Με την ευγενική χορηγία του "Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της..."

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Μπα!

Τι έπαθαν τα βόρεια προάστια; Ζήλεψαν; Απεργία λένε, για τη …συσκότιση των συντάξεων στο δημόσιο τομέα. Τους κουρεύουν κι αυτούς! Δεν περίμεναν το καλοκαίρι που θα πιάσουν οι ζέστες για να πάρει το κεφάλι τους αέρα; Μέσα στο καταχείμωνο λίγο βαρύ θα πέσει.

 Ή ζήλεψαν ή όντως έχουν πρόβλημα στην Αγγλία. Πώς αλλιώς να το εξηγήσεις;

Αλλά μάλλον το πρώτο, διότι μια πρώην κραταιά αυτοκρατορία δεν είναι δυνατόν να έχει οικονομικό πρόβλημα. Θα οδηγηθεί και αυτή σιδηροδέσμια της οικονομικής κρίσης; Θεός φυλάξοι!

Πάντως αποκλείεται να φταίμε κι εμείς για αυτό!  Αν υποψιαστώ ότι ο ελληνικός δάχτυλος κατάφερε να φέρει τέτοια αναστάτωση στη γηραιά Αλβιόνα θα πρέπει να κάνουμε πάρτι! Διότι αν αληθεύει και αυτό, χαρά μας και τιμή μας που μπορούμε και παίζουμε τις οικονομίες των χωρών στο μικρό μας δαχτυλάκι!

Διότι ο Έλληνας το καλοκαίρι πιάνει παραλία, παρέα με τα ουζάκια του και τις αλαφροΐσκιωτες φιλοσοφίες του και όσο να πεις  ασχολείται και με τις οικονομίες των εύρωστων βορείων προαστίων! Τι, μόνο εμείς πρόβλημα; Όχι, κι εσείς! Για να μάθετε και από την καλή και από την ανάποδη τι εστί Ελληνάρας!

Βρε, μήπως δεν καλοβλέπουν το άνοιγμα του δρόμου για τη δόση που θα πάρουμε; Αν και πάλι δεν είναι μέσα στο παιχνίδι επίσημα, γιατί να τους κακοφανεί; Μήπως επειδή ακούσανε ότι 14 δις αποσύρθηκαν από τις ελληνικές τράπεζες το δίμηνο Οκτωβρίου-Νοεμβρίου;

Γιατί, σου λέει, έχουν λεφτά στην Ελλάδα. Γιατί να τους δώσουν κι από πάνω; Και από την άλλη, πού αποσύρθηκαν τόσα λεφτά; Βγήκαν στη σύνταξη και κάνουν διακοπές σε τίποτα παραδείσια νησιά; Διότι ένας ευπρεπής συνταξιούχος πώς θα γιορτάσει τη σύνταξή του; Με ευπρεπείς διακοπές!

Έτσι όμως εξαφανίζεται η ρευστότητα από τη μια και από την άλλη αναρωτιέσαι ποιοι να είναι οι ιδιοκτήτες των αποσυρθέντων! Ένα ατελείωτο κουίζ η ζωή μας. Από το πρωί μέχρι το βράδυ ένα συνεχές σταυρόλεξο! Χώρια που έχουμε και την Ομάδα Δράσης – τη γνωστή ντε! – που μας λέει ότι η έλλειψη ρευστότητας είναι εμπόδιο στην αναπτυξιακή προοπτική της ελληνικής οικονομίας! Έλα παππού μου να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου! Αυτονόητα δηλαδή!

Εμείς το καταλάβαμε, αυτοί το κατάλαβαν;

 

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Καιρός ήταν!

Άναψε το πράσινο φως και θα περάσουμε απέναντι. Στο απέναντι πεζοδρόμιο. Από πεζοδρόμιο σε πεζοδρόμιο δεν πάμε; Διότι κάθε φορά περιμένουμε το πράσινο φως για να περάσουμε απέναντι. Αυτό κάνουμε κάθε φορά. Αλλάζουμε πεζοδρόμιο… Ζωή να ‘χουμε! Και παπούτσια…

Τόσες μέρες μας έφαγε η ορθοστασία να περιμένουμε να ανάψει το πράσινο φως. Και άναψε! Πώς άναψε, ένας Θεός το ξέρει! Έπεσαν οι περιβόητες υπογραφές; Η κοινή λογική αυτό λέει, αλλά τίποτα δεν έγινε γνωστό! Μάλλον, για να ανάψει το πράσινο φως…! Τόσες μέρες κοκκίνισε το μάτι μας.

