ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Είδες τι έγινε πάλι!

- Μόνο είδα; Είδα και θαύμασα!

- Θαύμασες;

- Από την ανάποδη!

- Εγώ δεν έχω καταλάβει ένα πράμα! Τους θέλουν τους πρόσφυγες στην Ευρώπη ή δεν τους θέλουν;

- Κοίτα να σου πω! Ανοίγεις χοντρή συζήτηση τώρα…

- Μόνη της ανοίγει η συζήτηση… Και σίγουρα είναι χοντρή… διότι αν την λεπτύνεις δεν κάνεις τίποτα! Άρες μάρες κουκουνάρες! Λέμε για να βρισκόμαστε σε κουβέντα!

- Πάντως, εκ πρώτης όψεως υπάρχει μια συμπάθεια, μια κατανόηση…

- Ναι, ναι, τσάι και συμπάθεια… 

- Λες ε;

- Δεν λέω τίποτα! Ένα μόνο λέω, αν τους ήθελαν θα λειτουργούσαν διαφορετικά… Η πρώτη απορία είναι γιατί θέλουν να φτάσουν στην Ευρώπη και δεν βρίσκουν σωτηρία στην γείτονα;

- Η Ευρώπη φαντάζει διαφορετικά…

- Ας το δεχτούμε έτσι… Φτάνουν λοιπόν στα παράλια… και εφορμούν στο Αιγαίο με όλες τις δυστυχείς και απάνθρωπες παρενέργειες…

- Τι να πω;

- Μετά, ακολουθούν τον δρόμο, πιάνουν τα σύνορα τα δικά μας, χώνονται από δω, χώνονται από κει, φτάνουν σε άλλα σύνορα, ξαναφτάνουν πιο πάνω… για να φτάσουν στον παράδεισο της Γερμανίας…

- Τώρα μαθαίνω ότι θα αρχίσει πάλι να κάνει κάποιους ελέγχους…. Έφτασαν εκεί, πάνω από δέκα χιλιάδες… Και πόσοι θα χάθηκαν στη διαδρομή…

- Εδώ σε θέλω τώρα! Τι θα τους κάνεις τώρα; Λογικά θα τους βοηθήσεις αφού τους βάζεις στην αυλή σου! Αφού είναι έτσι, τότε, γιατί δεν βάζεις και μερικά καράβια να τους πάρουν από τα παράλια, να τους μεταφέρεις σαν ανθρώπους και να πάνε κι αυτοί στο καλό, να τους μοιράσεις όπως λες σε διάφορες χώρες ανά την Ευρώπη;  Τι τους αφήνεις στο έλεος του πελάγους; Να χάνονται τζάμπα και βερεσέ ανθρώπινες ψυχές;

- Κάτι είπες κι εσύ τώρα! Σιγά πους τους ενδιαφέρουν οι ανθρώπινες ψυχές! Όλα επί χάρτου είναι! Για θυμήσου και τότε; Τότε που οι δικοί μας κατατρεγμένοι πνιγόντουσαν στη θάλασσα και τα πλοία των Μεγάλων Δυνάμεων ήταν αγκυροβολημένα και απλώς παρακολουθούσαν το θέαμα;

- Ναι, και μετά θα τρέξουν να ανοικοδομήσουν τη χώρα! Κατόπιν εορτής!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Για πες!

- Τι να πω;

- Την άποψή σου!

- Α! την άποψή μου!

- Λοιπόν;

- Τι λοιπόν;

- Τη γνώμη σου!

- Τη γνώμη μου! Μία από τα ίδια! Ένα σύγχρονο ριμέικ από το έργο που είδαμε πέρσι, παραπρόπερσι, πριν τρία χρόνια και πάει λέγοντας…

- Ρε, αφού έχουν χρόνια να κάνουν τηλεμαχία!

- Τι είναι πάλι αυτό;

-  Τηλεμαχία ! Ντιμπέιτ!

- Α! Ντιμπέιτ! Πες το, έτσι να καταλάβω!

