμπα ο σημαιοστολισμός, τζάμπα το καινούριο κοστούμι που έραψα, τζάμπα το λουλουδικό… Από πού να αρχίσω και από πού να τελειώσω.

- Όσο να πεις ένα δίκιο το έχεις…

- Τι δίκιο… Μόνο δίκιο; Αλλά που να το βρω; Πουθενά. Είναι δυνατόν; Να ετοιμάζεσαι, όλος χαρά να πηγαίνεις και να περιμένεις, να περιμένεις… και στο τέλος, ποιο το όφελος; Να σπας τα μούτρα σου… Να γυρνάς πίσω με κατεβασμένο κεφάλι, χαμένες τις ελπίδες σου, μέσα στη μαύρη απογοήτευση, ένα βήμα πριν από την κατάθλιψη, διότι τέτοια χυλόπιτα… Άντε, να τη φας μια φορά, άντε να τη φας δεύτερη φορά… πόσες φορές ακόμη… Θα βαρυστομαχιάσεις… Είναι και θέμα εγωισμού…. Άσε, που και στα τηλέφωνα δεν απαντάει, πόσες φορές το άφησα να χτυπάει… τίποτα… φωνή βοώντος εν τη ερήμω… Λες και έχω τον ανθρωποδιώχτη… να μη με θέλει κανένας…

- Σε νιώθω καημένε μου…

- Τι με νιώθεις και τι με ξενιώθεις… Δεν με θέλει, δεν με θέλει… Τόσες φορές στήσιμο και εγώ πού να βάλω μυαλό, εκεί… επιμένω… Μα τόσο βλάκας πια…; Καιρός είναι να βάλω πλώρη για αλλού… Σε άλλα περιγιάλια… Να ετοιμάσω θέλει τα μπαούλα μου και να την κάνω…

- Ήταν κανείς άλλος εκεί;

- Κανείς, απολύτως κανείς… και αυτό με κάνει και ανησυχώ… Διότι κανονικά έπρεπε να ήταν και άλλοι εκεί… Είναι και άλλοι μνηστήρες… Ένα σωρό κόσμος την ποθεί και την λαχταρά… Αλλά ως φαίνεται αυτή ανένδοτη… Αλλού τσαχπινίζει…

- Είχαν πει ότι θα έρθει… Κάτι θα γίνει…

- Μπα μη νομίζεις… Δεν το πιστεύω… Πρώτα έλεγαν τότε μετά είπαν το δεκατρία… μετά το γύρισαν και είπαν το δεκατέσσερα… και τώρα καθώς ερχόμουν άκουσα κάποιον που το βροντοφώναζε ότι θα έρθει το δεκαπέντε… Δεν άντεξα κι εγώ…

- Και τι έκανες;

- Του είπα πάρε πέντε… Άμα την δεις την ανάπτυξη, σφύρα μου κλέφτικα…

ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ | ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ | ΙΑΝΟΣ | ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Είδες;

- Είδα! Εσύ είδες;

- Είδα και εγώ!

- Κατάλαβες τίποτα;

- Κοίτα να σου πω! Δεν κατάλαβα αυτό που εννοείς, αλλά κατάλαβα άλλα πράματα!

- Εκεί που πήγαμε να βγάλουμε μια άκρη… με μπέρδεψες τώρα!

- Γιατί σε μπέρδεψα; Είναι απλά τα πράματα, πολύ απλά! Ένα κι ένα κάνουν δύο!

- Καλά τα λες, αλλά εδώ κάνουν και τρία, και τέσσερα, κάνουν και ενάμιση… άντε να βγάλεις άκρη…

- Έτσι είναι η απλή αριθμητική, μπερδεύεται κάποια στιγμή και αποπροσανατολίζεται!

- Πάντως εγώ, εδώ που τα λέμε, δεν έβγαλα άκρη, τίποτα… Στρογγυλοκάθισα νωρίς νωρίς στον καναπέ, πήρα και μπατιρόσπορα και περίμενα το θέαμα… Διότι η φτώχεια θέλει καλοπέραση… άρτος και θεάματα!

- Γιατί δεν έβγαλες άκρη…

- Πώς να βγάλω; Μέσα στην διαφωνία… χωρίς αποτέλεσμα…

- Αυτό είναι… συμφώνησαν διαφωνούντες!

- Με πειράζεις…

- Εγώ πάντως δεν περίμενα να ακούσω κάτι διαφορετικό… Ο υπουργός θα υποστήριζε τα δικά του, οι πρυτάνεις τα δικά τους και το αποτέλεσμα; Την πληρώνουν οι αδύναμοι… Οι φοιτητές!

