ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Όχι! Όχι!

Όλα κι όλα! Πρέπει να δώσει εξηγήσεις. Είναι πράγματα αυτά; Έτσι τα πετάνε και όποιον πάρει ο χάρος; Πού βρισκόμαστε; Επιτρέπεται στον εικοστό πρώτο αιώνα - ή μήπως είμαστε ακόμη στον εικοστό και δεν το πήραμε είδηση; - να γίνονται τέτοιοι χαρακτηρισμοί;

Δεν τα λες έτσι αυτά, κυρα-από-τέτοια μου. Δεν είναι αυτά, σωστή ανατροφή.

 Έτσι σας μεγάλωσαν; Τέτοια ανατροφή πήρατε για να ρίχνετε φωτοβολίδες και να κατηγορείτε τον κόσμο; Πού πήγαν τα γαλλικά και το πιάνο σας; Τα δώσατε ενέχυρο να αγοράσετε ψωμί γιατί πεινούσατε; Ακούμε βερεσέ τέτοιες δικαιολογίες, δεν σας πιστεύουμε. Ό,τι και να λέτε!

Δεν μπορείτε να μας κατηγορείτε ως μη λογικούς. Και μπροστά σε γείτονες που ξέρετε πολύ καλά ότι δεν τα πάμε και τόσο καλά! Είναι αβρότητες αυτά; Έτσι κάνει ο καλός κόσμος των βορείων προαστίων της φίλτατής μας Ευρώπης;

Δεν ξέρω τι λέτε αλλά δεν είναι σωστή συμπεριφορά αυτή. Να προσέχετε άλλη φορά και να μην το ξανακάνετε διότι μας δημιουργείτε  ψυχολογικά τραύματα και δεν είναι καιρός για έξοδα. Τι θέλετε να πείτε ότι μας εκτιμάτε μόνο όταν είμαστε λογικοί; Δεν δικαιολογούμαστε πάνω στα νεύρα μας, πάνω στην αγανάκτησή μας να πούμε και κάτι παραπάνω; Διότι έλληνες είμαστε και το κέφι μας θα κάνουμε!

Και πολύ καλά μας κατάλαβε το Σπήγκελ – δικό σας περιοδικό είναι! Άσχετα αν τόσο καιρό είχε ξεχάσει τα γαλλικά του – και μας έδωσε και δίκιο. Διότι σου λέει οι ίδιοι οι έλληνες πρέπει να αποφασίσουν για τη τύχη τους. Επειδή μας πήρατε παραμάζωμα εσείς και τρέχουμε και εμείς να προλάβουμε αχτένιστοι και άπλυτοι; Ούτε μια οδοντόβουρτσα δεν προλάβαμε. Με την τσίμπλα στο μάτι! Είναι πράγματα αυτά; Έλεος!

Μπορεί να αλλάξαμε γνώμη, έτσι μας κάπνισε, διότι το τσιγάρο δύσκολα να το κόψει κανείς τη σήμερον ημέρα! Μπορεί να θέλουμε να φύγουμε από την Ευρώπη. Γούστο μας και καπέλο μας. Και γιατί να μην έρθει και η Πορτογαλία μαζί μας; Να σας πάρουμε και την Ισπανία και θα αφήσουμε την Ιταλία, τελευταία να κλείσει την πόρτα.

Σιγά σιγά όμως, μη ξυπνήσουν τα παιδιά!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Είμαστε μια χαρούμενη ατμόσφαιρα, είμαστε!

Είμαστε; Ξέρει κανείς κάτι; Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει. Ένα σημάδι, ένα μικρούλικο φως, ένα βηχαλάκι, ένα πνιγηρό χαμόγελο; Κάτι τέλος πάντων που να μας δείχνει προς τα πού πάμε, προς τα πού κατηφορίζουμε;

Όσο και να ψάχνουμε, τίποτα. Αλλά δεν το βάζουμε κάτω. Κάτι θα γίνει, μπορεί να βρέξει, μπορεί να βγει ο ήλιος, μπορεί όμως και να ρίξει καμιά μπόρα και να χαλάσει την ανοιξιάτικη ατμόσφαιρα.