- Είδες εσύ καμιά τηλεμαχία; Είδες πουθενά καμιά μάχη, καμιά ένταση;

- Κάποιες στιγμές κάτι πήγε να γίνει, να χαρούμε λίγο, αλλά αμέσως γινόταν κατάσβεση του πυρός, άμεσα και ακαριαία! Πώς να το κάνουμε; Πρέπει να επιβεβαιώσουν …τα γαλλικά και το πιάνο τους! Ρε, άμα δεν ανάψουν λίγο τα αίματα, δεν ανέβει λίγο η αδρεναλίνη, δεν χτυπήσει κανένα χέρι πάνω στο τραπέζι, αν δεν ανυψωθεί  και ταλαντευτεί το δάχτυλο απειλητικά προς τον αντίπαλο, δεν καταλαβαίνεις τηλεμαχίες… δεν είναι κατάσταση αυτή! Τι πολιτισμένα πράγματα είναι αυτά; Όλο ευγένειες με το σεις και με το σας;

- Δηλαδή εσύ ήθελες να αρπαχτούν, να βριστούν, να ανταλλάξουν κουβέντες; Να γίνουμε ρεζίλι διεθνώς;

- Αυτό περιμέναμε για να γίνουμε ρεζίλι! Γιατί ακούσαμε και τίποτα καινούριο; Υποσχέσεις, μπόλικο πράμα, να από δω, να από κει. Όλοι θέλουν να σώσουν την χώρα… Όλοι θέλουν να γίνουν δικοί μας σωτήρες… Και ακόμη αναρωτιέμαι…

- Έχω και εγώ μια απορία…

- Ποια;

- Πόσο χρονών είμαι;

- Γιατί; Εσύ δεν ξέρεις; Να σου πω…

- Ξέρω, ρε, πόσο χρονών, είμαι… Λέω πόσο χρονών είμαι; Πέρασαν ένα κάρο δεκαετίες… Ένα κάρο εκλογές! Ε! Σε πληροφορώ ότι δεν βρέθηκε κανένας σωτήρας. Θα μου πεις ζητάς το ιδανικό, ζητάς το τέλειο… Μπορεί να είναι κι έτσι… Αλλά σε πληροφορώ ότι ο κάθε σωτήρας αποδεικνυόταν καταστροφέας από τον επόμενο… Ο καθένας παραλάμβανε καμένη γη από τον προηγούμενο… Καταλαβαίνεις πόσες πυρκαγιές περάσαμε… Και ακόμη αυτή η χώρα ζει μέσα στα αποκαΐδια της…

- Ελπίζω κι εύχομαι να μην ζήσουμε και τις στάχτες της…

  

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Έχω πέσει στα πατώματα!

- Γιατί; Θα σφουγγαρίσεις;

- Ναι! Σιγά ρε φίλε!

- Γλίστρησες;

- Ρε, χτυπιέμαι σου λέω!

- Γιατί;

- Κυλιέμαι στα πατώματα, ζω ένα όνειρο!

- Τι έπαθες πάλι;

- Δεν έχει ξαναγίνει αυτό!

- Ποιο ρε;

- Ξαναχτύπησε η Τασία!

- Α! Την καημένη! Μόλις προχτές έβγαλε το γύψο! Τι έπαθε πάλι!

- Δεν λέω για αυτή την Τασία! Την άλλη!

- Δε λες για την Τασία του Γιάγκου του Καραμπουζουκλή;

- Όχι, ρε, σου λέω! Τι δουλειά έχει αυτή η καημένη;

- Τότε για ποια Τασία λες;

- Την Τασία, ρε! Αυτή που έλεγε ότι λιάζονται στην πλατεία Ομονοίας!

- Α! Α! Τώρα κατάλαβα! Ε; Τι έγινε τώρα;

- Ενεπλάκη με την Μυτιλήνη!

- Τι; Είπε ότι τώρα λιάζονται στην Μυτιλήνη;

- Όχι, ρε! Λίγο πολύ είπε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στη Μυτιλήνη, ότι οι πρόσφυγες έχουν λεφτά, μένουν σε ξενοδοχεία με τα λεφτά τους, ψωνίζουν, και με λίγα λόγια ανέβηκε ο τζίρος της αγοράς!