- Μα είναι δυνατόν; Άλλα υποστήριζαν οι μεν, άλλα υποστήριζε ο υπουργός! Στοιχεία οι μεν, τα απέρριπτε ο δε! Καλά, δεν υπάρχει κάτι γραμμένο που να μπορεί να γίνει αποδεκτό και από τις δυο πλευρές; Άκουγες την μια πλευρά και έλεγες εδώ είμαστε, έχουν δίκιο, μετά άκουγες την άλλη πλευρά και έλεγες πάλι, εδώ είμαστε και αυτός δίκιο έχει… Μετά κοιτούσες τα μπατιρόσπορα που τελείωναν και σκεφτόσουνα αν προλάβαινες το ξηροκαρπάδικο για να αναθερμάνεις τις προμήθειες σου! Διότι, έλεγες, εδώ είμαστε δεν θα μου φτάσουν… Που να βγάλω άκρη; Σίγουρη και αποφασιστική η μια πλευρά, σίγουρη και αποφασιστική και η άλλη πλευρά. Και στο τέλος πέρασε η ώρα, κοίταξα το ρολόι, πω πω πέρασε για τα καλά η ώρα, αύριο έχω να πάω στη δουλειά, τζάμπα έχασα τον ύπνο μου…

- Και πέρασαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ |ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Όχι πες μου τώρα αν είναι σωστό αυτό!

- Φυσικά όχι, αλλά…

- Τι αλλά, μωρέ, που μας πήραν φαλάγγι και κοιμόμαστε ύπνο βαθύ! Σε λίγο δεν θα ξυπνάμε ούτε από το ροχαλητό μας!

- Καλά, ρε, μα τόσο πολύ;

- Αφού τα βλέπεις και εσύ ο ίδιος… Δεν μας δουλεύουν ψιλό γαζί; Τζάμπα μάγκες είμαστε μου φαίνεται. Αλλά εμείς εκεί συνεχίζουμε και ψωνίζουμε…. Τάχα μου ευκαιρίες και κουραφέξαλα…!

- Και δεν μου λες; Έγινε έρευνα;

- Όχι ήρθε και μας το είπε ένα πουλάκι! Σήμερα το πρωί… Τσιρ… τσιρ… τσιρ… και μας τα είπε όλα…

- Εντάξει, ντε, μη θυμώνεις, μια κουβέντα είπαμε!

- Τι κουβέντα, ρε! Τα βλέπεις, δεν τα βλέπεις; Οργιάζουν οι πολυεθνικές. Άλλες τιμές, πιο χαμηλές φυσικά σε άλλες χώρες της Ευρώπης, τσιμπημένες έως δαγκωμένες εδώ στην Ελλάδα. Είναι γιατί θέλουν να βοηθήσουν…. Στην αναμπουμπούλα χαίρεται ο λύκος! Τώρα, σου λέει είναι ευκαιρία… Τώρα που πονάει…, να πέσει η χαριστική βολή! Σε αμέτρητα είδη… Κοίτα διαφορές… μέχρι και εξήντα τα εκατό επάνω…

- Αρχίζω και νιώθω πολύ βλάκας…

- Εγώ θα έλεγα κάτι άλλο, αλλά φοβάμαι μην μας πιάσει στο στόμα του ο Αφεντούλης και μας περάσει γενεές δεκατέσσερις!

- Καλά, ρε αυτό λέγεται κλοπή! Και να πεις ότι είναι τα μεταφορικά πάει στα κομμάτια. Είναι πιο κοντά αυτοί! Δεν είναι τα μεταφορικά στη μέση. Τι μπορεί να είναι;

- Τι μπορεί να είναι… Η βλακεία μας και η ηλιθιότητά μας… τι άλλο μπορώ να πω… Οι άλλοι είναι πιο έξυπνοι από μας και τα πληρώνουν φθηνότερα; Όχι πες μου!

- Για να σταματήσουμε να αγοράζουμε ξένα προϊόντα και θα σου πω εγώ μετά…

- Ωραίο ανέκδοτο μας είπες… Είδες πολλούς να κοιτάνε τις ετικέτες όταν ψωνίζουν οτιδήποτε; Θα μου πεις είναι φθηνότερα! Να μου το πεις! Αλλά το φθηνό τις περισσότερες φορές αποδεικνύεται ακριβό! Αν όμως δυναμώσουμε τις ντόπιες εταιρίες θα ρίξουν κι αυτές τις τιμές τους. Διαφορετικά θα τους πάρει και θα τους σηκώσει! Είπες τίποτα;

- Ναι…

- Τι;

- Βρε, που πάμε…; Που πάμε ορέ;