ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Άκουσες τι είπε; Και ησυχάσαμε! Να κοιμόμαστε πλέον ήσυχοι και να ονειρευόμαστε διακοπές σε ονειρεμένες παραλίες. Όχι κατ’ ανάγκη εξωτικές, μια χαρά είναι και οι δικές μας, μη σου πω και καλύτερες!

- Τι άκουσες πάλι;

- Καλά δεν άκουσες τον Όλι Ρεν που έτρεξε να μας καθησυχάσει; Ότι εμείς δεν θα πάθουμε ότι έπαθαν και οι Κύπριοι; Η Ελλάδα δεν θα γίνει Κύπρος, είπε. Τι εννοούσε; Δεν μπορώ να στο ξεδιαλύνω!

- Σιγά, ρε φίλε, είναι απλά τα πράγματα. Εννοούσε ότι δεν θα μας πετσοκόψουν τις καταθέσεις μας.

- Χα! Χα! Να ‘σαι καλά, με έκανες και γέλασα! Να ‘σαι καλά! Μου άλλαξες τη διάθεση.

- Γιατί;  Τι είπα; Είπα τίποτα αστείο;

- Ανέκδοτο μας είπες τώρα! Άκου καταθέσεις! Τι είπε τώρα ο άνθρωπος! Που να τις βρούμε τις καταθέσεις εμείς;

- Δηλαδή έχεις την εντύπωση ότι δεν υπάρχουν καταθέσεις στις τράπεζες; Πώς λειτουργούν τότε;

-Πάντως εγώ από ό,τι ξέρω, για μένα μιλάω τώρα ε; και για όσους γνωρίζω, δεν έχουν καταθέσεις στην τράπεζα. Εξανεμίστηκαν στους τέσσερις ανέμους και έγιναν καπνός. Ξέρεις τι θα πει καπνός; Από αυτό, γεια σου! Οπότε τι να μας κάνουν εμάς; Αφού να φανταστείς προχτές το συζητούσαμε και λέγαμε πόσο τυχεροί είμαστε.

- Τυχεροί; Τι τυχεροί;

- Που δεν έχουμε καταθέσεις στην τράπεζα. Δεν θα έχουμε να κλαίμε και για ένα παραπάνω! Αρκετά κλαίμε για αυτά που τραβάμε! Αλλά ακόμη δεν ξέρουμε ότι είναι τόσο απλά τα πράγματα. Διότι εδώ κρύβονται άλλα από πίσω. Θυμάσαι που έλεγαν ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι μοναδική περίπτωση, θέλει ειδικό χειρισμό, δεν είναι σαν την κρίσης στις άλλες χώρες! Εγώ πάντως το θυμάμαι!

- Τι θες να πεις δηλαδή!

- Και τώρα τα ίδια λένε, ότι η κρίση στην Κύπρο είναι ειδική και μοναδική περίπτωση. Δεν είναι σαν της Ελλάδας, ούτε σαν τους άλλους… Πόσες μοναδικές περιπτώσεις υπάρχουν, ακόμη δεν ξέρουμε. Να δεις που θα σκάσει το παραμύθι κάποια στιγμή και θα τρέχουμε όλοι ομαδικώς! Να ξέρουμε μόνο να φοράμε τις φόρμες μας για να τρέχουμε καλύτερα… Έι… που πας;

- Άρχισα να τρέχω… Δεν άκουσες τον πυροβολισμό…

- Βιάζεσαι… βιάζεσαι πολύ… Λάστιχο ήταν αυτό…

ΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑ | Όσο Αντέχει η Ψυχή | Εκδόσεις Ψυχογιός

Ό,τι μπορεί να συμβεί στη ζωή του καθενός είναι μοιραίο, είναι γραμμένο κάπου; Από την άλλη πάλι, είναι οι περίεργες συμπτώσεις που ταλανίζουν τις αποφάσεις μας και τις κινήσεις μας και μας οδηγούν; Τι από τα δυο μπορεί να συμβαίνει; Την απάντηση δεν την ξέρει κανείς.

Η Λένα Μαντά στο “Όσο αντέχει η ψυχή” ακολουθεί και τα δυό. Η μοίρα της ηρωίδας της από το ξεκίνημα της ζωής της δείχνει ότι το δικό της μονοπάτι είναι δύσβατο και αυτό και μόνο αυτό έχει να πορευτεί.  Της συμβαίνουν τα μύρια όσα, σαν κάποια αόρατη δύναμη να την κατατρέχει και δεν την αφήνει να ησυχάσει πουθενά όσο κι αν αυτή προσπαθεί να ορθοποδήσει. Ακραίες περιπτώσεις, αλλά μπορεί να συμβεί, και έχει συμβεί.