- Πάλι την πατήσαμε! Την χάσαμε κι αυτή την ευκαιρία! Γιατί δεν τους έστειλαν σε εμάς, μπας και έβλεπε το μάτι μας κανένα ευρουλάκι; Αλήθεια τι συνάλλαγμα έχουν αυτοί!

- Δεν ξέρω! Αυτά είναι λεπτομέρειες τώρα! Μπορεί να ξέρει όμως η Τασία!

- Εγώ ξέρω άλλα… ότι ματαιώθηκαν κάποιες προσεγγίσεις κρουαζιερόπλοιων λόγω της έκρυθμης κατάστασης…

- Λογικό το βλέπω… Που να βρεθούν ξενοδοχεία αν ήθελε κάποιος να διανυκτερεύσει…

- Ρε, αυτοί κοιμούνται μέσα στο πλοίο… δεν χρειάζονται δωμάτια…

- Και που ξέρω εγώ; Μπορεί κάποιος να μην ήθελε να μείνει στο πλοίο, μπορεί να κουνούσε, λογαριασμό θα μας δώσει; Οι άλλοι πώς λιάζονταν στην Ομόνοια; Γιατί δεν πήγαιναν παραλιακά; Γιατί; Λογαριασμό θα σε δώσουν;

- Ναι, αλλά οι Μυτιληνιοί διαμαρτύρονταν για την κατάσταση!

- Λόγια του αέρα… Μπορεί να ήταν μια μερίδα ξενοδόχων που δεν είχε πιάσει πληρότητα! 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Δεν ήξερα ότι ο κόσμος τρώει τόσο πολύ μοσχάρι!

- Τι εννοείς;

- Τρως μοσχαρίσιες μπριζόλες;

- Κοίτα να σου πω! Εξαρτάται σε ποια περίοδο αναφέρεσαι! Π.Μ. ή Μ.Μ.;

- Τι είναι αυτό; Προ μεσημβρίας και μετά μεσημβρίαν; Για φρούτο τις έχεις;

- Όχι, ρε! Προ μνημονίου ή μετά από το μνημόνιο!

-Α! Και;

- Προ μνημονίου έτρωγα…, όχι πολύ συχνά, γιατί δεν μ’ αρέσουν και πολύ, αλλά τώρα επί εποχής μνημονίου τις έχω καταργήσει κιόλας! Τουλάχιστον να τρώω κάτι, αλλά να το απολαμβάνω κιόλας!

- Ούτε κοκκινιστό;

- Ρε! Μετρημένα κουκιά είναι! Ποιος σκέφτεται το κοκκινιστό; Με δουλεύεις; Αλλά γιατί αυτή η συζήτηση;

- Είναι, γιατί μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο κόσμος καταναλώνει πολύ μοσχάρι…

- Μπα δεν πιστεύω! Ο έλληνας είναι του χοιρινού, του ζυγουριού, του κατσικιού… Το μοσχάρι του πέφτει λίγο βαρύ… Αλλά και πάλι δεν καταλαβαίνω αυτή σου την απορία. Γιατί αυτή η έρευνα;

- Θυμάσαι που μπήκε 23% ΦΠΑ στο μοσχαρίσιο…

- Ναι!

- Και μετά, σχεδόν αμέσως, το πήραν πίσω και το άφησαν στο 13%!

- Ναι, διότι δεν ήθελαν να επιβαρύνουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό… Για αυτό ρωτάω με ποια συχνότητα τρως μοσχαρίσιο, γιατί εμείς σχεδόν το καταργήσαμε… Σε κανένα ανάμικτο κιμά μόνο…

- Και ποια είναι η απορία σου δηλαδή;

- Γιατί αυτό το μπες βγες στο 23 πήγε κι έκατσε στα φροντιστήρια… Συγκρίνεται το μοσχαρίσιο με αυτά;

- Η …κατανάλωση φροντιστηρίων είναι παρασάγγας μεγαλύτερη…

- Για αυτό σου λέω… Κάτι άλλο πρέπει να τρέχει…

- Μη κουράζεσαι, θα σου πω εγώ…

- Τι; Ξέρεις κάτι επ’ αυτού;

- Θα σου πω! Πόσα μοσχάρια υπάρχουν στην χώρα;

- Οοοοοουυυ! Αμέτρητα! Δόξα τον Θεό έχουμε μπόλικα!