Και τώρα που θα πάρουμε τα λεφτά τι θα τα κάνουμε; Άλλο βάσανο κι αυτό. Διότι οι υποχρεώσεις τρέχουν και όποιον πάρει ο χάρος. Να μην πάρουμε καινούρια παπούτσια του παιδιού; Αυτά που έχει να! κάτι τρύπες μετά συγχωρήσεως! Τέλειωσε και το λάδι! Να μην πάρουμε και δυο τενεκέδες λάδι; Χειμώνας έρχεται, δεν θέλουμε να πορευτούμε;

Άσε που η Μοιραράκη έχει κάτι καλές προσφορές… Κανά δυο χαλιά ό,τι πρέπει θα ήταν. Θα τα βάλουμε στην αποθήκη και δεν ξέρεις τι μπορεί να γίνει. Μπορεί να χρειαστεί να τα μοσχοπουλήσουμε και να βγάλουμε το κάτι τις μας! Πρέπει να κοιτάξουμε και τις επενδύσεις μας.

Διότι από ό,τι προβλέπεται από εδώ και πέρα θα περιμένουμε κάθε φορά ένα πράσινο φως που θα μας δίνει λεφτά! Και θα ξέρουμε ότι όταν βγαίνει το κόκκινο φως θα είμαστε σε κατάσταση αναμονής. Ακίνητοι και μετέωροι…

Από εδώ και πέρα, και μέχρι πότε δεν ξέρουμε, μόνο δυο χρώματα θα διαφεντεύουν τη ζωή μας. Πράσινο και κόκκινο. Και αναλόγως θα κανονίζουμε. Στο πράσινο θα πηγαίνουμε στα μπουζούκια, θα βγαίνουμε στην αγορά και στο κόκκινο θα λουφάζουμε σε χειμερία νάρκη κάτι σαν πολικές αρκούδες. Διότι θα πρέπει να κάνουμε οικονομία και στη θέρμανση. Και θα τρώμε από πάνω μας…

Μέχρι να μείνει πετσί και κόκαλο!

Διότι πότε θα προλάβουμε να τα επιστρέψουμε;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Τι έγιναν εκείνα τα ονόματα;

Τα εφτασφραγιδοκλειδωμένα ονόματα που τάχα μου, τάχα μου απαγορεύεται να κυκλοφορήσουν στο μεϊντάνι παρά μόνο με συνοδεία μπορείς να τα δεις και απαγορεύονται παρακαλώ οι φωτογραφίες και οι διαρροές!

Μην κάνετε χαρούλες. Εσείς, ούτε καν με συνοδεία δεν θα τα δείτε. Υπάρχει απαγορευτικό δια τον πληβειακόν πληθυσμόν! Ναι, ναι , όπως το ακούτε! Ακόμη περιμένουμε λέει να έρθει απάντηση από την αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων. Διότι αν θυμάμαι καλά αυτό ήταν το κώλυμα, του κωλύματος... ω κώλυμα!

Αλλά από τότε πέρασαν μέρες, βδομάδες και ως είθισται η μνήμη είναι ασθενής εδώ στην  πάλαι ποτέ παραδεισένια χώρα μας. Είναι το κλίμα τέτοιο, τα βουνά και τα λαγκάδια. Λίγο και ο θαλασσινός αέρας που μας πιάνει από παντού, τι να κάνει και η μνήμη; Εξασθενεί. Ξελογιάζεται από τα πάλαι ποτέ πλούσια ελέη και ξεχνάει εύκολα! Πολύ εύκολα! Και βαυκαλίζεται περιμένοντας κάτι τις καλύτερο. Διότι εδώ είναι, όποιος σώσει το τομάρι του. Η προβιά του μην αρπάξει φωτιά και για τις άλλες καρφάκι …δεν μας καίγεται!

Διότι τι είναι η ζωή; Ένα μυστήριο που θέλουμε να περνάμε καλά. Ένα μυστήριο που θέλουμε να κοροϊδέψουμε τους άλλους για να τους κλέψουμε οξυγόνο και να ζήσουμε εμείς καλύτερα. Τι μπορεί να είναι η ζωή; Ένα ολόκληρο κομμάτι ψέμα που μας το ταΐζουν σιγά σιγά για να μην καταλάβουμε τι γεύση έχει!