Τι είναι όμως αυτό που αναζητά ο αναγνώστης; Την εύκολη λύση του ταξιδιού από μια σκληρή πραγματικότητα; Αναζητά τη συμπόρευση στα προβλήματα των ηρώων; Ένα γαλήνιο ταξίδι μακριά από τις κουρασμένες ψυχές τους;  Μα και οι ήρωες τραβούν τα πάνδεινα! Δεν είναι πάντα κάτοικοι μιας ιδανικής νεραϊδοχώρας!

Μια απλή και εύκολη ερώτηση μπορεί να έχει και μια εύκολη απάντηση. Μια εύλογη απορία μπορεί να σηκώσει θύελλες συζητήσεων και αντεγκλήσεων. Ένα χαρούμενο πολεμικό στρατόπεδο. Και η αγωνία κορυφώνεται γιατί κανείς ποτέ δεν ξέρει σε ποιο στρατόπεδο ανήκει. Μπορεί στην επόμενη μάχη να αυτομολήσει έστω για λίγο και να επανέλθει. Σύνηθες φαινόμενο αλλά όχι κατακριτέο.

Ο αναγνώστης ακολουθεί την πορεία των ηρώων, συμπάσχει με αυτούς και συμπορεύεται μαζί τους. Ίσως τα βάσανα που δεν είναι δικά μας, αλλά ξένα, μας κάνουν και νιώθουμε καλύτερα. Νιώθουμε ότι είμαστε σε καλύτερη θέση όταν δεν έχουμε την τύχη της Ηρώς, αλλά και των άλλων ηρώων.

Ακολουθώντας τους σε όλα αυτά που τους συμβαίνουν, ο αναγνώστης γεμίζει απορίες και ανάμικτα συναισθήματα. Πόσο δυνατός μπορεί να είναι κάποιος που να μπορεί να αντέξει όλα αυτά; Πόση ψυχική δύναμη απαιτείται για να μπορέσεις να σηκωθείς όρθιος και να συνεχίσεις; Ίσως άλλοι αφήνονται στην μοίρα τους, άλλοι γίνονται δυνατότεροι και με γενναίο πείσμα ακολουθούν το δρόμο της Ηρώς.

Δυνατοί χαρακτήρες επιμένουν, άλλοι αδυνατούν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα στην πραγματικότητα τους και το βάζουν στα πόδια και πληρώνονται με το ανάλογο τίμημα. Είναι όμως και οι περιπτώσεις, που αναίτια, συνεχίζουν να πληγώνουν.

Σκαλίζοντας το κείμενο της Λένας Μαντά βλέπουμε ότι η απώλεια της οικογενειακής συνείδησης καταλήγει στην αποσύνθεσή της με όλες τις γνωστές της παρενέργειες. Είναι η νέα οικογένεια που αρχίζει και κατακτά έδαφος όλο και περισσότερο. Η παλιά οικογένεια βρίσκεται υπό αμφισβήτηση και παραπαίει καθώς τα μέλη της φτάνουν στα πρόθυρα μιας ευάλωτης σχέσης η οποία καταρρέει και αφήνεται στο έλεος του χρόνου. Η έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ του ζευγαριού θα καταλήξει και στην δυσκολία επικοινωνίας με τα παιδιά, ειδικά στην εφηβική ηλικία. Προβλήματα που καλούνται να λυθούν άμεσα. Πόσο μπορούν, όμως;

Υπάρχει ο σκληρός χρόνος που δεν αφήνει περιθώρια για οπισθοχώρηση. Ό,τι έγραψε, έγραψε τελικά; Πόσο ανεξίτηλα είναι γραμμένο και δεν μπορεί να αλλάξει; Μια οικογένεια στην ελληνική επαρχία κάνει δρασκελιές σε σκληρά μονοπάτια μπροστά στα έντρομα μάτια μικρών και μεγάλων και αφήνεται να κατρακυλήσει στην τύχη της.

Η Λένα Μαντά γνωρίζει πολύ καλά πώς να συνεπάρει τους αναγνώστες της.

