ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Ησυχάσαμε επιτέλους!
Μια ηρεμία άρχισε να πλανάται. Τα νεύρα μας επανήλθαν στον πρότερο έντιμο βίο τους. Το βλέμμα ξαναβυθίστηκε στην προηγούμενη κλίμακα. Εκείνης με το ηλίθιο χαμόγελο, με λίγο ανασηκωμένο το επάνω χείλι, δίνοντας χώρο στην ξεχασμένη γόπα της τελευταίας σκέψης. Να πηδήξω ή να μην πηδήξω; Αλλά αναποφάσιστη παρέμενε εκεί, μέχρι να εξαντλήσει και τις τελευταίες της επιθυμίες.
Ήταν καιρός πλέον να βρεθεί το εκατομμύριο. Για να εμπλακούμε στην απώλεια του τυχερού λαχείου που θα έσωνε όλη μας τη ζωή. Διότι με αυτό το εκατομμύριο ξέρεις πόσο πολλά πράγματα μπορείς να κάνεις; Πόσα όνειρα μπορείς να πραγματοποιήσεις;
Κατά αρχάς να πας στην εφορία, να πετάξεις κατάμουτρα τη δεσμίδα πάνω στον πάγκο του γκισέ και να εξοφλήσεις όλες τις παλιές καθυστερημένες αμαρτίες σου και να αποχωρήσεις θριαμβολογώντας με ένα πούρο Αβάνας.
Θα προλάβαινες να φύγεις τριήμερο στην Πορταριά αλλά ας όψεται η καθυστέρηση της ανακοίνωσης. Αλλά έτσι ή αλλιώς πάλι δεν θα μπορούσες να φύγεις διότι οι κρατήσεις άγγιξαν το εκατό τοις εκατό. Διότι οι κινούντες την κρίση κάτι παραπάνω από εμάς γνωρίζουν. Ξέρουν πολύ καλά μέχρι που φτάνει το πουγκί του νεοέλληνα. Διότι λεφτά υπάρχουν όπως αποδεικνύεται και πρέπει να εξαφανιστούν μέχρι τελευταίας ρανίδας. Διαβολομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα.  Διάλεγες όποιο δωμάτιο ήθελες, πετούσες μια δεσμίδα εκ νέου και οι πρώην αποχωρούσαν. 
Αλλά μετά από όλα αυτά, το όνειρο σκάει σαν σαπουνόφουσκα. Ακριβώς τη στιγμή που ήσουν έτοιμος να ρίξεις μια δεσμίδα στον γκισέ του ΤΕΒΕ και του ΙΚΑ. Αλλά ως δια μαγείας αντιλαμβάνεσαι ότι το εκατομμύριο δεν ήταν δικό σου, ούτε κέρδισες τον πρώτο λαχνό του λαχείου. Το εκατομμύριο ήταν συγγενή σου που ως γνωστόν μακριά από συγγενείς. Δεν πρόκειται να δεις χαΐρι και προκοπή.
Γελαστήκαμε με την υπόθεση του λαχείου και πορευτήκαμε πιο γλυκά και ανέξοδα με τα όνειρά μας που αποδείχτηκαν φρούδες ελπίδες. 
Διότι ένα εκατομμύριο δεν φτάνει για όλους τους πληβείους. Πόσα να μοιραστούμε; 
Δεν φτάνουν ούτε για το ψωμί μιας εβδομάδας!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Δεν μας έχουν πάρει στα σοβαρά!

Συμφωνούμε, ζούμε στην καρακοσμάρα μας. Ταξιδεύουμε σε άλλον πλανήτη. Μάλλον ταξιδεύαμε, διότι τώρα ούτε καν βήμα σημειωτόν δεν κάνουμε. Ακίνητοι σε στάση προσοχής. Ούτε καν η ανάσα μας δεν ακούγεται. Κάνουμε κατακράτηση οξυγόνου για να έχουμε να πορευτούμε για αργότερα.

Μέχρι όμως να επέλθει το μοιραίο, ως προς τι ο μόνιμος και σταθερός βασανισμός του πληβειακού πληθυσμού που υπομένει τα όσα μύρια πάθη; Ως και η Αγγέλα σε ομιλία της αναγνώρισε πως οι μειώσεις μισθών επιβαρύνουν ιδιαίτερα τα χαμηλότερα και μεσαία οικονομικά στρώματα. Αλλά πάντα έτσι δε γίνεται; Ως προς τι η απορία;

