ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Καλώς τόνε κι ας άργησε.

- Ποιος ήρθε πάλι; Επισκέψεις έχουμε;

- Καλοκαίρι είναι, τουριστική χώρα είμαστε, με τις παραλίες μας, με τις θάλασσές μας, με τα ετούτα μας, με τα άλλα μας, με τα ωραία μας… Για αυτό μας ζηλεύουν εξ άλλου… Κακό πράμα να είσαι παραθαλάσσιο οικόπεδο και μάλιστα πάνω στο κύμα. Δε σταματάς από επισκέψεις… Μια ο ένας, μια ο άλλος, ας τα να πάνε… δεν σώνουμε από επισκέψεις… Να χαρούμε κι εμείς λίγο την ηρεμία μας… Να γεμίσουμε μπαταρίες για το χειμώνα ο οποίος προβλέπεται θερμός, καυτός έως …τσουρουφλιστός!

- Ποιον δέχτηκες πάλι; Δεν μου είπες…

- Ποιον άλλον; Δεν έχουμε ανοιχτούς τους λογαριασμούς μας με τους γείτονες; Ήρθε πάλι ο Νίμιτς, σκάλισε λίγο τα κάρβουνα έτσι για να κρατιέται ζωντανή η φωτιά, μπας και σβήσει…

- Και τι; Ξανάφυγε;

- Ήταν ταξιδάκι τσακ μπαμ! Λίγο να θυμηθούμε τι είπε και η Αγκέλα!

- Τι λες; Εξέφρασε γνώμη;

- Είναι δυνατόν να μην γινόταν κι αυτό; Πρέπει να υπάρχει μια τάξη στην περιοχή, πρέπει να μην υπάρχουν προβλήματα, και όταν υπάρχουν να λύνονται πάραυτα!

- Και λοιπόν;

- Δήλωσε ότι την απασχολεί το θέμα, και από ό,τι κατάλαβα το έχει κατά νου και από ό,τι πάλι κατάλαβα θα ασχοληθεί με το θέμα μόλις θα είναι ο καιρός του!

- Και γιατί αυτό;

- Δεν ξέρεις τώρα, άμα έχεις επενδύσεις στην περιοχή θες μια σταθερότητα, δεν μπορεί τα  πράγματα να είναι μετέωρα… Αφού το δήλωσε εξ άλλου, …θα έρθει η στιγμή που θα καταβάλω μεγάλη προσπάθεια για το θέμα αυτό…

- Οχ! Κάπως μου ακούγεται αυτό… Αυτό το μεγάλη προσπάθεια δεν μου στέκεται καλά… Οι μεγάλες προσπάθειες κάπως καταλήγουν… Ειδικά για μας, πάλι βρεγμένοι μου φαίνεται θα βγούμε…

- Τι εννοείς;

- Ξέρω εγώ… Είναι… Τι να σου πω τώρα… Μη μείνουμε εμείς με τη προσπάθεια στο χέρι!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Τι να σημαίνει τώρα αυτό;

- Είχαμε το μαντείο παλιά, να που παρουσιάστηκε και πάλι!

- Μη μου πεις ότι θα έχουμε και Πυθία;

- Αμέ! Τι μπορεί να σημαίνει ο χρησμός αυτός της σύγχρονης Πυθίας, συγγνώμη, της Χριστίνας εννοώ, λόγω κεκτημένης ταχύτητας ξέφυγα από τον ρουν των γεγονότων… “Αναμένω να τηρήσουν οι Ευρωπαίοι τις δεσμεύσεις τους για το χρέος.”

- Δύσκολα μου βάζεις. Τι άραγε θέλει να πει;

- Προετοιμάζει το έδαφος για τη συνάντηση του Σεπτεμβρίου… αλλά τι θέλει να πει; Τι θέλει να πει ο ποιητής;

- Τι είδους δεσμεύσεις εννοεί; Τις ξέρουμε εμείς; Και είναι υπέρ ημών ή κατά;

- Οι προύχοντες σίγουρα θα ξέρουν, αλλά εμείς τι ξέρουμε;

- Μπα…, εγώ πιστεύω ότι εννοεί …κοιτάξτε φίλοι μου, τους πυροβολήσατε αρκετά, νισάφι πια… Κάντε κάτι να πάρουν μια ανάσα τα παιδιά… Γιατί τα καημενούλικα όλα τα έχουν δει… Τι σκωτσέζικο ντους, τι μαστίγιο και καρότο, τι μαρτύριο του Σίσυφου… Τι βουτήγματα του κεφαλιού μέσα στο νερό μέχρι την τελευταία ανάσα και πάλι ξαναβούτα μέχρι εξαντλήσεως των αποθεμάτων.