Άγευστο, άοσμο, σαν να μην υπάρχει, αλλά έχει τη δυνατότητα να εισχωρεί μέσα μας χωρίς να μπορούμε να αντισταθούμε. Και όταν πλέον το αντιληφθούμε και κάνουμε προσπάθεια να απαλλαγούμε από αυτό…, ω του θαύματος, καταφθάνουν οι από μηχανής θεοί και κανακεύουν τη δυστυχία μας. Και μας λυτρώνουν και σωζόμαστε και διώχνουμε τη μνήμη επειδή εκείνη τη στιγμή της δυστυχίας το ψέμα παίρνει μια άλλη όψη, μια άλλη γεύση, μια άλλη μυρωδιά, κάτι σαν φρεσκοψημένο ψωμί που μόλις βγήκε από το φούρνο… Ένα κομμάτι ανάσας που χρόνια είχαμε να δούμε και να γευτούμε…

Και η ιστορία συνεχίζεται και επαναλαμβάνεται επειδή γνωρίζει ότι η μνήμη μας είναι ασθενική…

Και εκδικείται…

ΑΦΙΣΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | ΙΑΝΟΣ

Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της... ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ | ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΙΑΝΟΣ | ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | 25/11 | 19:00

                     ΣΜΥΡΝΗ 1922 Η ζωή σταματά να ανασαίνει...

                     ΑΘΗΝΑ 1928  Οι πρώτες ανάσες ακούγονται...

                     ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1930 Μια καινούρια ζωή...

                     ΑΘΗΝΑ 1950 Ο ήλιος ανατέλλει...

                     ΠΟΡΟΣ 1952 Ένας επίγειος παράδεισος...

Η ζωή της Μυρσίνης μπορεί να είναι μια αληθινή ιστορία!!! 

Στο μικρό Δασκαλιό του Πόρου ο έρωτας βρίσκει τον Παράδεισό του!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Εμείς δηλαδή τώρα πρέπει να κάνουμε χαρούλες;

Τι άλλο μας απομένει πια! Να βγούμε στους δρόμους και να αλαλάζουμε ως οι πάλαι ποτέ πρόγονοί μας που μόλις είδαν ακτές αναφώνησαν θάλαττα, θάλαττα! Διότι χάρηκαν οι καημένοι μόλις είδαν θάλασσα και σου λένε η πατρίδα κοντά είναι, φτάνουμε.

Εμείς θα πρέπει να αλαλάζουμε, τι; Υπογραφές, υπογραφές! Διότι χωρίς υπογραφές δεν βλέπουμε το χρήμα, όπως δήλωσαν οι προύχοντες των βορείων προαστίων της ένδοξης ηπείρου μας! Άσε που αυτοί άρχισαν να αναφωνούν, υπογραφές, υπογραφές!

Να χαρούμε τώρα που λέγεται ότι θα αποδεσμευτεί η επόμενη δόση και θα δουν άσπρη μέρα τα ελληνικά ταμεία; Διότι κάτι συμβαίνει και όλο και αδειάζουν! Πόσο θα προλάβουν να μείνουν γεμάτα. Περαστικά θα είναι και αυτά. Μερικές μέρες ενοικιαστές και μετά θα εξαφανιστούν στο πυρ το εξώτερον! Δεν θα είναι για πολύ!

Μετά την επιστολή Σαμαρά βγήκαν πάλι παγανιά τα παπαγαλάκια και άρχισαν να χαμογελούν. Οι κύριοι όμως ενδιαφερόμενοι κρατούν σιωπή ιχθύος μέχρι να μελετήσουν την επιστολή και να δουν αν έχει ισχύ της απαιτούμενης υπογραφής.

Άρα εμείς τι να κάνουμε τώρα; Να χαρούμε προκαταβολικά ότι θα περάσουμε καλά Χριστούγεννα ή δεν θα φάμε γαλοπούλα και να τρέξουμε να εφοδιαστούμε με κανένα πετεινάρι τώρα που είναι νωρίς. Γιατί, για μετά δεν μπορείς να ξέρεις.  Μπορεί να μη υπάρχει κοκαλάκι ή και να υπάρχει να μην έχουμε τα απαραίτητα για την απόκτησή του!