Και συνεχίζοντας τόνισε ότι θέλει ανάπτυξη για την Ελλάδα αλλά αυτό προϋποθέτει ένα κράτος που να λειτουργεί. Δηλαδή τόσα χρόνια το κράτος δεν λειτουργούσε; Έτσι σαν φτερό στον άνεμο ήμασταν; Πώς δεν το πήραμε είδηση; Που ήμασταν εμείς; Τα τρώγαμε και τα πίναμε σε καμιά παραλία; Πάλι κοπάνα κάναμε;

Από την άλλη, πάλι, πώς θα επέλθει αυτή η ριμάδα η ανάπτυξη κατά πως βαδίζουμε; Δεν φαίνεται φως από πουθενά. Ξέρουν κάτι περισσότερο οι οικονομολόγοι από μας; Και γιατί δεν μας το λένε; Να κάνουμε το κουμάντο μας. Σε ένα χρόνο, σε δυο, σε μια δεκαετία; Να ξέρουμε. Να μείνουμε ή να πάρουμε των ομματιών μας και να φύγουμε; Σε άλλη γη, σε άλλη χώρα; Ή ακόμη καλύτερα να πάρουμε τα βουνά. Χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς κινητά και ιντερνέτ, με δυο προβατάκια, μερικές κοτούλες και ένα κομμάτι γης να φυτέψουμε και να σκαλίζουμε. Και έτσι να πορευτούμε. Χαλάλι σας και οι μισθοί και οι παροχές σας. Και να δούμε τότε τι θα γίνει; Από πού θα μαζευτεί όλο αυτό το φορομάνι;

Διότι η Αγγέλα ξέρει και το άλλο και το λέει. Την ώρα που ο λαός υποφέρει, οι πλούσιοι βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό. Ουδέν κρυπτόν κάτωθεν του ηλίου! Προφανώς τα άλλα γίνονται στα σκοτάδια και δεν τα παίρνει είδηση κανείς. Κανείς, τρόπος του λέγειν.

Διότι τόσα λεφτά που ακούστηκαν δεξιά και αριστερά, να που μαζεύεται ένα γερό κομπόδεμα να ξελασπώσουμε. Άρα επανερχόμαστε στο πρώτο λεγόμενο ότι το κράτος δεν λειτουργεί. Διότι αν λειτουργούσε, τα χρήματα θα ήταν μαζεμένα!

Τελικά λεφτά υπάρχουν ή δεν υπάρχουν; Και όχι δανεικά.

Δεν μιλάνε ποτέ στο σπίτι του κρεμασμένου για σχοινί!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Είδατε πόσο απλά είναι;

Απλά είναι τα πράγματα. Πήγαμε, συνεδριάσαμε, τελειώσαμε! Κρίση και κουραφέξαλα. Εμείς τα κάνουμε δύσκολα. Και τώρα περιμένουμε την ανάπτυξη. Ξεκίνησε δεν ξεκίνησε, θα σας γελάσω. Μπορεί να ετοιμάζει τα μπαγκάζια της και οσονούπω να επιβιβαστεί. Με αεροπλάνο, με τραίνο, με το λεωφορείο της γραμμής, με ΙΧ; Και πάλι θα σας γελάσω. Ημερομηνία άφιξης άγνωστη, χαμένη κάπου στο υπερπέραν.

Να έχουμε το νου μας να την προϋπαντήσουμε. Μη μας βρει απροετοίμαστους, να ‘χουμε κανένα νεραντζάκι για κέρασμα, μια σουμάδα, ένα υποβρύχιο, κανένα πολίτικο χαλβά, έτσι για τα καλωσορίσματα. Και μη διανοηθείτε τίποτα πάστες, τούρτες και τα συναφή. Να δείξουμε ένα επίπεδο λιτότητας. Διαφορετικά μη τον είδατε τον Παναή!

Από ό,τι έμαθα, ο θείος Αφεντούλης ψάχνει κάπου βαθιά στην ντουλάπα του να βρει το μαύρο του κουστούμι για το καλώς ήρθες και η κυρία Πολυτίμη κατέβασε όλο το γυαλικό για ξεσκόνισμα και λουστράρισμα. Χώρια που κάθε μέρα ξεφυλλίζει τον Τσελεμεντέ της για να διαλέξει τι γλυκά να ετοιμάσει για τα καλωσορίσματα. Διακρίνω μια προτίμηση στα πολίτικα γλυκά για να μην ξεφύγουμε από τις παραδόσεις μας.