- Αυτό το τελευταίο δεν έχει διασταυρωθεί πλήρως και η αντικειμενικότητα του αμφισβητείται μέχρι νεωτέρας εξακρίβωσης…

- Ας το παραβλέψουμε αυτό, φτάνουν όλα τα άλλα…

- Και σαν κίνηση καλής θελήσεως και αλλαγής της ψυχολογικής κατάστασης η συνάντηση θα γίνει εκτός των τειχών για να γλυτώσουν από το βάρος της ψυχολογικής βίας τα αθώα και άκακα αμνοερίφια!

- Λες;

- Εμμέσως πλην σαφώς αυτή είναι η προσπάθεια της αλλαγής του κλίματος.

- Αλλαγή του κλίματος με καλοκαιρία ή με έναρξη ισχυρών βροχοπτώσεων; Διότι όταν με βάζουν να γλυτώσω από τις τράπεζες την ψυχολογική μου επιβάρυνση, αλλά βάζουν στο χέρι το περί ου ο λόγος… ε! άλλα λόγια να αγαπιόμαστε… Δεν είναι αλλαγή κλίματος αυτό… Είναι …Θεός σχωρέστον και τα κόλλυβα δωρεά του καταστήματος!

- Και τα τριήμερα και τα εννιάμερα και τα σαράντα…;

- Ναι, ναι όλα αυτά… Τι; Γυφτιές θα κάνουμε;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Κοίτα κι εδώ!

- Τι να δω;

- Για να μαθαίνεις και γλώσσα!

- Τι γλώσσα;

- Τα ελληνικά σου, βρε τούβλο! Όταν λέμε γλώσσα, λέμε γλώσσα, ελληνικά, πώς να το κάνουμε πιο λιανά;

- Και γιατί τα ελληνικά μου δεν είναι καλά;

- Προφανώς δεν είναι! Είναι; Αφού άλλα ακούς, άλλα λες, άλλα διαβάζεις…

- Και τι γίνεται; Αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη οι λέξεις; Δεν είναι πάντα οι ίδιες; Από πότε έγινε αυτό;

- Πάντα γινόταν, αλλά εμείς δεν το βλέπαμε! Υπάρχουν σύμπαντα που ζουν και ταξιδεύουν παράλληλα. Δεν πλησιάζουν το ένα το άλλο… από μακριά και αγαπημένα. Χαιρετιούνται καμιά φορά από μακριά, στέλνουν τα φιλιά τους και την αγάπη τους το ένα στο άλλο και αυτό είναι όλο! Προσέγγιση μηδέν!

- Τι θες να πεις;

- Γιατί μου κάνεις πάντα αυτή την ερώτηση και με εκνευρίζεις; Πρέπει πάντα να πιάνεις αμέσως αυτά που σου λέω. Δεν ζεις εδώ; Δεν αναπνέεις εδώ; Δεν ξημεροβραδιάζεσαι εδώ;

- Ε! Ναι…

- Τι ε, ναι ρε;

- Σα να μου φαίνεται ότι σήμερα είσαι κάπως, σαν να έχεις τα νευράκια σου…

- Έτσι είναι πάντα, απλά η ένταση μπορεί να διαφέρει…

- Α! την καημένη! Τι της έμελλε να πάθει…

- Άκουσες που είπε ο υπουργός οικονομικών της Γαλλίας ότι το επόμενο εξάμηνο είναι κρίσιμο για την Ελλάδα!