Κατά το τέλος του μήνα θα αποφανθούν τα μεγάλα κεφάλια αν τους ικανοποιεί η επιστολή Σαμαρά! Αλλά τόσο αγενής να είναι και αυτός; Κοτζάμ επιστολή έστειλε. Πώς έκλεισε το γράμμα; Ανυπόγραφο το έστειλε; Δεν έβαλε κάτω μια υπογραφή, μια τζίφρα;

Πάλι μετέωροι είμαστε, έτσι κι αλλιώς! Ακόμη δεν ξέρουμε τι να προγραμματίσουμε! Θα πάμε για σκι στις Άλπεις ή θα αναγκαστούμε να κάνουμε χιονοπόλεμο με τα χιόνια της απελπισίας μας;

Έτσι κι αλλιώς πετρέλαιο δεν θα βάλουμε, να ξέρουμε τουλάχιστον αν θα κάνουμε χειμερινές διακοπές! Διότι πώς θα βγάλουμε το χειμώνα;

Μήπως τα μελομακάρονα θα μας πέσουν βαριά φέτος και να τα αποφύγουμε;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Τα μάθατε τα νέα!

Το μικρό Pony λέει να βγει τσάρκα στους ελληνικούς δρόμους! Θα το θυμάστε. Δεν είναι δυνατόν να μην το θυμάστε. Το θρυλικό Pony που αλώνιζε παντού, σε ιδιωτικά και δημόσια χέρια. Και ήταν ελληνικής παραγωγής!

Η ιστορία λέει, γιατί αυτή ποτέ δεν κρύβει τίποτα,  ότι το ελληνικό αυτό αυτοκίνητο βρήκε τον μπελά του από ελληνικά …μυαλά! Μιας και πήγαινε καλά ήταν δυνατόν να το αφήσουν να …περπατήσει;  Εξηφανίσθη με την πάροδο του χρόνου διότι έπεσαν συμφέροντα στη μέση και όχι μόνο!

Πριν τριάντα και τόσα χρόνια το Pony αλώνιζε τους ελληνικούς δρόμους και αυτό δεν άρεσε σε πάσης φύσεως οικονομικά συμφέροντα που έβλεπαν να χάνουν κέρδη. Και το εργοστάσιο έβαλε λουκέτο. Αλλά τώρα το παρελθόν επιστρέφει και θέλει να ισορροπήσει το παρόν που παραπαίει μεταξύ φθοράς και …φθοράς!

Και τότε, οι πολιτικοί είχαν διαφορετική άποψη για την ικανότητα της χώρας να δημιουργήσει δικό της αυτοκίνητο. Διότι ο τότε υπουργός Βιομηχανίας δεν δέχτηκε την πρόσκληση να δει το νέο δημιούργημα διαμηνύοντας ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πρόκειται να κατασκευάσει δικό της αυτοκίνητο. Γιατί; Κουλοί είμαστε; Είναι αυτό που λέμε ότι η χώρα πάντα τρώει τα παιδιά της και αυτά μεταναστεύουν στην αλλοδαπή και θριαμβεύουν!

Πάντως σύμφωνα με πληροφορίες, αναμένεται το πράσινο φως της Εμπορικής Τράπεζας,  -διότι χωρίς δάνειο που να πας;-  και η όλη η επένδυση αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2014! Ο χρόνος έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη χώρα μας!

Αλλά δεν είναι μόνο τα …υπόγεια ρεύματα που …κρυολόγησαν την ύπαρξη της εταιρίας κατασκευής των Pony. Η ιστορία λέει  – αχ! αυτή η κουτσομπόλα ιστορία – ότι και το συνδικαλιστικό κίνημα δεν άφησε σε ησυχία την μακροημέρευση της εταιρίας!

Αν είναι όλα αυτά αληθή περί συνδικαλιστικών κινητοποιήσεων είμαστε να μας κλαίνε και οι ρέγκες. Και βρίσκονται και λίγο μακριά για να τις στείλουμε κανένα μαντηλάκι!

Ζήτησαν αύξηση 35% (!) και η εταιρία δεν αρνήθηκε αλλά τους πρότεινε να δουν τι αύξηση θα της έδινε ο κλάδος μετάλλου. Πάλι καλά! Αλλά ποιος είδε τον Θεό και δεν τον φοβήθηκε! Έγινε κατάληψη, μια προσφιλής μέθοδος μας, και δεν επέτρεπαν όχι μόνο να μπει οποιοσδήποτε στο εργοστάσιο αλλά δεν επέτρεπαν να σταλούν και τα ετοιμοπαράδοτα οχήματα στους πελάτες της εταιρείας και άλλα 600 στον ελληνικό Δημόσιο τομέα. Το εργοστάσιο δεν λειτούργησε για πάνω από εκατό μέρες!