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Τελικά, Ηρώ, ο νονός σου μισό το άφησε το όνομά σου. Ηρωίδα έπρεπε να σε βαφτίσει!» κι εκείνη της είχε απαντήσει: «Δεν ήξερε τότε τι με περίμενε στη ζωή μου, αλλά και να το ήξερε, μάλλον θα το θεώρησε υπερβολικό και προτίμησε να το κόψει και να με βαφτίσει Ηρώ, αφήνοντας το υπόλοιπο να πλανάται σαν απειλή…»

Από την ημέρα που γεννιέται η Ηρώ, η ζωή της είναι ένας αγώνας για επιβίωση. Δύσβατοι όλοι οι δρόμοι που κλήθηκε να βαδίσει, σαν κοριτσάκι, σαν έφηβη, σαν νέα κοπέλα, σαν γυναίκα. Θα χρειαστεί να αντιπαλέψει τον νοσηρό «πατριό» της, να αντιμετωπίσει ένα βίαιο σύζυγο αργότερα, με την οικονομική καταστροφή και τη φυγή της στην Κύπρο και να δώσει τη μεγαλύτερη μάχη απ’ όλες: να σώσει τα παιδιά της από τις λανθασμένες επιλογές τους.

Δίπλα της η Αλεξάνδρα. Μια μυστηριώδης, σκοτεινή γυναίκα, που μόνο στην Ηρώ θα δείξει το φωτεινό της πρόσωπο. Είναι η μόνη που μπορεί ν’ αφουγκραστεί το λυγμό της ψυχής της. Η μόνη που θα σταθεί στο πλευρό της όταν η Ηρώ αναγκαστεί να γίνει ένας άλλος άνθρωπος για να προστατέψει τους αγαπημένους της και να νικήσει…

Από τη στήλη "ΒΙΒΛΙΟ"

των εφημερίδων 

ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

ΘΑΡΡΟΣ | ΚΟΖΑΝΗ

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Ένα πρόβλημα το έχω!

- Τι θες να πεις; Δεν είσαι καλά; Κάπως σε βλέπω! Έχεις πυρετό; Για να δω!

- Μπορεί να είναι και πυρετός! Φωτιά πήρε το μυαλό!

- Παίρνει κι αυτό φωτιά;

- Γιατί; Γιατί να μην παίρνει; Άμα σκέφτεσαι πολύ, τι θα σου κάνει; Με τόσες στροφές νύχτα μέρα είναι να μην πάρει φωτιά; Καίγεται κιόλας!

- Καίγεται;

- Ναι, καίγονται οι φλάντζες!

- Και δε μου λες; Το μυαλό παίρνει στροφές νύχτα μέρα; Τη νύχτα δεν ξεκουράζεται καθόλου;

- Γιατί, εσύ πιστεύεις ότι ξεκουράζεται;

- Νύχτα είναι, η φύση ησυχάζει, όσο να πεις, θέλει και το μυαλό να ξεκουραστεί, να χαλαρώσει!

- Έλα μου, ντε! Που ακόμη και τη νύχτα το βάζουμε να δουλεύει τώρα πια! Διότι δεν προλαβαίνει, ο χρόνος είναι λίγος για να σκεφτεί και να βγάλει κανένα λογικό συμπέρασμα. Οπότε χτυπάει υπερωρίες!

- Λες για τα τελευταία, ε;

- Είναι να μην πω; Η πόρτα χτύπησε και στην Κύπρο!

- Και τώρα;

- Τώρα τι; Μόνοι μας τα φτιάξαμε, μόνοι μας τα χαρήκαμε, ας τα λουστούμε τώρα! Έχει αλλάξει ο άνθρωπος, πια! Αφήσαμε να μας αλλάξουν, μας άρεσε το καινούριο μας κουστούμι και καμαρώναμε μπροστά στον καθρέφτη για την καινούρια μας φορεσιά, για τα καλά μας τα παπά! Βλέπαμε τον εαυτό μας πιο μεγάλο, σπουδαίο, να μπορεί να καμαρώνει και να λιμπίζεται κι αυτός μεγαλεία, όρθιοι στεκάμενοι με ένα ποτό στα χέρια, να χαϊδεύεται από τα μαλθακά μας δάχτυλα!

Και τώρα, τι; Ό,τι και να αλλάξει, τίποτα σαν πρώτα. Δεν θα προλάβουμε να αλλάξουμε εμείς! Είμαστε σε μια ρότα που βρίσκεται σε εξέλιξη και δεν μπορείς να τραβηχτείς να γλυτώσεις. Όχι ότι δεν υπάρχουν άλλοι που βγάζουν λεφτά με αυτή την κρίση! Υπάρχουν! Αλλά δεν είμαστε εμείς! Εμείς είμαστε αυτοί που θα αντικαταστήσουμε τη ζάχαρη με το χαρουπόμελο, θα κοιτάμε μη μας πέσει καθόλου αλεύρι κάτω στο χώμα και πάει χαμένο, θα διώξουμε όλα τα εργαλεία της κουζίνας γιατί καίνε ρεύμα, και θα ψάχνουμε απεγνωσμένα σε κάποια αποθήκη να βρούμε πεταμένο το βαρύ γουδί και το γουδοχέρι του, και αυτό πάλι δεν είναι σίγουρο ότι θα βρεθεί!