- Αυτό είπε;

- Αυτό γράφτηκε… Μπορείς να σκεφτείς πόσες φορές είχαμε κρίσιμες χρονιές, κρίσιμα εξάμηνα, κρίσιμες εβδομάδες, κρίσιμες ώρες… μη σου πω και κρίσιμες δεκαετίες…

- Τι να σου πω τώρα…

-  Πες ότι θες… Αυτό που λέω εγώ είναι ότι πρέπει να μάθουμε ελληνικά από την αρχή… Διότι κρίσιμο αυτό, κρίσιμο το άλλο… Πόσο κρίσιμο πια; Όλα κρίσιμα; Κάτι άλλο, πιο δυνατό, πιο διαφορετικό; Έτσι για να ξέρουμε τι λέμε… Και τι είναι αυτό το κρίσιμο; Μετά; Το επόμενο εξάμηνο δεν θα είναι κρίσιμο; Κάποια στιγμή να μετράμε και την κρισιμότητα για να ξέρουμε πώς να νιώθουμε; Όχι έτσι πετάμε μια κουβέντα κι όποιον πάρει ο χάρος…

- Τι να σου πω βρε φίλε μου! Κρίση έχουμε, οπότε όλα κρίσιμα θα είναι…

Ο συγγραφέας Νίκος Διακογιάννης γράφει για το "Κράτησέ μου μια αλήθεια για το τέλος'

Πριν μόλις έναν μήνα ο Βασίλης Μόσχης μάς πρότεινε τη δεύτερη συγγραφική του δουλειά με τίτλο "Κράτησέ μου μια αλήθεια για το τέλος" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θερμαϊκός. Με ένα εξώφυλλο απολύτως ταιριαστό με την υπόθεση, καλεί τον κάθε αναγνώστη σε ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο, από το σήμερα μέχρι τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, χρόνια του Μακεδονικού Αγώνα, της Κατοχής και του Εμφυλίου..

Απ' τις πρώτες κιόλας γραμμές το σκηνικό ενός φόνου, οι περιγραφές και η αγωνία για ό, τι τελικά συνέβη σε κείνο το διαμέρισμα της πολυκατοικίας αποτελούν λόγους ικανούς να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον. Πολυπρόσωπο το μυθιστόρημα μα αλλιώς δεν γινόταν αφού στην ουσία τυλίγονται σαν σε γαϊτανάκι ιστορίες φαινομενικά διαφορετικών και άσχετων μεταξύ τους ανθρώπων. Όμως το παρελθόν ως ειθισται κρατά τους κωδικούς που ξεκλειδώνουν την κοινή μοίρα ή την ειμαρμένη και τα παιχνίδια της επάνω στις ζωές μας. Στο μέρος της ιστορίας που αναφέρεται στο σήμερα οι ήρωες είναι τόσο αληθοφανείς ώστε ο αναγνώστης δεν δυσκολεύεται διόλου να ταυτιστεί μαζί τους.

Τριτοπρόσωπη σε όλο το έργο η αφήγηση με ελάχιστες μονάχα παρεμβολές του συγγραφέα, τις φορές που μοιάζει να διερωτάται για τους λόγους που οδήγησαν τον εκάστοτε ήρωα να πράξει  με τον συγκεκριμένο τρόπο. Περισσότερο με αίσθηση έχει να κάνει παρά με σαφή παρεμβολή, γιατί αυτό που ενδιαφέρει τον συγγραφέα είναι να παραμείνει θεατής, να μεταφέρει "αντικειμενικά" την ιστορία που ξετυλίγεται μπροστά του.

 Βρήκα τη γλώσσα απλή σε γενικές γραμμές, κατανοητή, άμεση, τον λόγο μικροπερίοδο ως επί το πλείστον και από τα σχήματα λόγου η παρομοίωση είναι αυτή που κόβει πρώτη το σχοινί.

Μ' άρεσε η μέριμνα για το λεξιλόγιο. Ο συγγραφέας φρόντισε να συνάδει προς την εποχή που μας περιέγραφε. Βρήκα υπέροχα τα αποσπάσματα για ο πέρασμα των Γερμανών από τα χωριά και τις βιαιότητές τους, την σκηνή με την εξαφάνιση στο δάσος. Ανατρίχιασα στη σκηνή με την αναζήτηση του νεκρού...