Και αφού πλέον οδεύουμε προς την ανάπτυξη, με τι άλλο πια να ασχοληθούμε για να σκοτώσουμε την πλήξη μας; Μόνο οι εκλογές πλέον θα μας σώσουν. Διότι, βρε αδερφέ, κάθε μέρα κρίση, κρίση, κρίση, αρχίσαμε και πλήττουμε. Κάθε μέρα τα ίδια και τα ίδια. Ενώ με τις εκλογές θα αλλάξουν τα πράγματα. Θα έχουμε και κάτι διαφορετικό να ασχοληθούμε. Να βγούμε από αυτήν τη στενοχώρια. Να δούμε τη ζωή με άλλο μάτι. Να ακούσουμε πέντε δέκα ανθρώπους να μας αναλύσουν την προοπτική της ανάπτυξης. Να γελάσουμε λίγο, με αυτά τα σωτήρια που θα ακούσουμε. Να επανέλθει το χαμόγελο στα χείλη, να ευφρανθεί λίγο η ψυχή μας. Να δώσουμε στη ζωή μας μια προοπτική!

Διότι τώρα, όσο και να πεις, μια θλίψη την έχουμε στο μάτι, ένα παγωμένο χαμόγελο κρέμεται από τα χείλη, μια υποψία σκοτεινού βλέμματος γυροφέρνει τη νυσταλέα μας ματιά.

Παρεμπιπτόντως, να ελέγξουμε πόσο ακριβής είναι η είδηση ότι βουλευτής πέρσι φυγάδευσε ένα εκατ. ευρώ! Διότι όσο να πεις πρέπει να περιορίσουμε το μεταναστευτικό ρεύμα. Κάποιος πρέπει να μείνει στη χώρα.

Ποιος θα προϋπαντήσει την ανάπτυξη;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Μια βιασύνη. Ένα άγχος. Μια αισιοδοξία.

Όλα ανάκατα και ό,τι θέλεις παίρνεις. Όποιο σε βολεύει καλύτερα. Αφού στο παραπέντε ήμασταν να βγούμε στους δρόμους αλαλάζοντας. Έτσι χωρίς λόγο και αιτία. Αφού πρέπει να χαιρόμαστε γιατί να μην το κάνουμε; Από παντού μια χαρά, χαμόγελα και σίγουρες – τι σίγουρες, βέβαιες, σου λέει – ελπίδες ότι όλα τελειώνουν.

Το τι τελειώνει, άστο. Έχουμε διαφορετικές απόψεις περί του τελειώματος. Ο καθένας βλέπει με τα δικά του γυαλιά. Τι έλεγαν χθες οι ψυχίατροι; Εικονική πραγματικότητα. Μειώσεις επιτοκίων και βάλτε μπρος να χτυπάν οι καμπάνες. Όχι, εκείνο το αργό το πένθιμο. Το άλλο, το χαρούμενο, το πασχαλινό, το αναστάσιμο. Διότι τέλειωσαν τα βάσανά μας. Ναι, μέχρις εδώ. Όλα λύθηκαν ως δια μαγείας. Καλά, τόσο εύκολη ήταν η λύση; Και γιατί χάσαμε κοντά δυο χρονιά μέσα στη μιζέρια;

Αφού το λένε πλέον ξεκάθαρα και οι γερμανοί. Μέσα σε πέντε χρόνια θα μπορούμε να έχουμε ανάπτυξη 8%! Μα πώς τα πετάνε έτσι; Για να δούνε το μάτι να αλληθωρίζει; Να έχουμε μείωση πληθυσμού από τα ξαφνικά και τα αναπάντεχα; Να είναι ο άλλος συνταξιούχος πάει κι έρχεται, διότι σου λέει θα μειωθούν τα έξοδα του κράτους. Αν ο άλλος είναι ενεργό μέλος της μελλοντικής ανάπτυξης; Πώς θα προχωρήσει η ριμάδα; Άσε το τρέξιμο για να πάρεις υπογλώσσια!  Αφού ξέρουν πολύ καλά ότι για χάπια, μόνο με ραντεβού. Τα ξαφνικά τα πληρώνεις.

Διότι σου λένε οι μεγαλοσχήμονες, αφού έχετε μεγάλη απόσταση από τις αναπτυγμένες χώρες, έχετε και προοπτικές για ανάπτυξη. Για φαντάσου βρε παιδί μου! Τι σκέψη κι αυτή! Πώς δεν το σκέφτηκε νωρίτερα κάποιος από εμάς;  Όλα από τους ξένους τα περιμένουμε; Έτσι είναι, δίκιο έχουν και εμείς τους είχαμε παρεξηγήσει!

Υπάρχει όμως ένα μεγάλο αλλά. Εάν υπάρξουν μεταρρυθμίσεις. Στην αγορά εργασίας, στην γραφειοκρατία, στους τομείς ενέργειας, στις μεταφορές, στις επικοινωνίες, στο φορολογικό, στο συνταξιοδοτικό… Αυτά σε γενικές γραμμές.