- Άλλο εννοώ! Βιάζεσαι! Μη χάσεις! Παραγωγή, εννοώ, μοσχαρίσιου…

- Σώθηκες τώρα, που να ξέρω;

- Λοιπόν, το μοσχαρίσιο κρέας που καταναλώνουμε είναι κατά ογδόντα τα εκατό εισαγόμενο!

- Άντε!

- Ναι! Και έρχεται εδώ από Γαλλία… Γερμανία…

- Και;

- Για σκέψου λίγο…

- Τι να σκεφτώ;

- Φτώχεια καταραμένη έχουμε, ανεβαίνει και το μοσχαρίσιο… πάει η κατανάλωση… λιγοστεύουν οι εισαγωγές…

- Εμ, και τα φροντιστήρια… δεν είναι λεφτά που θα επιβαρύνουν;…

- Ναι, αλλά υπάρχει και μια σημαντική λεπτομέρεια!

- Ποια;

- Αυτοί έχουν και το μαχαίρι, αυτοί έχουν και το καρπούζι…

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Γιατί ρε δεν κατεβαίνεις κι εσύ;

- Είμαι πολύ προβληματισμένος!

- Δεν το ξέρεις; Η πολλή σκέψη τρώει τον αφέντη…

- Δεν το λες καλά! Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη!

- Καλά το λέω! Ταιριάζει στην περίπτωση σου! Για αυτό δεν κατέβηκες; Το σκέφτηκες πολύ!

- Όσο να ‘ναι!

- Και τι ήταν αυτό που σε έκανε πίσω;

- Ο Βαρουφάκης!

- Ποιος;

- Αυτός που είπα!

- Και τι σχέση έχει με σένα;

- Με μένα καμία!

- Αλλά;

- Με την σκέψη μου περί καθόδου, όμως, έχει!

- Αμάν ρε παιδί μου! Πως παρασύρθηκες έτσι;

- Και ποιος σου είπε ότι παρασύρθηκα;  Τα έβαλα κάτω… τα είδα από δω, τα είδα από κει και αποφάσισα… Είπα το μεγάλο όχι!

- Σου έκαναν πρόταση και εσύ αρνήθηκες;

- Τι σου λέω τόση ώρα;

- Να, όρσε να μην στα χρωστάω! Γιατί, ρε παιδάκι μου, το έκανες αυτό;

- Για, δες τον πώς κάνει! Λες και αυτός έχασε το κελεπούρι!

- Ρε! Ο κόσμος κάνει κρα…

- Και που ξέρεις αν θα έβγαινα;

- Θα έβγαινες, θα έβγαινες, θα σου έφτιαχνα μια καμπάνια!

- Αφού είναι με λίστες! Όποιος προλάβει!

- Και δεν μου λες;  Τι ήταν αυτό που σε έκανε να κάνεις πίσω;

- Αφού βγήκε και είπε ότι δεν βγαίνει…

- Αφού βγήκε γιατί είπε ότι δεν βγαίνει; Και έτσι και γκιουβέτσι;

- Ρε, αυτός βγήκε και μίλησε στο CNBC και είπε ότι δεν βγαίνει το πρόγραμμα!

- Α! Έτσι το εννοείς!

- Θα κολλήσει κάπου! Αφού κι ένα δεκάχρονο άμα είναι καλό στα μαθηματικά μπορεί να το καταλάβει, είπε!

- Δηλαδή; Ποιος είναι χαζός; Εγώ; Εσύ; Αυτός; Εμείς; Αυτοί;

- Δεν ξέρω! Για αυτό είπα, γιατί να κατέβω; Για να με πάρουν μετά με τις λεμονόκουπες; Διότι το πρόγραμμα, λέει, δεν βγαίνει… Αφού πιστεύει ότι δεν πιστεύει ότι το πιστεύει κι ο Αλέξης…

- Πάλι το δεν βγαίνει…

- Και δεν μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τους ψηφοφόρους του… τι να τους πει; Ότι δεν…

- Τους ρίχνει όλους δηλαδή;

- Όχι! Ο Αλέξης, λέει, είναι προσωπικός του φίλος και εξαίρετος πολιτικός!