Η μόνη μου ένσταση έχει να κάνει μονάχα σε ό, τι αφορά στην έκταση των διαλόγων στις σκηνές που αναφέρονται στην σημερινή εποχή.

Το βιβλίο βρίσκεται ήδη στις λίστες με τα ευπώλητα και συνεχίζει την ανοδική του πορεία.

Εύχομαι και ακόμη ψηλότερα.

Διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο

Ο Γεράσιμος Χαλκιάς γίνεται έρμαιο εκβιαστικών και απειλητικών τηλεφωνημάτων. Τον κατατρέχει ένα παρελθόν που χάνεται στα μαύρα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου. Ο Αλέξης Μακρής, διάσημος ηθοποιός, βρίσκεται αντιμέτωπος με απροσδόκητες αποκαλύψεις. Ακολουθεί τις ανατροπές της ζωής του, που τον οδηγούν σε μια εκπληκτικά αναπάντεχη αλήθεια. Είναι και η ζωή ένα μεγάλο θέατρο; Η Δανάη Ρήγα ερωτεύεται παράφορα τον Νικόλα Χαλκιά. Ζει ένα μεγάλο έρωτα, αλλά οι ανατροπές την φέρνουν σε αδιέξοδα. Τι μπορεί να συμβεί; Η Αργυρώ Λάμπρου αντιμετωπίζει ένα παρελθόν που προκαλεί πόνο με βλέμμα γεμάτο απορίες αλλά και αισιοδοξία.

Ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα, οι ήρωες του οποίου συγκρούονται με τα συναισθήματά τους σε ένα γαϊτανάκι εκπλήξεων και ανατροπών. Μια σκληρή ιστορία οικογενειών, που ξετυλίγεται στον τουρκοκρατούμενο Όλυμπο και τα γύρω χωριά του, το Λιτόχωρο, τον Πλαταμώνα, τον Άγιο Παντελεήμονα, το Λιβάδι Ολύμπου, την εποχή της Κατοχής και του Εμφυλίου και συνεχίζει στη μεταπολεμική Αθήνα, στο Σούνιο, στην Ύδρα.

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Τώρα ησύχασα!

- Πολύ;

- Τι να σου πω; Ότι θα σταματήσω τα ηρεμιστικά μου;

- Γιατί; Παίρνεις ηρεμιστικά;

- Καλά! Δεν τον ήξερες;

- Και γιατί να το ξέρω;

- Τι να ξέρεις, βρε πουλάκι μου! Αυτό θεωρείται δεδομένο! Χωρίς ηρεμιστικά και υπογλώσσια δεν την βγάζεις καθαρή. Αλλιώς …κλάφτα Χαράλαμπε! Είναι μαστ! Είναι πλέον καθιερωμένο! Ένας επαγγελματίας που σέβεται τον εαυτό του και την εικόνα του, είναι απαραίτητο να έχει στο τσεπάκι του κάνα δυο χαπάκια! Πώς ήταν κάποτε ένα λουλούδι στην μπουτονιέρα; Ένα μαντηλάκι ασορτί με τη γραβάτα να εξέχει από το μπροστινό τσεπάκι του σακακιού…

- Τι μου θύμισες τώρα… Να ‘ξερες τι μου θύμισες…

- Ξέρω… Ξέρω… Παλιές αγαπημένες εποχές που θα τις βλέπουμε τώρα μόνο στον κινηματογράφο, θα τις διαβάζουμε σε κανένα βιβλίο…

- Έχουν αλλάξει τα πράματα τώρα, οι εποχές προχωράνε, ο κόσμος προοδεύει, άλλα ήθη και έθιμα… Πρέπει να προσαρμοστούμε και εμείς αναλόγως… Δεν πρέπει να μείνουμε πίσω… Να εκσυγχρονιστούμε…

- Και τότε γιατί λες ότι θα σταματήσεις τα ηρεμιστικά σου…

- Μα δεν διαβάζεις τι γίνεται;… Πάνε να μας χαλάσουν ό,τι με κόπο φτιάξαμε τα τελευταία χρόνια. Πάνε να μας τα καταργήσουν και αυτά…

- Τι; Θα απαγορεύσουν την κυκλοφορία τους; Και τι θα κάνει ο κόσμος; Που θα έχει μια παρηγοριά… ένα αποκούμπι είχε…