Δηλαδή αν δουλέψουν περισσότερο οι δικοί μας μεγαλοσχήμονες. Να σηκώσουν μανίκια και να πιάσουν δουλειά. Για να έχουμε και εμείς παραδείγματα προς μίμηση! Όχι μπαγαποντιές και αηδίες. Διότι ό,τι βλέπουμε, προσπαθούμε και εμείς να κάνουμε, ακόμη και στην καθημερινότητά μας!

Πάντως κανείς δεν μας κάλεσε στο πάρτι των χρηματιστηρίων λόγω της αισιοδοξίας. Μόνοι τους τρων και πίνουν.

Εμείς ας αρκεστούμε στο χαλβά! 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Θέλω να μάθω ποιος με έσωσε!

Μπορεί να είναι οι απανταχού διαδηλωτές ανά την υφήλιο που βγήκαν στους δρόμους και διαδήλωσαν για τη σωτηρία μου, ζήτησαν συγχωροχάρτι και χόρεψαν συρτάκι. Διότι εγώ ο νεοέλληνας στάθηκα αδύναμος να παλέψω και να πολεμήσω για τα όσα πάνδεινα υποφέρω τώρα και θα υποφέρω στο μέλλον. Διότι εγώ ο νεοέλληνας ακόμη δεν ξέρω ποιος φταίει πραγματικά. Διότι εγώ ο νεοέλληνας άγομαι και φέρομαι από τον χαλκά που υπερηφάνως έχω περασμένο στη μύτη μου.

Γίνονται υπεράνθρωπες προσπάθειες  για να δηλωθεί και να κατανοηθεί ότι όλη αυτή η αμετροέπεια είναι υποκινούμενη από …εξωτερικό δάκτυλο! Γεμίσαμε Πόντιους Πιλάτους που επιδίδονται σε ακατάσχετη κατανάλωση ύδατος. Ποιος θα καταφέρει να εξαφανίσει τον πανύψηλο κόπρο του Αυγεία; Ποιος θα ανοίξει και τις δύο πόρτες για να λειτουργήσει σωστά ένας εξευγενισμένος καθαρισμός;

Ο ανεξέλεγκτος βομβαρδισμός, που πλανάται υπεράνω της χώρας και κατ’ επέκταση στους πολίτες της, συνεχίζει κανονικά. Το στόχαστρο δεν άλλαξε θέση. Εδώ και καιρό μένει σταθερό. Φταίμε και φταίνε και μέσα στην απελπισία μας σκεφτόμαστε ότι ίσως οι ξένοι μας μάθουν να δουλεύουμε σωστά. Για να εμφανιστούν σαν σωτήρες αφού εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε από μόνοι μας να σώσουμε τους εαυτούς μας. Πώς άλλωστε; Είμαστε παγιδευμένοι στο ίδιο σύστημα που μας ανάθρεψε εδώ και δεκαετίες και εγκλωβισμένοι σε μια κατάσταση χωρίς έξοδο μιας σωτήριας διαφυγής!

Ίσως μας βοηθήσει και …η γνωμάτευση του 1ου Πανελλήνιου Συνεδρίου της Ένωσης Επαγγελματιών ( υπάρχουν και μη επαγγελματίες; ) Ψυχιάτρων Ελλάδας. Διότι ούτε λίγο, ούτε πολύ αποφάνθηκαν ότι οι πολιτικοί και το πολιτικό σύστημα μας εμφανίζουν συμπεριφορές που χρίζουν περαιτέρω εξέτασης και πιθανότατα “θεραπείας”. Θεός φυλάξοι!

Και επειδή θα θέλετε να μάθετε τι ακούστηκε:

Ο Κώστας Αλεξανδρόπουλος, Ψυχίατρος Συντονιστής Διευθυντής Ψυχιατρικού Τομέα στο νοσοκομείο “Ευαγγελισμός” είπε: …Η χώρα διέρχεται μία πολυεπίπεδη και γενικευμένη κρίση ήθους και αξιών και όχι μόνο οικονομική και πολιτική. Αντίπαλοι δεν είναι μόνο "οι κακοί δανειστές", είναι, κυρίως, όλες εκείνες οι πρακτικές που συνειδητά καθοδήγησαν μία ολόκληρη κοινωνία στο σημερινό αδιέξοδο…

Ο καθηγητής ψυχιατρικής Γιώργος Μουσσάς, ότι “από ψυχική άποψη το πολιτικό προσωπικό είναι σοβαρά ανεπαρκές και δεν μπορεί να ηγηθεί της κοινωνίας”, προσθέτοντας πως “έχει ναρκισσιστική συμπεριφορά, χρησιμοποιεί ξύλινη γλώσσα και αρνείται την πραγματικότητα κατασκευάζοντας δική του”.