 Αλλά έτσι είναι. Την Άνοιξη ο καιρός δεν είναι σταθερός. Έχει τα σκαμπανεβάσματά του και τα ξαφνικά του. Γι αυτό πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για το οτιδήποτε. Μια ομπρέλα, ένα αδιάβροχο. Μια προστασία βρε αδερφέ! Πώς αλλιώς να προφυλαχτούμε; Κάτι πρέπει να κάνουμε. Διαφορετικά θα μας λιώσει η βροχή!

Έχεις την αίσθηση ότι όλα βαίνουν καλώς σε έναν ολισθηρό δρόμο. Αλλά με τη βροχή γλιστράει ο δρόμος και μπορεί να συμβούν τα αναπάντεχα. Να σπάσεις κανένα ποδάρι, κανένα χέρι, κανένα κεφάλι. Οτιδήποτε.

Αλλά καλά τα χέρια και τα πόδια. Διότι αν σπάσεις το ένα, έχεις και ένα δεύτερο για ρεζέρβα. Μπορείς να κάνεις τη δουλειά σου. Κουτσά στραβά θα κάνεις καμιά δουλειά, θα φέρεις ένα κομμάτι ψωμί στο σπίτι.  Αν σπάσεις όμως το κεφάλι τι γίνεται τότε; Δεν έχεις δεύτερο για ρεζέρβα. Αλλοίμονο σου δηλαδή!

Αυτές οι ανοιξιάτικες μέρες είναι οι επικίνδυνες. Διότι δεν ξέρεις πώς να φυλαχτείς. Κολλάς καμιά ίωση και κατά πώς τα λένε οι γιατροί, την άνοιξη είναι επικίνδυνη.

Αλλιώς είναι το χειμώνα. Είναι η εποχή του. Λες, είναι χειμώνας και ξέρεις. Δεν πρόκειται να το αποφύγεις. Μια γριπούλα δεν θα την περάσεις; Ένα συναχάκι, ένα βηχαλάκι, κάτι τις τέλος πάντων.

Αλλά λες είναι χειμώνας. Αν δεν αρρωστήσω το χειμώνα, πότε θα αρρωστήσω; Την άνοιξη ή το καλοκαίρι; Διότι κάθε πράγμα θέλει τον καιρό του. Και ο κολιός τον Αύγουστο!

Και εμείς το Γερμανό μας!

Βιβλιοπωλείο ΦΛΩΡΑΣ | Παρουσίαση του Μυθιστορήματος "Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της..." του Βασίλη Μόσχη, το Σάββατο 12 Νοεμβρίου

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Ας μιλήσουμε λίγο σοβαρά!

Θα μου πεις τόσο καιρό τι κάνουμε; Δε μιλάμε σοβαρά; Αστειευόμαστε; Όπως θέλει μπορεί να το πάρει ο καθένας. Διότι σου λέει μια σταθερότητα δεν υπάρχει. Είμαστε πτωχοί ή δεν είμαστε; Γιατί να ζούμε μέσα στην άγνοια; Δεν πρέπει να ξέρουμε;

Την γλυτώσαμε τη χρεοκοπία ή όχι; Πώς θα πορευτούμε από εδώ και πέρα; Ως πτωχοί του Βύθουλα ή ως παλαιοί κάτοικοι του Κολωνακίου; Πρέπει να ξέρουμε για να πράττουμε αναλόγως. Τι συμπεριφορά και απόψεις να κρατήσουμε; Να έχουμε το αγέρωχο ύφος της ανεμελιάς ή να πάμε να χαντακωθούμε μέσα, μέσα βαθιά;

Διότι εδώ που τα λέμε αν είμαστε πτωχοί – Θεός φυλάξοι! – δεν μπορούμε να κυκλοφορούμε με τα λακόστ μπλουζάκια. Θα μου πεις είναι απομεινάρια μιας άλλης εποχής, θα τα πετάξουμε; Τι να φορέσουμε μετά; Να πάμε να αγοράσουμε από τη λαϊκή;. Αλλά δεν σηκώνει πλέον η τσέπη μας ούτε τη λαϊκή να αντικρύσει!