- Όχι, ρε παιδί μου, δεν θα τα έχει ανάγκη να τα παίρνει…

- Μπα; Θα είναι καλύτερα δηλαδή;

- Αμέ; 

- Γιατί; Θα γίνει κανένα θαύμα;

- Δεν διάβασες ότι από το ΔΝΤ είπαν ότι δεν χρειάζονται άλλες οριζόντιες περικοπές στους μισθούς στην Ελλάδα;

- Μπα; Και γιατί αυτό παρακαλώ;

- Από την καλοσύνη του προγράμματος… Που πας βρε Καραμήτρο; Άμα δεν έχει λεφτά ο καταναλωτής πώς θα κυκλοφορήσει η αγορά; Θα γίνει κανένα θαύμα; Είδαν ότι απέτυχε το μέτρο, εμμέσως πλην σαφώς έριξαν τις μπηχτές τους, και προσπαθούν τώρα να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα! Οπότε, τι θα κάνουμε; Θα κόψουμε και τα υπογλώσσια! Θα ηρεμήσουμε λίγο…

- Κοίτα…, εσύ καλού κακού κάνε το κουμάντο σου. Κράτα τις προμήθειες σου… Ποτέ δεν ξέρεις!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Δεν πρέπει να το αφήσουμε έτσι αυτό!

- Ναι, δεν πρέπει!

- Να κάνουμε κάτι!

- Ναι, να βγούμε στους δρόμους!

- Ναι, να βγούμε στους δρόμους, να φωνάξουμε, όχι άλλο τέτοιο χάλι.

- Ναι, χάνουμε την πρωτιά, είναι δυνατόν;

- Ακούς εκεί! Τέταρτοι!

- Ποιοι; Εμείς οι Έλληνες που έχουμε τον πρωταθλητισμό στο αίμα μας, να μας πάρουν την χαρά της νίκης μέσα από τα χέρια μας, είναι δυνατόν; Πρέπει να ξεπλυθεί με αίμα!

- Εντάξει, το παρατραβάμε! Είπαμε, αλλά όχι κι έτσι!

- Είναι δυνατόν ρε; Εμείς; Το αγλάισμα του ανθρωπίνου είδους να είμαστε τέταρτοι; Δεν θα το συγχωρήσω αυτό ποτέ από τον εαυτό μου! Ποτέ!

- Ακούς εκεί! Να μας την βγουν με κόκκινο οι άλλοι!

- Δηλαδή τι παραπάνω έχουν από εμάς οι Βούλγαροι, οι Ρουμάνοι και οι Λετονοί και μας πέρασαν;

- Αφού είναι έτσι, καλό είναι τότε να οργανώσουμε επιτροπές και να τους βοηθήσουμε!

- Λογικό είναι, αφού αυτοί είναι φτωχότεροι από εμάς! Δεν πρέπει να τους βοηθήσουμε; Να συμπορευτούμε με τον πόνο τους και τη φτώχια τους; Γιατί όχι; Αφού εμείς είμαστε σε καλύτερη θέση. Δεν είμαστε καν δεύτεροι, αν και η δεύτερη θέση θα μας έτσουζε περισσότερο διότι θα ήμασταν μια ανάσα από την πρωτιά! Παρά τρίχα και θα ήμασταν και πάλι πρωταθλητές!

- Θα πρέπει να τα βάλουμε κάτω τελικά. Να δούμε, μήπως χάνουμε και από άλλα πράγματα την πρωτιά. Μπορεί να μας ξέφυγε κάτι, να προλάβουμε όσο είναι καιρός μην μείνουμε πίσω! Θα πρέπει επιτέλους σε αυτήν την ήπειρο να μπει μια τάξη. Δεν μπορεί ο καθείς να λέει ό,τι θέλει!

- Ναι, αφού σου λέει ότι η φτώχια στην Ελλάδα αυξήθηκε από το 2010 κατά πολύ σε σχέση με …τις παρελθούσες χρήσεις!

- Κάποιο λάθος θα έγινε! Πρέπει να τα βάλουμε κάτω με μολύβι και χαρτί και να τα υπολογίσουμε από την αρχή!