Οχ! Θε μου…! Κανείς! 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Τα μάθατε τα νέα!

Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη. Σιγά το καινούριο. Το ξέρουμε εδώ και δεκαετίες. Μη σου πω και παραπάνω. Αλλά τι να πεις; Μετά σου λένε, κοκορεύονται οι Έλληνες που είναι πάντα μπροστά. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια.

Βγαίνουν τώρα οι φινλανδοί και μας το ανακοινώνουν για καινούριο. Έκαναν έρευνα σου λέει! Μωρέ! Κάτι έκαναν κι αυτοί. Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι! Εμ, σου λέει, κοτζάμ Φινλαδικό  Ίδρυμα Επαγγελματικής Υγείας, εθελοντές, ερευνητές, και πέντε χρόνια έρευνας για να καταλήξουν σε συμπεράσματα. Όλα αυτά μαζί. Έλα, παππού μου, να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου!

Αν δουλεύεις έντεκα ώρες την ημέρα, που αυτό σημαίνει υπερωρίες, τότε κινδυνεύεις να εκδηλώσεις κατάθλιψη. Για τόσο πολύ! Διότι μια τρομάρα την πήραμε. Άλλο εννοούν αυτοί όταν δουλεύεις πολύ και άλλο εμείς. Εμείς τις έντεκα ώρες την ημέρα, την έχουμε για παιχνιδάκι. Τόσες ώρες εννοούν την πολλή δουλειά; Τι σου κάνει το χάσμα των βορείων και νοτίων πολιτών!

Ένας Έλληνας αντέχει να δουλεύει όλη την ημέρα και μετά να πάει και για χαλάρωση στα μπουζούκια. Λέμε τώρα! Διότι τώρα είναι δύσκολο, ένεκα το οικονομικό. Τις παλιές καλές εποχές που μας αποχαιρέτησαν, λέμε! Και ήμασταν μια χαρά. Ούτε κατάθλιψη, ούτε παρενέργειες. Διότι ήμασταν έξω καρδιά! Ενώ τώρα θέλουν να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους!

Αφού να φανταστείς, είδαν στις τηλεοράσεις τους να ψήνουμε σουβλάκια στους δρόμους και να κερνάμε κόσμο και αυτοί νομίζανε ότι πάει η Ελλάδα, χάθηκε. Πεινάνε οι Έλληνες και τους ταΐζουν στο δρόμο. Δώσε τώρα να καταλάβουν ότι και στου βοδιού το κέρατο να τους βάλεις τους Έλληνες, ένα μπάρμπεκιου θα το πετάξουν στη στιγμή!

Και προφανώς η τσίκνα ήταν αυτή που ζάλισε πολλούς ειδήμονες και εκφράζονται κατά της επιμελούς τιμωρίας της Ελλάδας. Διότι σου λέει ο Πέτερ Μπόφινγκερ, εμπειρογνώμονας  της γερμανικής κυβέρνησης(!!!) ότι η λιτότητα που προσφέρεται αφειδώς στην χώρα θα φέρει και μια αποσταθεροποίηση της ευρωζώνης!

Βρε μπας και το μετάνιωσαν και δεν μπορούν να μας το πουν ευθέως; Διότι όσο να πεις ένας εγωισμός υπάρχει! Και βάζουν μερικές φωνές να σπιθίσουν σαν πυγολαμπίδες προτού ξεσπάσει άλλη πυρκαγιά;

Μπα, μάλλον η τσίκνα μας τους μύρισε και σιχτίρισαν τα λουκάνικά τους!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ, ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Έχουμε να ακούσουμε κι άλλα!

Νωρίς είναι ακόμη. Πολύ νωρίς για να ακούσουμε περαιτέρω σχόλια, κριτικές και απόψεις. Ακόμη καλά κρατούν τα νεύρα μας. Και η μεγάλη απορία είναι πως φτάσαμε έως εδώ! Πώς φτάσαμε στο σημείο να ακούμε εξωτερικές οδηγίες περί των εσωτερικών μας από φινλανδούς και ολλανδούς!

Ευτυχώς, όμως, υπάρχουν και κάποιες φωνές που προσπαθούν να ακουστούν. Υψηλής ευφυΐας πρέπει να είναι ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Πόντι  που σε ομιλία του στο Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο είπε ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζεται με υπερβολική σκληρότητα. Και είπε κι άλλα,  χύμα και τσουβαλάτα! Διότι, μια τέτοια εικόνα μόνο άνθρωποι αυτού του βεληνεκούς μπορούν να την δουν.