- Είδες; Τι σου έλεγα; Είναι απλά τα πράγματα! Είσαι λάθος που δεν κατέβηκες!

- …

- Μπορείς να είσαι και έτσι και γκιουβέτσι!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Τι μου λείπει, να ‘ξερες!

- Τι σου λείπει;

- Τι μου λείπει! Ούτε μπορείς να φανταστείς!

- Κοντοσούβλι!

- Όχι!

- Κοκορέτσι! Μουσακάς! Σουβλάκια!

- Τίποτα από όλα αυτά!

- Σου λείπουν διακοπές;

- Όχι! Δεν θα το βρεις!

- Αν μου δώσεις κάποιο στοιχείο περισσότερο, όλο και κάτι θα βρω! Δεν είναι δυνατόν!

- Τι να σου πω! Ή το καταλαβαίνεις ή δεν το καταλαβαίνεις!

- Δεν μπορώ… δεν ξέρω…

- Ρε, που είναι η Αγκέλα; Που είναι ο Σόιμπλε; Που είναι ο Ντάισελμπλουμ;

- Ρε, έχεις δίκιο! Απόλυτο δίκιο! Χάθηκαν…

- Θυμάσαι τις προηγούμενες εκλογές; Έτσι είπες ο ένας, έτσι η άλλη και πάει λέγοντας… Τώρα… άκρα του τάφου σιωπή… Λες και έχουν διαγραφεί από το περιβάλλον…

- Μήπως έχουν …αυτοδιαγραφεί ;

- Δεν σου φαίνεται παράξενο;

- Έκαναν την δουλειά τους, υπογράψαμε ό,τι ήταν να υπογράψουμε… Έχουν κι άλλες δουλειές! Με εμάς θα ασχολούνται συνέχεια… Τώρα τους έχει πιάσει η ανθρωπιστική τους διάθεση… φιλευσπλαχνία με τους πρόσφυγες… Θέλουν να δείξουν την φιλάνθρωπη όψη τους! Οπότε τι να μας κάνουν εμάς; Να σχολιάσουν τις εκλογές μας; Να σχολιάσουν ότι δεν χρειάζονται εκλογές; Να σχολιάσουν ότι χρειάζονται οι εκλογές; Μπορεί και να τους βολεύουν οι εκλογές! Αλλά έτσι κι αλλιώς αυτά που είναι να εφαρμοστούν θα εφαρμοστούν, οπότε, τι χτυπιόμαστε;  Ως προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Να εσείς, να εμείς, έτσι εμείς, έτσι εσείς! Εμείς είμαστε εδώ, όχι εμείς είμαστε εδώ!

- Πάντως, εμείς είμαστε παραπέρα και εμείς θα πληρώσουμε τη νύφη! Οπότε;

- Δεν σου προκαλεί όμως την περιέργεια η απουσία όλων αυτών των μεγαλόσχημων από τη σκηνή; Σου δίνει άλλη αίσθηση! Ότι έχουμε εκλογές εκτός κρίσης… Μια συνηθισμένη χρονιά με …απλές συνηθισμένες εκλογές! Ούτε έξωθεν παρεμβάσεις, ούτε σχόλια… Μου έλειψαν πραγματικά… Να έχω, βρε αδερφέ, κάποιον να σχολιάζω…

- Ναι! Γιατί τώρα δεν μπορείς… Από το πρωί μέχρι το βράδυ έχεις το πλεονέκτημα να σχολιάζεις τους δικούς μας…

- Ε! Καλά! Τους βαρέθηκα αυτούς… Όλοι είναι προβλέψιμοι…

                                                            

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Πρέπει να το φιλοσοφήσουμε το θέμα!

- Προβλέπεται βαριά φιλοσοφία;

- Όπως το βλέπει ο καθένας! Φιλοκαλούμεν τε γάρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας. Γνωστό και εξαιρετέο! Πρέπει να το ξέρεις! Γνωστό γνωμικό! Διότι φίλε μου, αν δεν φιλοσοφήσεις, ειδικά σήμερα, δεν την βγάζεις καθαρή!