- Σωστά! Δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να μας πάρει την πρωτιά. Το χρυσό είναι δικό μας! 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Αυτό που διαβάζω στις εφημερίδες, δύσκολες ώρες για τον τάδε, με πεθαίνει.

- Δηλαδή μέχρι στιγμής πόσες φορές πέθανες;

- Δάγκωσε τη γλώσσα σου, να μου χαθείς, να μου χαθείς…

- Είσαι υπερβολικός…

- Το λέει η έκφραση ρε φίλε… Και τρέχει ο άλλος να διαβάσει ποιος ή ποια καημένη περνάει δύσκολες ώρες και ψάχνει μετά μανίας. Και αυτά όλα στο διαδίκτυο που γέμισε εστίες και εστίες ειδήσεων και μερικές …διασποράς ψευδών ειδήσεων…

- Για εντός του θέματος παρακαλώ! Πας να ξεφύγεις και το πας αλλού το θέμα… Για πες μας ποιος περνάει δύσκολες ώρες…

- Είδες λοιπόν, σου άναψε και σένα τη φαντασία… Θες να μάθεις… Διότι λες, ποιος είναι αυτός που περνάει δύσκολες ώρες; Είναι στο κρεβάτι του πόνου και πνέει τα λοίσθια; Του έχουν κατασχέσει το σπίτι και δεν ξέρει που να μείνει; Έχει χάσει τη δουλειά του αυτός κι η γυναίκα του και είναι στους δρόμους μπας και βρούνε κανένα κομμάτι ψωμί; Τι από όλα αυτά;

- Και; Δεν είναι τίποτα από όλα αυτά;

- Τι να είναι μωρέ; Προφανώς έχουμε χάσει το μέτρο παντού! Μέσα στην υπερβολή για να εξάψουμε τη φαντασία των αναγνωστών!

- Για πες, για πες!

- Τι παρακολουθείς; Σου λέω κανένα αστυνομικό μυθιστόρημα; Ή μήπως λες, α! εγώ καλά είμαι, δεν περνάω δύσκολες στιγμές, για να δω ποιος καημενούλης υποφέρει για να του σύρω τα σχολιανά του, γιατί μπορεί και να χαρώ κιόλας αν είναι κανένας γνωστός μου που τον έχω στο μάτι…

- Πολύ το τραβάς ρε παιδάκι μου…

- Το θέμα μας δεν είναι αυτό καθεαυτό η είδηση, είναι ο τρόπος πως πλασάρεις την είδηση…  Δεν θυμάσαι παλιά που κυκλοφορούσε το κλασικό πλέον προς νέους δημοσιογράφους;

- Τι κυκλοφορούσε;

- Δεν είναι  είδηση αν ένας σκύλος δαγκώσει έναν άνθρωπο. Είδηση είναι όταν ένας άνθρωπος δαγκώσει ένα σκύλο!

- Είμαι όλος αυτιά…

- Λοιπόν, οι δύσκολες οι ώρες οι τελευταίες, διότι σχεδόν κάθε μέρα κυκλοφορεί αυτός ο τίτλος ήταν, και όχι είναι – διότι πρόλαβαν οι δύσκολες ώρες και τέλειωσαν μέχρι να γίνει είδηση – για την Μαρινέλλα, ή οποία έκανε μια επέμβαση στο χέρι, τη μια μέρα μπήκε σε ιδιωτικό θεραπευτήριο βορείων προαστίων και την άλλη μέρα βγήκε για να συνεχίσει τις συναυλίες της..-

- Και οι πραγματικά δύσκολες ώρες ποιες είναι;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Με συγχωρείς, αλλά εγώ δεν παίζω!

- Και ποιος παίζει; Τα παιχνίδια σε μάραναν! Δεν κοιτάς τα χάλια σου!

- Δυστυχώς, τα δικά μου τα χάλια κοιτάω…

- Και σου κάνει διάθεση να παίξεις;

-  Πρέπει να σταματήσουμε πια αυτό το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού!