- Δηλαδή δεν φταίνε οι Γερμανοί;

- Ποιος το είπε αυτό; Αυτοί την δουλειά τους κάνανε και κάνουν. Εμείς που ήμασταν τόσα χρόνια!

- Πάει, δεν είμαστε… δεν είμαστε…

- Ακόμη είμαστε στα χαμένα, ακόμη δεν καταλαβαίνουμε τι γίνεται για να δούμε μπροστά, να φτιάξουμε, να ξαναγεννηθούμε από την αρχή, μόνο τότε θα δούμε φως στο τούνελ… αλλιώς;…

- Αλλιώς τι;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Σήριαλ, χωρίς τέλος!

- Είδες τίποτα στην τηλεόραση; Έχει κανένα σήριαλ;

- Αναλόγως! Πώς το βλέπει ο καθένας! Τι καταλαβαίνει όταν ακούει για σήριαλ! Διότι άμα το αναλύσουμε, μπορεί να φτάσουμε και μέχρι τον Σουλεϊμάν τον μεγαλοπρεπή! Τέτοια μεγαλεία!

- Δηλαδή εσύ τι εννοείς με τα σήριαλ;

- Εδώ μιλάμε για σύγχρονα σήριαλ, μοντέρνα έως μεταμοντέρνα, προχώρησε η επιστήμη, τι νομίζεις; Στα ίδια θα μείνει; Επειδή εμείς ακόμη λιαζόμαστε ακόμη κάτω από τον λαμπρό μας ήλιο;  Τα σήριαλ παίζονται αλλού, στο διαδίκτυο, στις φήμες και τις διαδόσεις που δεν ξέρεις που κρύβουν την αλήθεια και που κρύβουν το ψέμα! Από όλα έχει ο μπαξές!

- Πάλι μου τα μασάς και δεν κάνει!

- Το κυπριακό σήριαλ εννοώ!

- Ποιο; Αυτό της Μαντά; Το βλέπεις; Στην  Κύπρο γυρίστηκε!

- Α! είσαι βαθιά νυχτωμένος! Δεν εννοώ αυτό! Το άλλο!

- Γυρίστηκε κι άλλο σήριαλ;

- Ναι! Του γύρισαν τη φόδρα, το μέσα έξω!!!

- Με δουλεύεις πάλι!

- Εγώ; Ποσώς! Άλλοι δουλεύουν άλλους και όλοι μαζί δουλευόμαστε!

- Μήπως είναι ένας τρόπος να καταπολεμηθεί η ανεργία;

- Τι λες βρε καημενούλη μου;

- Άμα δουλεύουμε; Δουλειά να υπάρχει και ό,τι να ‘ναι!

- Ναι! Δουλευόμαστε πατόκορφα! Έκπληκτοι έμειναν όλοι! Ξαφνικά γέμισε η κούτρα τους ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο τραπεζικό σύστημα …της Δανιμαρκίας! Και ξαφνικά αποφάσισαν να καθαρίσουν τους κόπρους του Αυγεία! Επιλεκτικές εκκαθαρίσεις! Μάλλον βρήκαν κι άλλη πηγή εισοδήματος που έχει μακρόχρονη διατήρηση!

- Τι; Λες να κρύβεται κάτι άλλο πίσω από αυτά;

- Που θες να ξέρω; Ξέρω; Σάματις ξέραμε τι γινόταν εδώ; Ξαφνικά τα μάθαμε και ξαφνικά πέσαμε από τα σύννεφα. Γκρεμοτσακιστήκαμε, δε λες! Πάρε και τούτη, πάρε και την άλλη, έλα κι από εδώ, γύρνα κι αλλιώς, γιατί άρπαξες από αυτή την πλευρά, θα είσαι άψητος από την άλλη…

- Σα να μυρίζει κάτι;

- Ναι, άρπαξαν λίγο τα πλευρά!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Κατάλαβες;

- Τι να καταλάβω;

- Ήρθαν, είδαν και την κοπάνησαν πάλι!