- Δηλαδή όλοι αυτοί που την βγάζουν καθαρή φιλοσοφούν όλη μέρα; Καλά που μου το είπες για να ξέρω τι θα κάνω. Πες το Χρυσόστομε…, τόσο καιρό το κρατάς μυστικό και δεν το λες;

- Ναι, ρε! Έτσι είναι!

- Για ρίξε την φιλοσοφία σου να δούμε!

- Δεν είναι έτσι το θέμα! Δεν είναι πατάω το κουμπί και βγαίνει μια χοντρή!

- Αλλά;

- Πρέπει να είσαι φιλικός και καλόβουλος με ό,τι μπορεί να σου συμβεί, διότι όλη αυτή η θετική ενέργεια που θα σχηματιστεί θα καλύψει το γύρω σου χώρο και θα σε προστατέψει!

- Για συνέχισε… ενδιαφέρον ακούγεται…

- Όταν τριγύρω σου τα βλέπεις όλα θετικά, τότε όλα αυτά που σκέφτεσαι , όλα αυτά που θέλεις να γίνουν θα έχουν αίσια έκβαση…

- Για πες!

- Θα ηρεμήσεις και η ζωή σου θα βελτιωθεί…

- Και τον χορό της βροχής πότε θα τον ξεκινήσουμε;

- Δε σε καταλαβαίνω!

- Τι δεν καταλαβαίνεις; Είμαι ξεκάθαρος… Γιατί εκτός από τον χορό της βροχής θα σου ζητήσω να ξεκινήσουμε και τον χορό του πολέμου. Έχω και μπογιές αν θες να βαφτούμε!

- Ρε, τι κουραφέξαλα μου λες; Σε λίγο θα μου πεις και για τον μάγο της φυλής!

- Καλά το κατάλαβες! Διότι αυτά που μου λες είναι μαγείες και μαγγανείες. Μόνο οι χάντρες και τα καθρεφτάκια των ιθαγενών λείπουν!

- Δεν σε καταλαβαίνω!

- Είδες; Τώρα που άρχισα να φιλοσοφώ και εγώ δεν με καταλαβαίνεις! Έχουμε διαφορετικές φιλοσοφίες! Αλλιώς εσύ, αλλιώς εγώ!

- Τολμώ να πω ότι δεν σε πιάνω!

- Είναι γιατί, σήμερα φιλοσοφούμε όχι άνευ… αλλά μετά…!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Πολύ μ’ αρέσει αυτό!

- Ναι, είναι πετυχημένο!

- Τι πετυχημένο;

- Για το φαΐ δε λες; Είναι όλα τα λεφτά! Η απόλαυση του   υρανίσκου!

- Ρε, κοιλιόδουλε, ποιο φαΐ; Εντάξει είναι νόστιμο, αλλά δεν εννοώ αυτό…

- Δεν εννοείς αυτό; Τι θες να πεις;

- Με αρέσει αυτό που ζούμε! Αυτόν τον τρελό ρυθμό της ζωής μας που δεν πρόκειται ποτέ να καταλαγιάσει…

- Μπα;

- Αυτό το παράλογο που ζούμε καθημερινά, από το πρωί μέχρι το βράδυ και μη σου πω ότι συνεχίζεται και κατά την διάρκεια της νύχτας…

- Δηλαδή;

- Άλλοι το λένε όνειρο και άλλοι εφιάλτη…

- Δεν σε καταλαβαίνω…

- Αυτή η ατμόσφαιρα που μας περιτριγυρίζει και κάνει τη ζωή μας να διαφέρει από τόσων άλλων…

- Τόσο τυχεροί…

- Που θα μπορούσαμε να ζήσουμε όλο αυτό το κλέος μιας ελληνικής τραγωδίας;

- Ποιος κλαίει;

- Το κλέος, το κλέος…

- Αυτό! Τι σημαίνει αυτό;

- Μου φαίνεται έκανες πολλές κοπάνες όταν είχατε αρχαία ελληνικά στο σχολείο!