Ό,τι έχουμε πλέον. Και ας είναι και λακόστ! Απομεινάρια μιας παλαιάς κραταιάς αυτοκρατορίας. Ξεπεσμένοι αριστοκράτες μιας πρώην ευδαίμονος εποχής! Θα ‘χουμε να λέμε στα εγγόνια μας ιστορίες για παλιές βεγγέρες και ασύστολα ψεύδη!

Μαζεμένοι όλοι γύρω από το μαγκάλι, με απλωμένα τα χέρια να ζεσταθούν από τα πυρακτωμένα κάρβουνα, θα λέμε ιστορίες για τα περασμένα μέχρι να έρθει η ώρα για ύπνο. Και δεν θα βλέπουμε τηλεόραση επειδή, ή δεν θα υπάρχει ηλεκτρικό γιατί θα μας το έχουν κόψει, ή επειδή η παλιά έχει χαλάσει προ πολλού και δεν θα έχουμε λεφτά για να αγοράσουμε καινούρια.

Ακραίο σενάριο; Μακάρι να ‘ναι, αλλά ας κρατήσουμε και μια πισινή. Διότι ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται σε αυτή τη ζωή. Όλα είναι πιθανά. Μην πέσουμε ξαφνικά από τα σύννεφα και γκρεμοτσακιστούμε σε κανένα βράχο.

Αν καταλήξουν διαφορετικά τα πράγματα τότε σημαίνει ότι είχαμε το κοκαλάκι της νυχτερίδας και βγήκαμε από τα μαύρα σκοτάδια – λίγο απίθανο! – ή κάπου υπήρχαν λεφτά και τα κουτσοφέραμε και τα κουτσοβολέψαμε.  Είχαμε κάνει το κουμάντο μας και επιβιώσαμε. Τίνι τρόπω; Να ‘ναι καλά οι καταθέσεις!

Γεγονός είναι πάντως, εδώ και χρόνια, με το σταυρό στα χέρια δεν είδε κανείς χαΐρι και προκοπή. Τραβιόταν σαν λάστιχο και νόμιζε ό,τι ζούσε. Μέχρι προχτές που αντιλήφθηκε ότι πήρε παράταση.

Αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννούν οι κότες!

ΕΥΠΩΛΗΤΑ BEST SELLERS | Το "Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της..." στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 9/10/2011

ΤΟ ΒΗΜΑ - ΕΥΠΩΛΗΤΑ - βιβλία + ιδέες (9/10/2011)

1. Ο ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΣ ΠΟΛΩΝΟΣ της Μάρως Βαµβουνάκη (εκδόσεις Ψυχογιός)

2. ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ – ΕΙΣ ΤΑΝ ΠΟΛΙΝ του Γιάννη Καλπούζου (εκδόσεις Μεταίχμιο)

3. ΑΝΕΜΩΛΙΑ του Ισίδωρου Ζουργού (εκδόσεις Πατάκη)

4. ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΩΝ ΠΑΤΡΩΝ ΓΕΡΜΑΝΟΥ του Γιώργου Πολυράκη (εκδόσεις Ψυχογιός)

5. Η ΠΡΩΤΗ ΛΕΞΗ του Βασίλη Αλεξάκη (εκδόσεις Εξάντας)

6. ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΤΗΣ ΜΑΓΙΣΣΑΣ της Καίτης Οικονόµου (εκδόσεις Ψυχογιός)

7. ΟΠΩΣ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΖΗΣΩ της Ελένης Πριοβόλου (εκδόσεις Καστανιώτη)

8. ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΩΜΑΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ (εκδόσεις Θερμαϊκός)

9. ΠΡΟΦΑΝΩΣ Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΗΤΑΝ ΗΛΙΘΙΑ της Λένας ∆ιβάνη (εκδόσεις Μελάνι)

Αλκυόνη Παπαδάκη "Τι σου είναι η αγάπη τελικά…" Εκδόσεις ΚΑΛΕΝΤΗΣ // γράφει ο Βασίλης Μόσχης | Από τη στήλη "ΒΙΒΛΙΟ" της εφημερίδας ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Πόσο βαθιά να αναζητήσουμε τις σκέψεις της Αλκυόνης; Πόσο μακριά να συνοδέψουμε τα βήματά της στις κρυφές αναζητήσεις της; 
Η Αλκυόνη είναι μια μυστική μάγισσα της γραφής που σμιλεύει τα καθημερινά μας όνειρα που δεν τα ζούμε, ούτε καν τα αντιλαμβανόμαστε. Μόνη της, μια μοναχική οδοιπόρος συντροφεύει τα όνειρά μας χωρίς να μας πει τίποτα και σκαλίζοντας τις στάχτες μας μάς δίνει φωτιά και ανάσα σε αυτά που δεν μπορούμε να μυρίσουμε, να αντιληφθούμε, να δούμε. 
 Και τα βλέπει ξεκάθαρα. Και μας τα γράφει. Μας τα αφηγείται. Και όσοι την ακούνε την ακολουθούν και μαγεύονται με το ταξίδι της. Είναι η Αλκυόνη! Που σκορπίζει ανέμους ξανοίγοντας εικόνες και συναισθήματα. Και σκαλίζει ξεχασμένες ευαισθησίες. Μας οδηγεί στα δικά της μονοπάτια. 
 H Αλκυόνη Παπαδάκη, στο δέκατο πέμπτο μυθιστόρημά της, «Τι σου είναι η αγάπη τελικά…» αγωνιά για το συναίσθημα της αγάπης που προσπαθεί να το ψηλαφίσει, να το νιώσει, να το δυναμώσει μέσα μας. Και περιπλανιέται στις ψυχές των ηρώων της και δυναμώνει τις φωνές τους για να τις ακούσουν και οι αναγνώστες της. 
Ατόφιοι χαρακτήρες ελληνικής οικογένειας, που μπορεί να μην τους βλέπουμε σήμερα μιας και είναι καλά προστατευμένοι από μια δική τους κατασκευασμένη εικόνα. Αλλά η συγγραφέας μάς τους δείχνει. Εισβάλλει στα κλειστά σπίτια τους και τους ξεγυμνώνει. Και μας τους δείχνει χωρίς ίχνος ντροπής. Έτσι όπως είναι. Όπως σκέφτονται και συμπεριφέρονται. Με τη χαρακτηριστική πένα μιας ανελέητης Αλκυόνης.
Η Αλκυόνη ζωγραφίζει ένα κόσμο όπως είναι και λαχταρά να ακούσουμε τις ευχές της, να ταραχτούμε από τις υπόνοιες των κρυφών της επιθυμιών που θα μας βοηθήσουν να διακρίνουμε αυτό που μας λείπει. Δεν αλλοιώνει καταστάσεις, δεν ωραιοποιεί αισθήματα. Βυθίζεται όσο πιο βαθιά μπορεί και βγάζει στην επιφάνεια αυτά που έχουμε καλά κρυμμένα μέσα μας και ξεχασμένα από το ρυθμό μιας καθημερινότητας. 
Και μας τη δείχνει όσο πιο καλά μπορεί και κραυγάζει σιωπηλά για τη μεταμόρφωση των συναισθημάτων μας που υπακούουν πλέον σε άλλες οδηγίες, σε άλλες ανατροπές. Για να χαθούμε σε ένα λαβύρινθο ύποπτων συναλλαγών της ψυχής μας.
Τι σου είναι η αγάπη τελικά…; Γιατί αγαπάμε; Επειδή θέλουμε να κερδίσουμε κάτι; Να ωραιοποιήσουμε την εικόνα μας; Να δείξουμε προς τα έξω ότι νιώθουμε καλά; Είναι η ανιδιοτελής αγάπη η μόνιμη ορμή που θα μας φέρει στην ευτυχία; Γιατί τα συναισθήματα να έχουν ποικίλες αποχρώσεις; Γιατί να επηρεάζονται και να αλλοιώνονται ανάλογα με μια στρεβλή μας σκέψη ενός πιθανού κέρδους; Δεν μπορούμε να εξωτερικεύουμε τον εσωτερικό μας κόσμο χωρίς υστεροβουλία; 
Η Αλκυόνη Παπαδάκη δεν χαρίζεται σε κανέναν ήρωα της. Ακολουθεί τις σκέψεις και τις ανάσες τους και άλλοτε νιώθει ευτυχισμένη και άλλοτε σαρκάζει με τα τερτίπια τους. Γιατί έτσι είναι η ζωή τους. Γεμάτη μονοπάτια εκπλήξεων και κινηματογραφικών ανατροπών όπως είναι η ζωή μας.
Όπως είναι η ζωή των δυο μικρών αδελφών της Ειρήνης και της Κατερίνας ή Κατειρήνες, σύμφωνα με το δικό τους κώδικα αγάπης, που ξεκινούν την περιπέτεια της ζωής τους σε ένα ορφανοτροφείο. Είναι η δική τους άδολη αγάπη που έρχεται αντιμέτωπη με μια μπάσταρδη αγάπη που ευδοκιμεί σε έναν άλλο κόσμο, όχι το δικό τους.
Η Αλκυόνη Παπαδάκη συνεχίζει να ακολουθεί πιστά τη σκέψη της, την πίστη της για ένα κόσμο που πάει να χαθεί και σμιλεύει τις αγωνίες της για να τις δούμε ξεκάθαρα. Για να διακρίνουμε τη διαφορά. Επειδή πλέον δεν μπορούμε. Για να ζεσταθεί, έστω για λίγο, ο χειμώνας μας από τις αλκυονίδες σκέψεις της.