- Και τι σημαίνει αυτό;

- Πολλά και τίποτα. Μπορεί να έφυγαν  αμέσως γιατί δεν τους άρεσε το  κλίμα. Διότι Ελλάδα σου λέει, η άνοιξη μπήκε, τι καιρός είναι αυτός; Άλλα ξέρουμε εμείς. Ήλιους, ζέστες, παραλίες, ουζάκια. Εδώ έχετε χειμώνα. Άσε να μπει καλύτερα η άνοιξη και ξαναρχόμαστε. Δεν θα χαθούμε. Μια γειτονιά είμαστε, μπρε! Θα χαθούμε; Αποκλείεται! Εύκολο είναι να σας  χάσουμε;

- Και το άλλο;

- Δεν τους άρεσε το άλλο κλίμα. Διότι δεν μπορείς να βγάλεις αποφάσεις, έτσι, στο πιτς φιτίλι. Να μην γίνει ένα ματς. Να μην γίνει ένα κονταροχτύπημα; Να μην πέσει το χέρι επάνω στο γραφείο; Έτσι, κάτι να γίνει, τέλος πάντων. Τι σόι αλισβερίσι θα είναι αυτό χωρίς εντάσεις και μαλλιοτραβήγματα. Εμ! Τις δηλώσεις που τις πας; Να μην υπάρχουν δηλώσεις για να ταράξουν τα νερά λίγο;

- Κι άλλο; Πόσο να τα ταράξουν; Δεν ξέρουν ότι αντραλιζόμαστε και σε λίγο θα βγάλουμε τα …έντερα μας έξω. Όχι τίποτα άλλο, είναι απαγορευμένα και τα κοκορέτσια. Θυμάσαι την ευρωπαϊκή οδηγία που τα απαγόρευε; Το τι κάνουμε εμείς τώρα είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο!

- Βρε δεν πα να καμπουριαστούν! Πόσο άλλο πια! ΟΙ άνθρωποι είναι εκτός πραγματικότητας. Από την άλλη, άλλες πηγές αφήνουν να διαρρεύσει ότι γίνονται μεγάλες αλλαγές στη χώρα…

- Αυτό έλειπε να μην το λένε. Εδώ έγινε η μεγάλη υπέρβαση. Ήρθαν τα πάνω κάτω. Μας το χρωστάνε να μας πουν, ότι έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Αλλά παρακαλώ πολύ, ας πάρουν το μαχαίρι κάτω από το λαιμό. Διότι κάποια στιγμή θα γυρίσει το μάτι ανάποδα και μετά μην είδατε τον Παναή!

- Έτσι είναι, ας τους αποδείξουμε ότι δεν είμαστε πληβείοι τους…

- Και τι νομίζεις; Το θέλουν; Δεν το θέλουν! Τρέμει το φυλλοκάρδι τους για κάτι τέτοιο!

- Εμένα μου λες! Τους έμεινε μόνιμη η κολπική μαρμαρυγή!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Είδες; Είδες;

- Τι να δω πάλι; Μας έχουν  πεταχτεί τα μάτια έξω από το πολύ κοίταγμα!

- Γιατί, που κοιτάς εσύ;

- Που θες να κοιτάω; Στο βάθος του τούνελ. Στραβωθήκαμε να κοιτάμε! Νύχτα μέρα εκεί κοιτάμε, μπας και δούμε κανένα φως, αλλά τίποτα. Μαυρίλα! Κατράμι!

- Για αυτό σου λέω κι εγώ!

- Για ποιο; Για το τούνελ;

- Ναι!

- Τι θες να πεις δηλαδή; Ότι είδες φως;

- Α! γεια σου, το κατάλαβες!

- Περιττό να σου πω ότι χρειάζεσαι κατεπειγόντως οφθαλμίατρο! Κατεπειγόντως, σίγουρα! Διότι δεν μπορεί εσύ να βλέπεις και εμείς να μην βλέπουμε! Κάτι πάει στραβά!

- Άρα εσύ θες οφθαλμίατρο που δεν βλέπεις. Εγώ γιατί; Αφού βλέπω!

- Το θέμα είναι τι βλέπει ο καθένας! Μπορεί να βλέπεις τα πραγματικά, αλλά μπορεί να βλέπεις και οφθαλμαπάτες, ντε! Εδώ σε θέλω…

- Βρε, αφού το είπε κοτζάμ Επίτροπος αρμόδιος για την περιφερειακή πολιτική!

- Εμείς είμαστε η περιφέρεια;

- Εμ! Ποιος άλλος;

- Για πες! Τι είπε κι αυτός ο αρμόδιος; Διότι από αρμοδίους έχουμε μπουχτίσει!

- Ό,τι η  κατάσταση βελτιώνεται!

- Πρόσεξε, τι θα πεις! Πρόσεξε, τι άλλο θα πεις!

- Λέει ότι το φως στην άκρη του τούνελ γίνεται ολοένα και περισσότερο και είναι οριστικά πλέον υπαρκτό.

- Ε, πάρε και τούτη να μην στην χρωστάω!