- Εγώ;

- Δυστυχώς δεν θα ζούμε τότε!

- Πότε, ρε; Φτού! Φτού Φτού!

- Μετά από εκατό χρόνια για παράδειγμα… Μετά από διακόσια…

- Πας μακριά στο μέλλον…

- Ξέρεις τι θα λένε τότε;

- Τι θα λένε; 

- Μια οι αρχαίοι Έλληνες και μια εμείς!

- Δηλαδή;

- Και εμείς αρχαίοι θα είμαστε τότε!

- Δε σε πιάνω!

- Πώς δοξάζουμε τώρα εμείς τους αρχαίους μας; Πως καμαρώνουμε για τον αρχαίο πολιτισμό μας;

- Δεν καταλαβαίνω που το πας!

- Ρε, γιατί θαυμάζουμε τους αρχαίους;

- Ξέρω εγώ… Για όλα αυτά που έχουν κάνει, τη φιλοσοφία τους… τις επιστήμες, όλα ,έτσι κι αλλιώς, έχουν αρχή από δω, από αυτή τη χώρα…

- Καλά το πήγες…

- Για πες… εμείς που κολλάμε;

- Τι θα λένε και για μας;

- Ε; Τι θα λένε και για μας;

- Θα ανήκουμε κι εμείς στην Ιστορία μετά από τόσα χρόνια, θα είμαστε αντικείμενο μελέτης!

- Τι είδους μελέτη; Τι αντικείμενο;

- Ως τα πιο ανθεκτικά ινδικά χοιρίδια!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Είναι θέμα …τραμπάλας!

- Πας σύμφωνα με το πνεύμα των ημερών!

- Εννοείται! Το πνεύμα των Χριστουγέννων αργεί ακόμη! Βρισκόμαστε στον αστερισμό του πανηγυριού!

- Τι θες να πεις; Ότι είμαστε για τα πανηγύρια; Εγώ άλλο εννοούσα! Λόγω της έναρξης της εμποροπανήγυρης!

- Αυτό ακριβώς! Τελικά είμαστε, όμως, και για τα πανηγύρια! Κούνια μπέλα… τραμπάλες… τραινάκια που ανεβοκατεβαίνουν…

- Έχει τέτοια στο πανηγύρι;

- Άμα δεν έχει τέτοια, τι σόι πανηγύρι είναι; Δηλαδή πανηγύρι χωρίς τραμπάλες και τα συναφή δεν υφίσταται…

- Εμ, το πανηγύρι είναι πανηγύρι! Για δες τριγύρω! Δεν υπάρχει μια αίσθηση χαρωπή; Ούτε μνημόνια, ούτε τίποτα! Τώρα το μυαλό μας είναι αλλού!

- Και οι τραμπάλες που κολλάνε;

- Όλα τραμπάλα είναι! Και μία από αυτές είναι το ντέρμπυ μοσχάρι – ΦΠΑ!

- Τι είναι αυτό πάλι;

- Σημειώσατε ένα – δύο – χι… και έπεται συνέχεια…

- Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν και τα τρία;

- Στην Ελλάδα όλα είναι δυνατά!

- Για… καν’ το λιανά!

- Πρώτα, ο ΦΠΑ για να μην μπει στο κρέας μπήκε στην ιδιωτική εκπαίδευση… Μετά άλλαξε… πήγε να εξαφανιστεί, έστω να παγώσει… Αλλά επειδή το κατεψυγμένο δεν θεωρείται περιωπής… διότι πώς να το κάνουμε… άλλο το φρέσκο, άλλο το κατεψυγμένο… Τέλος πάντων, έχεις φάει ποτέ αρνάκι Νέας Ζηλανδίας;

- Ξεφεύγεις…

- Πήγε να παγώσει που λες το περιβόητο ΦΠΑ στην περιβόητη ιδιωτική εκπαίδευση, διότι λόγω κοινοτικής οδηγίας δεν θα μπορούσε να μπει… Στην πορεία ξεχάσαμε το κρέας και το φρέσκο και το κατεψυγμένο και αρχίσαμε να ψαχνόμαστε… Εώω ΦΠΑ εκεί ΦΠΑ… που πήγε το ΦΠΑ;

- Τι; Χάθηκε ο ΦΠΑς;

- Χάθηκε λέει; Με το ζόρι επέστρεψε!