ΕΥΠΩΛΗΤΑ BEST SELLERS | Το "Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της..." στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 11/9/2011

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ευπώλητα - βιβλία + ιδέες

1. Αγιοι και δαίμονες εις ταν πόλιν του Γιάννη Καλπούζου (Εκδόσεις Μεταίχμιο)

2. Ο ερωτευμένος πολωνός της Μάρως Βαµβουνάκη (Εκδόσεις Ψυχογιός)

3. Το φθινόπωρο της μάγισσας της Καίτης Οικονόµου (Εκδόσεις Ψυχογιός)

4. Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της - ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ (Εκδόσεις Θερμαϊκός)

5. Ανεμώλια του Ισίδωρου Ζουργού (Εκδόσεις Πατάκη)

6. Τι σου είναι η αγάπη τελικά της Αλκυόνης Παπαδάκη (Εκδόσεις Καλέντης)

7. Χωρίς χειροκρότημα της Λένας Μαντά (Εκδόσεις Ψυχογιός)

8. Εγκλημα στην παλαιών πατρών γερμανού του Γιώργου Πολυράκη (Εκδόσεις Ψυχογιός)

9. Προφανώς η πηνελόπη ήταν ηλίθια της Λένας ∆ιβάνη (Εκδόσεις Μελάνι)

Από το ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "Κ" της κυριακάτικης ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

Από τη στήλη Good life | ΤΕΧΝΕΣ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ | ΕΠΙΛΟΓΕΣ

ΜΕΡΟΣ Α - Το Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της... στο ΔΙΟΝ CHANNEL

ΜΕΡΟΣ Β - Το Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της... στο ΔΙΟΝ CHANNEL