- Και εσύ τι έπαιζες; Τη γάτα ή τον ποντικό;

- Εξαρτάται σε ποια κερκίδα κάθεσαι;

- Μπα; Έχει και γήπεδο το παιχνίδι;

- Και μεγάλο μάλιστα;

- Για να μην το σκάσουν οι γάτες ή τα ποντίκια;

- Πάλι όπως το βλέπει κανείς!

- Για στάσου ρε φίλε, για εξηγήσου, για να καταλάβουμε!

- Διαβάζω και οδύρομαι! Αν είναι αληθινά όλα αυτά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

- Τι έγινε πάλι;

- Από τη μια έτσι και από την άλλη γκιουβέτσι!

- Το γύρισες τώρα στην μαγειρική, αλλά σε δίνω δίκιο, με τόσες μαγειρικές εκπομπές στην τηλεόραση πρέπει όλοι να έχουμε γίνει εξπέρ στο μαγείρεμα. Τουλάχιστον μάθαμε να μαγειρεύουμε. Ελπίζω στην επόμενη σεζόν να μας μάθουν να μαγειρεύουμε και χωρίς υλικά!

- Εγώ μιλάω σοβαρά κι εσύ…

- Παιχνίδια δεν είπες;

- Ναι, αλλά… Τέλος πάντων… Η Blackrock…

- Τι είναι πάλι αυτή;

- Δεν ξέρω, θα σε γελάσω, αλλά κάτι με τα οικονομικά των χωρών ασχολείται…

- Κι αυτή; Για σταθείτε ρε παιδιά, σαν πολλοί δεν μαζευτήκαμε; Κάντε λίγο κράτει... Σαν να είναι περισσότερες και από τις χώρες με τις οποίες ασχολούνται.. Θα ‘χει πολύ ψωμί αυτή δουλειά… Να πάμε να δουλέψουμε κι εμείς εκεί…

- Λοιπόν αυτή η Blackrock, όνομα και πράμα δηλαδή, ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα είναι πρώτη...

- Τι άλλο θα μπορούσαμε να είμαστε; Πρωταθλητές παιδί μου. Γεννηθήκαμε για τον πρωταθλητισμό! Έ, ρε τι είναι αυτό το DNA!

- Είμαστε πρωταθλητές…, πρώτοι στη λίστα σε επικινδυνότητα για χρεοκοπία!

- Φτύσε τον κόρφο σου, Θεός φυλάξοι! Τι πράματα είναι αυτά που διαδίδουν; Σαν δεν ντρέπονται λέω εγώ… Και ποιοι είναι δεύτεροι;

-Μετά είναι η Βενεζουέλα, η Αίγυπτος, η Ουκρανία, Πορτογαλία, Αργεντινή, Ιταλία και συνεχίζει ένα κατάλογος πενήντα χωρών…

- Και μας έχουν πρώτους; Έλεος πια! Τόσο πρωταθλητισμό δεν τον αντέχω!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Ξέρεις τι  μου κακοφαίνεται πάνω από όλα;

- Τι ;

- Πες δεν έχουμε λεφτά…

- Και γιατί να μην το πω; Αφού έτσι είναι!

- Πες ότι η ανάπτυξη δεν έχει έρθει ακόμη…

- Και γιατί να μην το πω; Αφού έτσι είναι…

- Πες ότι χρωστάμε στο ΙΚΑ…

- Και γιατί να μην το πω; Αφού έτσι είναι…

- Πες ότι χρωστάμε στην Εφορία…

- Και γιατί να μην το πω; Αφού έτσι είναι…

- Πες ότι χρωστάμε στις τράπεζες…

- Και γιατί να μην το πω; Αφού έτσι είναι…

- Πες ότι είμαστε σε ένα λαβύρινθο που δεν οδηγεί πουθενά…

- Και γιατί να μην το πω; Αφού έτσι είναι…

- Μου κακοφαίνονται όλα αυτά! Με ρίχνουν στα πατώματα και δεν μπορώ να σηκώσω κεφάλι, αλλά…

- Είναι να μην σου κακοφαίνονται; Κόσμος πάει κι έρχεται, μαθαίνω ξεσκόνισαν κι άλλοι τα διαβατήρια τους…

- Αυτό που δεν μπορώ να, χωνέψω είναι ότι …η ομπρέλα προστασίας πάνω από τη χώρα μας είναι  …επίτευγμα των ξένων δυνάμεων και πάλι… Αυτό μου φέρνει ίλιγγο… Μόνο που σκέφτομαι ότι όλα αυτά είναι κατ’ εντολήν με πιάνει ένας τεράστιος θυμός…

- Δυστυχώς… έτσι είναι!