- Ρε φίλε μου, τι κάνεις τώρα;

- Περιμένω, για συνέχισε…

- Είπε, κιόλας, ο άνθρωπος ότι αυτό δεν μπορεί να είναι αισθητό στον καθένα… αλλά η κατάσταση βελτιώνεται.

- Δεν με νοιάζει ρε, τι λέει ο καθένας. Δεν πα να λέει ό,τι θέλει. Εγώ ξέρω τι λέει το δικό μου το εισόδημα. Αυτό με καίει…

- Στη συνέχεια κι αυτό.

- Βρε μπας και κοιτάμε λάθος τούνελ; Σε ποιο τούνελ είστε εσείς;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Πώς το λένε…, να δεις…, πως το λένε…

- Ποιο; Τι ξέχασες πάλι;

- Αυτό, ρε, το …, να δεις πώς το λένε…

- Αν είναι να φάμε την ώρα μας με το πώς το λένε, άστο, για άλλη φορά… Θα βραδιαστούμε!

- Το θυμήθηκα, ντε, πώς κάνεις έτσι; Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται!

- Να μας δείξεις ότι ξέρεις και αρχαία, μας το λες αυτό; Για κάντο πιο λιανά! Μια μετάφραση, πλίιζ!

- Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται! Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις. Αν δεν έκανες κοπάνες από το μάθημα των Αρχαίων, τώρα δεν θα είχες δυσκολίες. Διότι, αγαπητέ μου, και σε ξένα σχολεία μαθαίνουν αρχαία ελληνικά!

- Λοιπόν, λέγε…!

- Δεν είδες τα γεράκια που κατέφθασαν και ζητούν;

- Ποιοι;

- Εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιριών. Και ζητούν να γίνει νόμος, ώστε να μπορούν να προσλαμβάνουν νέους άνεργους με τριακόσια ευρώ για μερική απασχόληση, που μεταξύ μας, αυτό μπορεί να γίνει το παιδί λάστιχο και να τραβηχτεί, Τιραμόλα ένα πράμα, να σου πω! Και το αιτιολογικό τους είναι ότι σε μια χώρα όπου η ανεργία έφτασε στα ύψη - και δυστυχώς δεν έχει υψοφοβία – δεν καταλαβαίνουν γιατί να υπάρχει δέσμευση κατώτατου ημερομίσθιου. Διότι σου λέει, κρίμα είναι. Ας έχουν κι αυτοί ένα κομμάτι ψωμί να το πιπιλάνε!

- Το είπαν τα τσακάλια;

-  Όχι θα τ’ άφηναν! Δεν το είπαν απλώς! Το ζήτησαν και περιμένουν απάντηση.

- Καλά, αλλά αυτό τι σχέση έχει με αυτό το …πεσούσης;

- Βρε, μπουνταλά! Πώς να σε πει κανένας! Αν ήταν αλλιώς τα πράματα θα είχαν τέτοιες προσδοκίες; Τώρα σου λέει είναι ευκαιρία. Να γίνει αυτό και να έρθουμε να κάνουμε επενδύσεις. Να γίνει η χώρα ένα απέραντο εργοστάσιο. Να έχει δουλειά ο κόσμος, να δούμε επιτέλους την ανάπτυξη να καταφθάνει. Μαζί με το Μάιο…!

- Ο Μάιος που κολλάει, τώρα;

- Ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε, παιδιά, στην εξοχή.  

- Αστείο…, γελάσαμε!

- Να προϋπαντήσουμε όλοι μαζί την ανάπτυξη, να ξαναζήσουμε το ελληνικό όνειρο από την αρχή, διότι άμα σε ξυπνήσει ο άλλος πάνω στο καλύτερο, πάει το έχασες το όνειρο. Όσο και να ξανακοιμηθείς, δύσκολα σου έρχεται το ίδιο, την χάνεις τη συνέχεια. Για αυτό να είμαστε έτοιμοι, μπας και μας έρθει κάποια βραδιά και φτου κι από την αρχή! Παλιά μας τέχνη κόσκινο!

- Με συγχωρείς, αλλά πάλι δεν κατάλαβα!

- Είσαι μπουνταλάς! Πάει! Κατακυρώθηκε! Βρε, έξυπνε, άμα δουν ότι έπεσε η βαλανιδιά δεν θα πλακώσουν οι ξυλοκόποι να την λιανίσουν και να την κάνουν κομματάκια και να την πάρουν στο σπίτι τους, να ζεσταθούν;

-Αα! Εμείς τι είμαστε; Η βαλανιδιά ή οι ξυλοκόποι;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Πρέπει κατεπειγόντως να μάθω γαλλικά!