Και στη συνέχεια άρχισε να πετάει καρφιά και πρόκες δεξιά κι αριστερά. Μίλησε για την παραποίηση εθνικών στατιστικών στοιχείων κατά το παρελθόν για να κρύψουν τις μαύρες τρύπες του ελληνικού χρέους. Διότι γνώριζαν κι αυτοί. Αλλά προφανώς βάδιζαν βάσει σχεδίου για να καταλήξουμε στην σημερινή ωραία ατμόσφαιρα!

Κατηγόρησε γάλλους και γερμανούς για τη σημερινή κατάσταση που τείνει να παρουσιάσει μια εικόνα διαχωρισμού μεταξύ των ευρωπαίων. Οι βόρειοι και οι νότιοι. Οι εργατικοί και οι τεμπέληδες. Οι εκπολιτισμένοι και οι αγροίκοι. Και οι σχετικοί δορυφόροι.

Και θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι κατέληξε στο να μοιράσει τις ευθύνες και στο κέντρο και στην περιφέρεια. Και ευρισκόμενοι, προφανώς και εμείς οι Έλληνες σε μια μέση κατάσταση ευφυΐας, - ευκόλως αντιλαμβανόμαστε ότι το παιχνίδι ήταν προγραμματισμένο. Διότι, ίσως και εμείς, είχαμε όλα τα απαραίτητα προσόντα. Διότι χωρίς προσόντα πού πας; Πού πας βρε ξυπόλητε χλεχλέ;

Για το τέλος αφήνουμε το καλύτερο. Ανέφερε ότι η Γαλλία και η Γερμανία αποτέλεσαν την πηγή της κρίσης, ξεκινώντας από το 2003 όταν οι φίλοι μας οι γάλλοι και οι γερμανοί ξεκίνησαν μια πολιτική επιρροή στα άλλα κράτη μέλη για να εξαφανιστεί ο σεβασμός και η εφαρμογή των κανόνων. Τι συζητάμε τώρα; Απλώς για να συζητάμε; Πέστα, Χρυσόστομε, μπας και τα εμπεδώσει κανείς κι εδώ. Θα μου πεις, εμπεδωμένα είναι αλλά το παρακάτω δεν ξέρουμε. Και αυτό είναι που μας ανησυχεί. Σίγουρα κάποιοι ξέρουν…

Ευτυχώς που ο Νικολά ανακοίνωσε εκ νέου την υποψηφιότητά του. Διότι μια ανησυχία την είχαμε.

Τι θα γινόμασταν και εμείς τα ορφανά;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Μάλλον μπερδεμένους τους βρίσκω!

Διότι δεν ξέρω σε ποια πλευρά βρίσκονται όταν λέει ο Όλι Ρεν ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας είναι στο πλευρό των Ελλήνων. Ποια από όλες; Όλα τα συμπαγή δεν έχουν τέσσερις πλευρές;

“Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις είναι προσηλωμένες στην αποτροπή μιας άτακτης χρεοκοπίας της Ελλάδας, που θα είχε καταστροφικές συνέπειες”, είπε χαρακτηριστικά ο φινλανδός επίτροπος. Αυτό έλειπε δα να μην είναι. Τους ξαγρυπνήσαμε τους καημένους προχτές την Κυριακή μέχρι να μάθουν τα μαντάτα. Αλλά μάλλον ενήμεροι θα ήταν.

Διότι κοιμούνται και ξυπνούν με τη δική μας έννοια. Τι θα πάθουν οι καημενούληδες Έλληνες αν ακολουθήσουν ηθελημένα την άτακτη τους χρεοκοπία; Άλλο να είναι τακτική και βάσει σχεδίου και άλλο να πάει …σκορποχώρι! Είναι δυνατόν να αντέξουν τις καταστροφικές συνέπειες; Για ποιους, όμως δε λένε. Εννοούν, φυσικά, τις δικές μας. Έτσι αφήνουν να εννοηθεί… Διότι ετοιμάζουν, λέει τη συνέχιση της σωτηρίας μας… Δίνοντας την επόμενη δόση για να στραγγιστούμε ακόμη περισσότερο. Τέτοιες αγαθοεργίες πια! Τόσο φιλεύσπλαχνα αισθήματα! Ήδη έχουν κλείσει θέση στον Παράδεισο.