- Και όχι μόνο, λες και υπάρχει μια πλήρης αδιαφορία για τα τεκταινόμενα στην καθημερινότητα των πληβείων… Και από την άλλη ακούγονται ψίθυροι εκ της αλλοδαπής για νέα μνημόνια σε περίπτωση ανάγκης νέου δανείου, σε …περίπτωση μη επιτυχούς έκβασης του επιτόπιου στραγγαλισμού που αργά και σταθερά συντελείται!

- Μου φαίνεται αδιανόητο ότι πάντα η ιστορία επαναλαμβάνεται, ότι πάντα βρισκόμαστε χρεωμένοι… Που μπορεί να πέσει όλο το βάρος… στην κακοδαιμονία μας; Στην βαριά κληρονομιά που κουβαλάμε; Και δεν εννοώ την κληρονομιά του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού! Όχι πια! Εννοώ τα μεθεόρτια…

- Δηλαδή, πάντα στραβά γίνονταν όλα σ’ αυτή τη χώρα;

- Απόδειξέ μου το αντίθετο…

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

 - Κάτι πρέπει να γίνει επιτέλους,

- Έτσι λέω κι εγώ…

- Έχει καταντήσει πια βαρετό …τραβάτε με κι ας κλαίω!

- Και μέγα κλάμα…

- Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, διότι όλο λέμε και ξαναλέμε και στου κωφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα…

- Εμπρός, λοιπόν!

- Ξαναήρθε στη Βουλή το θέμα περί των δόσεων στα ασφαλιστικά ταμεία και ότι πρέπει να αυξηθούν, να φτάσουν στις εκατό διότι ο επιχειρηματίας τη σήμερον ημέρα, τέλος πάντων ο Θεός να τον κάνει επιχειρηματία έτσι όπως τον καταντήσανε, αδυνατεί να πληρώσει. Μέχρι εδώ καλά!

- Ναι, αλλά ξέρεις τι θα κυκλοφορήσει πάλι; Ότι η Τρόικα δεν δέχεται αύξηση δόσεων διότι σου λέει ότι δεν είναι πρόβλημα αυτό που δεν πάνε οι επιχειρηματίες να τακτοποιήσουν τις οφειλές τους. Είναι ότι δεν έχουν. Άρα γιατί να τους αυξήσουμε τις δόσεις; Αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα πάνε να ξοφλήσουν αφού μηδέν από μηδέν ίσον μηδέν.

- Ωραία λογική φίλε μου… τέτοια εξυπνάδα είναι ευρωπαϊκής προελεύσεως;

- Και από την άλλη σου λέει, παγώστε πια τις οφειλές, αυξήσεις επί αυξήσεων λες και έχουν και δεν έρχονται επίσκεψη να ακουμπήσουν τον οβολό τους. Λες και είναι σε άλλο  πλανήτη και δεν ξέρουν τι γίνεται στη γύρα…

- Και αυτή η εκ νέου εμφάνιση στη βουλή με την εκ νέου εμφάνιση του θέματος τι είναι; Θέλουμε να ξέρουμε. Είναι πρόταση στη Βουλή, είναι πρόταση στην τρόικα, είναι…;

- Μια δοκιμή θα τους πείσει τέλος πάντων. Ας αυξήσουν πια τις δόσεις, για να πάρουν όλοι και να ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα…

- Σε βρίσκω υπερβολικό… όχι και καλύτερα… Αυτό μόνο στα παραμύθια, και το λέμε έτσι για παρηγοριά στον άρρωστο. Είναι δυνατόν να ζήσουμε καλύτερα από το πριγκιπόπουλο του παραμυθιού…;

- Και εμείς δεν ζούμε σε ένα παραμύθι;

- Ναι, αλλά το δικό μας έχει μόνιμη πρωταγωνίστρια την κακιά μάγισσα!