Τότε ανέλαβε δράση ο Πέτρος Κοντογούρης, - εκ των ιδιοκτητών -  ερχόμενος από τη Γερμανία, ο οποίος διαβεβαίωσε τους εργαζόμενους ότι η εταιρεία θα τους αποζημίωνε, αρκεί να επιστρέψουν στις δουλειές τους. Πράγμα που έγινε, αλλά μόνο για πέντε μέρες, καθώς μετά ζήτησαν να... πάνε διακοπές. Απίστευτο; Κι όμως αληθινό! Πράγματι πήγαν τις διακοπές τους και μετά πέρασαν από την οδό Αγίας Σοφίας 26 για να λάβουν τις αποζημιώσεις τους. Το εργοστάσιο είχε κλείσει.

Και μετά έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

Το συμπέρασμα;

Αν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει εδώ στην ψωροκώσταινα!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ Κατερίνης

Δηλαδή να κοιμόμαστε ήσυχοι!

Ούτε απεργίες θα έχουμε, ούτε άλλες μειώσεις εισοδήματος! Ό,τι έγινε, έγινε δηλαδή! Φτάνει, δηλαδή! Ό,τι δώσαμε, δώσαμε; Και ό,τι πρόκειται να δώσουμε από τα παλιά, θα τα δώσουμε και μετά δεν έχει τίποτα άλλο; Μέχρι εδώ ήτανε; Να μαζεύουμε για να δίνουμε δηλαδή; Δεν ξέρω, αλλά μια ερώτηση, πάντα είναι καλή. Διαλευκάνει τυχόν απορίες. Επειδή με απορίες άλυτες δεν μπορείς να πας μπροστά. Πρέπει να έχεις το μυαλουδάκι σου καθαρό. Για να έχεις σώας τας φρένας.

Εξ άλλου το λέει και η λογική. Εδώ, δεν μπορούμε να δώσουμε αυτά που ήδη έχουν ζητηθεί, θα μπορέσουμε να δώσουμε τυχόν νέες και μελλοντικές απαιτήσεις; Που να τα βρούμε χρυσέ μου άνθρωπε; Πού; Νομίζεις ότι έχουμε κανένα σεντούκι και το ανοίγουμε τη νύχτα για να πάμε την άλλη μέρα το πρωί και να εξοφλήσουμε το χαράτσι; Δεν έχουμε σεντούκια διότι δεν έχουμε φλοκάτες και κουρελούδες να φυλάξουμε. Μας τελείωσαν και αυτά. Προίκες τέλος!

Τώρα θα μου πεις αυτοί που κυνηγάμε και δεν μπορούμε να τους βρούμε που χρωστάνε τόσα πολλά; Για να τα χρωστάνε πάει να πει ότι τα έχουνε. Άρα δεν πρέπει να μας τα δώσουν; Πολύ σωστά! Αλλά να τα πάρεις από αυτούς. Που δεν έχουν δώσει δεκάρα τσακιστή τόσα χρόνια. Όχι από τους άλλους τους πανίβλακες που τα δίνουν κανονικά κάθε χρόνο.

Διότι αυτοί οι ανεγκέφαλοι χτυπάνε το κεφάλι τους τώρα, που βγήκαν τα άπλυτα των αλλονών στη φόρα! Γιατί εγώ τσιγαριζόμουνα τόσα χρόνια και …εις υγείαν το κορόιδο; Διότι έτσι είναι κύριέ μου! Με πιάνει το παράπονο. Και τότε πλήρωνα και τώρα καλούμαι να πληρώσω. Από πού; Πώς να τα βρω; Και μυρίζομαι ότι θα μου ζητηθούν και άλλα. Από πού θα τα βρω; Πώς θα ζήσουν εγώ και η φαμελιά μου; Δεν χωράει άλλες τρύπες το ζωνάρι. Σε λίγο θα φτάσει στον τοκά! Δεν έχει άλλο μετά. Θα μου πέσει το παντελόνι. Αν υπάρχει και αυτό…

 Γι αυτό λέω… Μήπως πρέπει να αλλάξουμε μηχανισμό… Μήπως πρέπει να το δούμε διαφορετικά… Να το πάρουμε αλλιώς…

Διότι οσονούπω σα να βλέπω ότι ο δρόμος σταματάει σε χαράδρα…

Ααααααααααααα!