Αλλά εύκολα ξεχνάει η Γερμανία τι συνέβη το ’53. Τότε που ζητούσε βοήθεια από διεθνούς πιστωτές για τη διάσωση της. Πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάς υπέγραψαν κούρεμα 50% στο σύνολο του γερμανικού χρέους που αντιστοιχούσε σε 70% με την επιμήκυνση των προθεσμιών. Και ένα μορατόριουμ πέντε χρόνων για την πληρωμή των επιτοκίων. Και αυτό, με σκοπό να δοθεί η δυνατότητα στη φίλη Γερμανία να αναπνεύσει για να χτίσει ξανά την οικονομία της και το βασικότερο να δημιουργηθεί ένα τείχος μπροστά στην σοβιετική επέκταση.

Και φυσικά όλοι απολαύσαμε και απολαμβάνουμε το γερμανικό θαύμα που ακολούθησε. Το προηγούμενο …διάλειμμα της καταστροφικής παρουσίας της, ανελήφθη στους ουρανούς. Δεν έμεινε ούτε καν ένα γκρίζο συννεφάκι! Να είχαμε και εμείς τέτοιους φίλους και συμμάχους! Αλλά τι τα θες; Είμαστε οικόπεδο γωνία… δεν χρειάζεται τοίχος!

Και φυσικά η Γερμανία διεσώθη, ανέπνευσε και έκανε και …εξαγωγή οξυγόνου.

Αλλά τώρα άλλαξαν τα πράγματα, η στρόφιγγα κλείνει, η παροχή οξυγόνου μειώνεται, ο ασθενής μετά δυσκολίας αναπνέει και από εδώ πάνε κι οι άλλοι.

Το παν είναι να πετύχει …η εγχείρηση.

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Ωραία! Τέλεια! Καταπληκτικά!

Έχουμε εκλογές κατά Απρίλη μεριά. Τι άλλο πια να ζητήσουμε; Το στοιχείο μας. Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς εκλογές; Γι’ αυτό δε ζούμε, τάχα; Δώστε μας εκλογές και πάρτε μας την ψυχή.

Θα γεμίσουν πάλι τα καφενεία με τις ατελείωτες συζητήσεις μέχρι αργά το βράδυ. Θα απολαμβάνουμε τα ντιμπέιτ των αρχηγών στις οθόνες μας, θα μας συναρπάσει το ατελείωτο κυνηγητό των υποψηφίων, και φυσικά θα αισθανθούμε μια αγαλλίαση ακούγοντας τα προγράμματα που θα ανακοινώσουν με περηφάνια τα κόμματα προς άρσιν πάσης παρεξηγήσεως!

Γι’ αυτές τις μικρές στιγμές ζούμε, που θα δώσουν χαρά και ζωντάνια στη χαροκαμένη μας ζωή. Να τρέξουμε, να καυγαδίσουμε, να υποστηρίξουμε και εναγωνίως να καιροφυλακτούμε τη βραδιά των αποτελεσμάτων τι έκανε το δικό μας κόμμα. Για να γελάσει το πικραμένο μας χείλι. Να πάρει ένα κανονικό ρυθμό η ατσούμπαλη αρρυθμία της καρδιάς μας.

Διότι μετά τη χθεσινή βραδιά πρέπει να βάλουμε σε τάξη τη ζωή μας. Και ήδη, ανασκουμπωθήκαμε. Έπεσαν διαγραφές, - ανεπιστρεπτί;  Αερίσαμε την πλατεία για να επανέλθει ο αττικός ουρανός στα ίσα του, τα χρηματιστήρια πήραν την ανιούσα, ως και τα ασιατικά τοιαύτα, το ευρώ σκαρφαλώνει για να απολαύσει το δροσερό αεράκι των ορέων. Μια ηρεμία επανήλθε. Εκτός συνόρων πάντα. Εντός των τειχών, άρτος και θεάματα. Γιατί, τι είναι η ζωή χωρίς εκλογές;  Ένα τίποτα!

Τι νομίζετε περιμένει ο θείος Αφεντούλης; Τις εκλογές. Μόλις θα το μάθει θα περιλάβει την ερίτιμο συμβία του, κυρία Πολυτίμη, σε βαθυστόχαστες αναζητήσεις του πολιτικού γίγνεσθαι. Και θα τα ξεψαχνίσει μέχρι τελευταίας ρανίδας της φαιάς ουσίας του.

Και εμείς όλοι οι υπόλοιποι, οι απόμακροι Αφεντούληδες θα ζήσουμε το όνειρο της μιας και μοναδικής στιγμής, γιατί στιγμή θα είναι όλη αυτή η μακρόσυρτη πορεία προς τις κάλπες. Και να ευγνωμονούμε το Θεό που υπάρχει και αυτή. Διότι έστω και για λίγο θα βάλουμε στην άκρη τα οράματα της άτακτης χρεοκοπίας που θα συνεχίζει να ταλανίζει τις κουρασμένες μας ψυχές. Θα απολαύσουμε το ταξίδι της μεγάλης μας ευτυχίας που τόσο απλόχερα μας δίνει η παντοδυναμία του ψηφοφόρου.