- Γιατί;

- Γιατί όχι; Εδώ κοτζάμ πρόεδρος μας έκανε τη τιμή και ήρθε, δεν πρέπει και εμείς να τον τιμήσουμε; Να μάθουμε καμιά γαλλική λέξη, να μπορούμε να συνεννοούμαστε, μπορεί να βρεθεί μπροστά μας, ένα γεια σου να μην του πετάξουμε; Ένα, τι κάνετε κύριε πρόεδρε;

- Την άλλη φορά που ήρθε η Αγγέλα έμαθες γερμανικά;

- Όχι!

- Τότε, δεν είσαι δίκαιος! Άλλα μέτρα και άλλα σταθμά; Γιατί να μην μάθεις και γερμανικά;

- Λες, ε;

- Εμ, λέω βέβαια! Είναι δυνατόν να ξεχωρίζεις τα πράγματα;  Ήρθαν κι οι δυο εδώ, και τους δυο πρέπει να τιμήσεις! Μη κάνεις διαχωρισμό!

- Καλά λες! Θα βάλω μπρος! Αλλά, μαζί αν τα ξεκινήσω δεν θα τα μπερδέψω; Να θέλω να μιλήσω γαλλικά και να πετάξω καμιά γερμανική λέξη ή και το ανάποδο; Με έβαλες σε σκέψεις. Καλύτερα να μην μάθω τίποτα, μωρέ! Καλά είμαι και με τα ελληνικούλια μου! Ας μάθουν αυτοί.

- Και στο κάτω κάτω, να προσέχεις να μην περνάς από δρόμους που μπορεί να πέσεις επάνω τους! Πιάσε παρόδους και σοκάκια!

- Καλά λες μωρέ, τι τις θέλω τις ξένες γλώσσες, εδώ και με τα ελληνικά δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε, οι ξένες γλώσσες μας μάραναν! Άστο καλύτερα!

- Δεν μου λες, όμως, γιατί έρχονται;

- Δύο τινά υπάρχουν!  Ή θέλουν να ανεβάσουν την εσωτερική ψυχολογία , ή την εξωτερική! Διότι άλλο είναι να σε επισκέπτονται και άλλο είναι να έχεις το σπίτι σου κλειστό και να μην περνάει από το κατώφλι σου, ούτε πουλί πετάμενο.

- Ναι, αλλά δεν ήρθε μόνος του. Έφερε κόσμο και ντουνιά μαζί του!

- Έρχονται που έρχονται να μη δημιουργήσουν και εμπορικό αλισβερίσι με τους κακόμοιρους ελληναράδες;  Όλο και κάτι θα πουλήσουμε, μην πάει χαμένο το ταξιδάκι αναψυχής.

- Πώς το πας, πώς το φέρνεις πετάς και την μπηχτή σου!

- Εμ! Υπήρχε περίοδος στην ελληνική ιστορία που να μην ήμασταν δεμένοι με όλους δαύτους;

- Εμ, σα να ‘χεις δίκιο! Άντε, άσπρο πάτο! 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Έχω πέσει στα πατώματα!

- Τι έγινε; Έχεις αναλάβει γενική καθαριότητα;

- Όχι, παιδί μου! Τι καθαριότητα μου λες; Οικονομία…, τώρα πλέον η καθαριότητα δεν είναι μισή αρχοντιά! Διότι αρχοντιά τέλος, άρχοντες τέλος, ας βρωμίσουμε και λίγο, δεν χάλασε ο κόσμος… Λες να μας κακολογήσουν που δεν θα είμαστε καθαροί;

- Ξέρω εγώ…;

- Είμαι στα πατώματα λόγω της κωφώσεως την οποίαν υπέστην, άπαξ και επληροφορήθην ότι ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα είναι σε υψηλά επίπεδα. Και επειδή εγώ έχω ένα πρόβλημα με τα ύψη, αντραλίζομαι, δεν μπορώ, βουλώνουν δε και τα αυτιά μου, έπεσα στα πατώματα για να συνέλθω λίγο!

- Πήγες στο γιατρό;

- Αυτή τη φορά όχι, διότι ξέρω την αιτία της απώλειας της ακοής μου. Και επειδή δεν θέλω να γίνω καλά, είπα με πρακτικό τρόπο να τη βελτιώσω λίγο, όχι πολύ, διότι δεν θέλω και να ακούω κιόλας!