- Γιατί; Δεν μας ήθελε;

- Ρε, ούτε να μας δει! Άκρα απαξίωση!

- Τόσο πολύ!

- Καταλαβαίνεις τι σου λέω ή τζάμπα κάθομαι και σου εξηγώ;

- Δεν καταλαβαίνω Χριστό!

- Είπα κι εγώ! Δεν είναι δυνατόν!

- Ποιο πράγμα;

- Εγώ που τα λέω δεν τα καταλαβαίνω, έχει γούστο, σκέφτομαι, να βγάζει άκρη αυτός!

- Γιατί ρε; Βλάκας είμαι;

- Όχι, αλλά λέω μην τυχόν ζαλίστηκες από την τραμπάλα! 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Γιατί είσαι κατσούφης;

- Γιατί είμαι, ε;

- Ναι, ρε…

- Ρωτάς γιατί είμαι κατσούφης…

- Μην επαναλάβω το ίδιο… Δεν στέκει…

- Απορείς γιατί είμαι κατσούφης;

- Αν θες μου απαντάς, δεν είναι και υποχρεωτικό… Σε είδα έτσι και θεώρησα, σαν φίλος σου που είμαι, να ενδιαφερθώ… αν θες παίρνω πίσω την ερώτησή μου… Μη μου απαντάς… Πες ότι δεν ειπώθηκε ποτέ…

- Μην το παίρνεις στραβά… Δεν είναι που η ερώτηση σου είναι εκτός…

- Τότε…

- Τι να σου απαντήσω μωρέ… Τι να σου πω; Τι να σου ομολογήσω… Θα πεις ότι κάθε φορά επαναλαμβάνομαι… Αλλά δεν είναι έτσι… Μπορεί να είναι κι έτσι… Μπορεί να είναι και αλλιώς… Αλλά αρχίζω και απογοητεύομαι… Όλο αυτό το τουρλουμπούκι που συμβαίνει με απωθεί…

- Σε απωθεί;

- Ναι! Από όπου και να κοιτάξεις, από όπου και να κοιταχτείς… μια καταχνιά ασχημίζει παντού αυτή τη χώρα, αυτούς τους πολίτες της, αυτήν την Ιστορία… Μια θλίψη γυροφέρνει παντού, πάνω από υποσχέσεις, υποσχέσεις… ελπίδες, παντού ελπίδες που θα εξανεμιστούν μετά τις εκλογές… Νιώθω ότι συμμετέχουμε σε ένα θέατρο του παραλόγου με μια κοσμοπλημμύρα θεατών έξω από την χώρα που διασκεδάζουν με τα δρώμενα επί της σκηνής…

- Ποιας σκηνής;

- Χαμογελούμε πικρά, δάκρυα δεν αναβλύζουν από πουθενά, στέρεψαν ως κι αυτά… Κούφια λόγια όλα… Ένα χαμένο παιχνίδι που κινείται από ένα δαιμόνιο σκηνοθέτη που μας καθοδηγεί αργά και συνετά στα ενδότερα, όλο και πιο βαθιά μέσα στο εργοστάσιο της σοκολάτας με τον Τσάρλυ…

- Εργοστάσιο σοκολάτας; Τσάρλυ;

- Προχωρούμε όλο και πιο βαθιά, σε σκοτεινούς διαδρόμους, για να αποκτήσουμε, να κάνουμε δικό μας το εργοστάσιο… Πόσο γλυκιά είναι η σοκολάτα!

- Έχεις κάτι; Έχεις πάθει κάτι;

- Βαυκαλιζόμαστε ότι θα πετύχουμε, ότι θα πέσουν στα χέρια μας οι τίτλοι ιδιοκτησίας…

- Ποιοι τίτλοι; Ποια ιδιοκτησία;

- Και όμως! Θα βουτήξουμε σε μια παραδεισένια πηγή γεμάτη πικρή σοκολάτα!!!