Θείε Αφεντούλη πόσο ακόμη θα μουλιάσει αυτή η ριμάδα η σανίδα;

Βγάλ’ την, επιτέλους!

ΥΓ. Ο θείος Αφεντούλης και η κυρία Πολυτίμη είναι ήρωες του καθημερινού χρονογραφήματος της εφημερίδας, και …όχι μόνο!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Δεν ξέρω ποιο να πιστέψω!

Δεν ξέρω ποιος θέλει το καλό μου. Δεν ξέρω πια τίποτα. Το άρρωστο βλέμμα μου καρφώνεται πια στο κενό. Ένα σωρό ακατάληπτοι ήχοι γυροφέρνουν την ακοή μου πουλώντας την πραμάτειά τους. Αδύναμος να αντισταθώ.

Το ξέρω, θα πεινάσω. Το ξέρω, τα όνειρά μου απογοητεύτηκαν. Το ξέρω, τα όνειρα των παιδιών μου τσαλαπατήθηκαν.  Είτε έτσι, είτε αλλιώς. Είτε εγκρίνω, είτε δεν εγκρίνω. Κοιτάζω το αμαρτωλό παρελθόν μου και αναρωτιέμαι πόσο γλυκές ήταν οι στιγμές μιας ψεύτικης λεωφόρου που περπάτησα.

Ποιοι είναι οι σωτήρες μου τώρα;  Ποια μπορεί να είναι η σωτηρία μου; Οι υποσχέσεις που θα φέρουν μια γλυκόπικρη αλλαγή στον καινούριο ορίζοντα που μου χαμογελά περιπαιχτικά εδώ και κάμποσους μήνες; Οι υποσχέσεις που θα φέρουν την πλήρη ανατροπή και μια θέση στη γωνιά του δρόμου με ένα απλωμένο χέρι; Δεν έχω την παιδεία να σκεφτώ και να αποφασίσω. Και οι δυο δρόμοι δεν μου αρμόζουν. Και αυτό είναι που κάνει πιο αποκρουστική τη σκέψη και την απόφασή μου. Επειδή όταν είχα άπλετο χρόνο δεν ήθελα να σκεφτώ. Τώρα δεν έχω ούτε χρόνο, ούτε σκέψη.

Και τώρα, αυτή την ύστατη στιγμή που ο πανικός χορεύει έναν εκστασιασμένο χορό μέσα στα έντρομά μου μάτια, οι σωτήρες και πάλι υπόσχονται. Και δεν μπορώ να αντιδράσω. Γιατί βοήθησα και εγώ σε αυτό. Και νιώθω αμήχανα που είμαι Έλληνας… Αλλά, θα μου περάσει…

Θέλω να μου περάσει. Κάποια στιγμή θα ξεχάσω τη σημερινή μου αμηχανία, αρκεί να βοηθήσω και εγώ σ’ αυτό. Θα μου είναι δύσκολο, το ξέρω. Αλλά θα επανέλθω πάλι αν δεν αλλάξω. Αν δεν δραστηριοποιηθώ, όχι μόνο με λύσεις της τελευταίας στιγμής αλλά με λύσεις της κάθε τρέχουσας στιγμής. Και τότε να αντιδρώ.

Ίσως αργήσει, γιατί πρέπει να λύσω πρώτα τα δεσμά που ασφυκτικά  κλονίζουν την ισορροπία μου. Πρέπει να μάθω να μην έχω επιλεκτική μνήμη και να προχωρήσω μπροστά. Να φτιάξω καινούρια όνειρα. Να ξεχάσω το ελληνικό όνειρο των περασμένων δεκαετιών, να γυρέψω πίσω ξανά τη ζωή μου από αυτούς που την λεηλάτησαν.

Θέλω να πω κι άλλα, να κοιτάξω επιτέλους κατάματα όλους τους σωτήρες μου, ημεδαπούς και αλλοδαπούς και να τους ρωτήσω πολλά. Εγώ δεν ξέρω πώς φτάσαμε μέχρις εδώ. Επειδή έσβησαν ξαφνικά  τα φώτα. Επειδή δεν ήξερα να γραπωθώ, τότε, από άλλους μηχανισμούς για να μη με αγγίξει σήμερα η φτώχια της δυστυχίας μου. Για να ακολουθώ σήμερα και εγώ, αυτούς που είναι μπλεγμένοι στο γαϊτανάκι των ανίατων θεωριών και των άνυδρων λυγμών!

Είμαι ο Έλληνας του σήμερα, του πάντα, του ποτέ!