- Μήπως έγινε κανένα λάθος; Μήπως δεν άκουσες καλά;

- Εκεί εναποθέτω κι εγώ τις ελπίδες μου, αλλά το βλέπω για σίγουρα να είναι έτσι. Στην Ελλάδα όλα ξεκινούν από ένα λάθος. Πέφτουν οι βόμβες τρέχουμε να κρυφτούμε, μετά το συνηθίζουμε, και στη συνέχεια λόγω της κωφώσεως ακούμε άλλα ‘ντ’ άλλων! Ίσως είναι στα πλαίσια των περιβαλλοντολογικών πειραμάτων περί της ανθρώπινης ακοής και δη της αντοχής των Ελλήνων στα πολλά ντεσιμπέλ! Σου λέει, τόσα πειράματα γίνονται στην Ελλάδα. Τι πειράζει ένα παραπάνω; Παρακαλώ σου λέει, έρχεται το ερευνητικό εργαστήριο και οσονούπω βγάζει τα αποτελέσματα, διότι είμαστε και συνεργάσιμα ινδικά χοιρίδια. Έχουμε μάθει πλέον. Αφού στα εργαστήρια παγκοσμίως η φήμη μας σαν πειραματόζωα έχει ανέλθει στα ύψη. Για αυτό είμαι στα πατώματα. Δεν μπορώ τόσο ύψος. Η υψοφοβία μου έχει παρεκτραπεί. Με ενοχλεί αφάνταστα!

- Δραμαμίνες δοκίμασες;

- Αυτές είναι για τη ναυτία, βρε άσχετε!

  

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Όπως  το πάρει κανείς!

- Τι έπαθες; Παραμιλάς;

- Γιατί; Σου φαίνεται παράξενο; Παράξενο θα ήταν να μην παραμιλούσα. Διότι κάθε ευυπόληπτος πολίτης σε αυτή τη χώρα πρέπει να παραμιλάει. Υποχρεούται να παραμιλάει. Για να κρατήσει ψηλά το γόητρο της υπόληψής του!

- Δεν σε καταλαβαίνω! Τι θες να πεις!

- Αν δεν καταλαβαίνεις το λόγο του παραμιλητού ή είσαι από τους άλλους ή δεν έχεις ανάγκη του παραμιλητού οπότε πρέπει να το ψάξουμε! Διότι κάθε πολίτης αυτής της χώρας που σέβεται το εαυτό του οφείλει να παραμιλά!

- Με προσβάλλεις τώρα!

- Σε προσβάλλω και, βλέπω, έγιναν τα μούτρα σου από κρέας!

- Τέλος πάντων, δίνω τόπο στην οργή, για λέγε…

- Δεν έχουμε μείνει σε χλωρό κλαρί. Κάθε μέρα όλο και κάτι βγαίνει στην επιφάνεια που καταλήγει να καταδιώκει …θεούς και δαίμονες. Φωτιά και μπούρμπερη οι ασυνεπείς πολίτες, όσοι δεν πληρώνουν. Αλλά δεν έγινε ένας διαχωρισμός σε αυτούς που δεν πληρώνουν και σε αυτούς που δεν μπορούν να πληρώσουν. Όλοι στο ίδιο καζάνι να σιγοβράζουν μέχρι τελικής πτώσης. Λες και είμαστε καταδιωκόμενοι εχθροί μέσα στην ίδια μας τη χώρα. Διότι πρέπει να τιμωρηθώ για την ασυνέπειά μου.

Καλά μέχρι εδώ…, όλα καλά… Μήπως κάποιος πρέπει να αναρωτηθεί από πού δημιουργήθηκε αυτό το κλίμα; Εγώ είμαι ο υπαίτιος αυτής της ασυνέπειας; Διότι αν είμαι εγώ, να έρθω από μόνος μου και να ζητήσω να τιμωρηθώ αυτοβούλως. Να προτάξω τα στήθια μου και να πω, ορίστε, πυροβολήστε με! Αλλά τώρα; Μήπως να βρούμε τους ηθικούς αυτουργούς αυτής της ασυνέπειας; Διότι, έλεος πια, βαρέθηκα πια να είμαι πάντα το εξιλαστήριο θύμα. Τόσα χρόνια δηλαδή που ήμουνα συνεπής δεν δικαιούμουν έναν έπαινο, ένα βραβείο, έστω της ανοιχτής παλάμης; Καλοδεχούμενο κι αυτό!

- Τι να σου πω, βρε παιδί μου!

- Τι να μου πεις κι εσύ κι όλοι σας, αυτόφωρα, ποινικά αδικήματα της παρακράτησης των εργοδοτικών εισφορών και της υπεξαίρεσης των εργατικών εισφορών, βαριές κουβέντες ελαφρά τη καρδία! Λες και ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους! Αλλού αυτοί, αλλού εμείς!

- Αλλού; Γιατί που πήγαν;