Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ


- Ρε τι πάθαμε!
- Πάλι πάθαμε;
- Μια ζωή παθόντες!
- Και τώρα τι πάθαμε πάλι; Δεν μπορώ πια! Έχει καταντήσει εκνευριστικό. Δεν ξες από πού να φυλαχτείς, πώς να ξημερώσεις, να σηκωθείς με το χαμόγελο στα χείλη, να σηκωθείς με ένα κιλό μιζέρια στα μούτρα, να αρπάζεσαι με το παραμικρό… τι τέλος πάντων;;
- Μέσα είσαι! Για αυτό θα σου έλεγα.
- Τι πράγμα;
- Ότι όλοι είμαστε με κάτι στο μάτι…
- Σου μπήκε κανένα σκουπιδάκι;
- Όχι, ρε! Για κοίτα με! Πως με βλέπεις;
- Με το δεξί μου μάτι ή με το αριστερό μάτι;
- Άλλα βλέπεις με το αριστερό και άλλα με το δεξί;
- Τέλος πάντων! Έτσι είμαι εγώ! Τα βλέπω αλλιώς συγχρόνως!
- Αμάν ρε μεγάλε!
- Σε βλέπω σα να γυαλίζει το δεξί σου μάτι!
- Αυτό με ποιο μάτι δικό σου το βλέπει;
- Δε σου λέω, είναι μυστικό!
- Είδες τι γράφουν οι αμερικάνοι;
- Τι γράφουν ρε οι αμερικάνοι οι πολύξεροι;
- Ότι η κρίση… βγάζει κι άλλες πραμάτειες και προίκες η κρίση…
- Όπως;
- Όπως… ότι οι Έλληνες μισιούνται τώρα μ ε την κρίση… Αυτοί που τα ψιλοκαταφέρνουν έχουν μπει στο μάτι αυτωνών που υποφέρουν…
- Καλά το είπα εγώ… Κάτι μας είπαν οι πολύξεροι… Περσινά ξινά σταφύλια.
- Τι θες να πεις;
- Σιγά που θα περιμέναμε τους αμερικάνους να μας πουν κάτι που ισχύει εδώ και δεκαετίες…. Μη σου πω και παραπάνω, και φτάσουμε στους αιώνες…
- Δηλαδή;
- Ρε, εδώ μόλις κάποιος πάει να κάνει ένα βήμα μπροστά και καταφέρει κάτι θα πέσουν όλοι να τον φάνε. Που πας ρε Καραμήτρο… Γύρνα πίσω. Και να, πάρε αυτήν , πάρε και τούτη πάρε και την άλλη… Γιατί οι Έλληνες θριαμβεύουν στο εξωτερικό και εδώ δεν μπορούν να κάνουν τίποτα; Για πες μου;  Δεν τον αφήνουν σε χλωρό κλαρί. Μόλις δουν κάποιον να πετυχαίνει αρχίζουν οι ζήλιες, αρχίζουν τα σχόλια και πάει λέγοντας. Διότι σου λέει γιατί αυτός και όχι εγώ!
- Δε τον σκέφτηκα αυτό!
- Αφού δεν μπορείς ρε Καραμήτρο… Μέχρι εκεί φτάνεις… Άσε τον άλλον που μπορεί να περπατήσει… μην τον ρίχνεις στο χαντάκι!  







Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ


- Τέρμα! Τα κλείνω όλα!
- Ποια ρε;
- Φέισμπουκ, ίνσταγκραμ…
- Για σταμάτα ρε, τι είναι αυτά; Δεν σε καταλαβαίνω!
- Καλά ρε, δεν ξες τι είναι φέισμπουκ και ίνσταγκραμ;
- Όχι… είναι απαραίτητο;
- Αμέ! Όλη η ζωή εκεί έχει μεταφερθεί. Ό,τι θες να μάθεις εκεί θα τα δεις!
- Άντε! Και τι είναι αυτά!
- Μέσα κοινωνικής δικτύωσης!
- Και πάλι δεν μπορώ να σε ακολουθήσω!
- Που να σε εξηγώ τώρα! Να, ρε… Εκεί μέσα βάζεις φωτογραφίες από την καθημερινότητα σου, γράφεις σχόλια για τη ζωή σου, λες πως περνάς… και τα ίδια κάνουν και οι φίλοι σου…
- Εγώ δεν κάνω…
- Τους φίλους που έχεις στο φέισμπουκ, για παράδειγμα…
- Τι; Έχεις φίλους εκεί;
- Ναι!
- Πολλούς;
- Καμιά χιλιάδα! Άλλοι μπορεί να έχουν και δυο και τρεις χιλιάδες φίλους.
- Με δουλεύεις!
- Όχι, γιατί να σε δουλεύω;
- Είναι δυνατόν να έχει κανείς τόσους φίλους…
- Δεν είναι φίλοι - φίλοι ρε παιδάκι μου… Είναι φίλοι στο διαδίκτυο…
- Είδες… Έχουν χάσει οι λέξεις την αξία τους… Ο φίλος και η φιλία είναι λέξεις ιερές… Ο φίλος…
- Είδαμε και τους κανονικούς φίλους… Να σου πω ιστορίες… Αλλά ξεφεύγουμε από το θέμα μας…
- Ναι τι ήθελες να πεις;
- Τώρα οι φοροφυγάδες θα βρίσκονται και σε αυτά τα μέσα…
- Άντε… Πώς δηλαδή;
- Θα παίρνουν αμπάριζα όλες τις φωτογραφίες που ανεβάζει, τι γράφει, που πάει, πόσα ταξίδια κάνει, τι τρώει… Όλα αυτά! Διότι όταν λες ότι βρίσκομαι στο τάδε πεντάστερο ξενοδοχείο, όταν δείχνεις φωτογραφίες από τραπεζώματα με πλούσια εδέσματα, όταν πετάγεσαι για τριήμερο στις Μπαχάμες…
- Στάσου λίγο, γιατί πήρες φόρα… Και τι θα βγει με όλα αυτά;
- Τι θα βγει; Όταν δηλώνεις στην εφορία ότι ζεις με τρεις και εξήντα δεν μπορείς παράλληλα να δείχνεις μια άλλη ζωή,. Διότι σου λέει κύριε, πως μπορείς και τα φέρνεις βόλτα; Έλα στο θείο να σου δείξει πόσα απίδια χωράει ο σάκος!
- Α! Έτσι! Καλό, πολύ, καλό!
- Για αυτό σου λέω…
- Τότε από δω και πέρα να ανεβάζεις φωτογραφίες… με απλωμένο τον τραχανά, τα βάζα που κάνεις τις σάλτσες για το χειμώνα… τις μαρμελάδες που κάνεις νυχθημερόν… Τι θα σου πουν για όλα αυτά; Θα πουν μπράβο το παλικάρι… Ακολουθεί σωστή γραμμή… Και άσε τα ταξίδια και τα τραπεζώματα στην άκρη… Εεεεε! Που πας;
- Να αγοράσω πλιγούρι!
- Πλιγούρι;
- Ναι, για να φτιάξω τραχανά!
- Μην ξεχάσεις και αλεύρι για το ψωμί!



Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ


- Εκπέμπει ΣΟΣ!
- Τι έγινε πάλι; Πάλι βυθιζόμαστε;
- Το ΔΝΤ εκπέμπει ΣΟΣ!
- Άμα εκπέμπει ΣΟΣ και το ΔΝΤ αναρωτιέμαι εμείς τι κάνουμε; Επιπλέουμε; Πνιγήκαμε; Και εάν πνιγήκαμε γιατί πνιγήκαμε; Κανένας Χριστιανός δεν φορούσε μπρατσάκια ; Ή έστω κανείς δεν ήξερε να κολυμπάει;
- Ρε, το ΔΝΤ εκπέμπει ΣΟΣ για μας!
- Δηλαδή… Είπα κι εγώ… Δηλαδή, εμείς πνιγόμαστε; Αυτό εκπέμπει; Και εμείς τι κάνουμε; Δεν πήραμε χαμπάρι τίποτα;
-Αφού εκπέμπει αυτό για μας, αυτό μάλλον σημαίνει! Βυθιζόμαστε! Η βάρκα εξόκειλε η θα εξοκείλει! Νεώτερα στο μέλλον!
- Τι θες να πεις;
-Τι θέλει να πει ο ποιητής καλύτερα! Θέλει να πει ότι η χώρα πάει κατά διαόλου!
- Έλα! Αυτούς περιμέναμε να μας το πούνε! Πήραμε, πήραμε, δε θέλουμε άλλο! Ευχαριστούμε πολύ!
- Δεν εννοεί για τώρα;
- Τι εννοεί;
- Ότι τώρα πάει καλά αλλά αργότερα θα πάει λιγότερο καλά; Πόσο θέλουνε να μας τρελάνουν;
- Κοίτα να σου εξηγήσω για να καταλάβεις! Θέλουν να πούνε τα παλικάρια ότι δεν θα μπορέσει η Ελλάδα να σηκώσει κεφάλι…
- Έλα Χριστέ και μπούκωνε…
- Διότι δεν θα έχει τις προδιαγραφές και τις δυνατότητες να το κάνει…
- Τότε τι βασανιζόμαστε τζάμπα; Τι τρέφουμε ελπίδες ότι θα έλθει η ανάπτυξη… Πάλι μας δουλεύουν; Καλά το έλεγα εγώ ότι μας πήραν χαμπάρι! Και γιατί παρακαλώ; Όλο και κάποια δικαιολογία θα έχουν για να το πουν αυτό!
- Θα αυξηθούν οι γέροι! Και δεν θα υπάρχει αύξηση νέων που θα μπορέσουν δυναμικά να αναλάβουν την ανάπτυξη…
- Βρε, νεολαίοι υπάρχουν και θα υπάρχουν, αλλά δεν θα είναι εδώ. Θα είναι εκεί, παρακεί, παρά-πιο-πέρα, ολούθε και τριγύρω αλλά όχι μέσα…
- Μπορεί και κάπως έτσι. Οπότε τι μέλλει γενέσθαι;
- Δηλαδή από ό,τι κατάλαβα όταν εγώ θα είμαι γεροχούφταλο, η ανάπτυξη δεν υπάρχει περίπτωση να ζει και να βασιλεύει εδώ, στα δικά μου χώματα..
- Θα είμαστε μια απέραντη χώρα γεροχούφταλων με μειωμένη έως ανύπαρκτη σύνταξη…
- Λογικό! Τι να την κάνεις την σύνταξη άμα δεν θα έχεις εγγόνια;
  

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ


- Ελπίζω να μην είναι αλήθεια!
- Και γιατί ελπίζεις; Έχεις τίποτα να φοβηθείς;
- Τι να φοβηθώ;
- Για αυτό που λες!
- Δεν έχω τίποτα περισσότερο να δηλώσω!
- Τότε;
- Μου φαίνεται πολύ αστείο, πάρα πολύ αστείο!
- Το φαντάζεσαι; Να έχεις ας πούμε ασημένια μαχαιροπήρουνα, δώρο από την αείμνηστη γιαγιά σου και να έχεις ένα επίσημο δείπνο! Και την ώρα που ο επισκέπτης σου προσπαθεί με το πιρούνι του να καρφώσει μια ροδέλα κοκορέτσι ή έστω σπληνάντερο να πέφτει ένα χέρι και να γραπώνει το χέρι του συνδαιτυμόνα σου και να ακούγεται μια άγρια φωνή. Άστο κάτω ρε! Και να μένουν όλοι αποσβολωμένοι! Τι κάνεις εκεί ρε; Τι κάνω κύριε; Δωσ’ μου το πιρούνι! Και γιατί; Να φάω πρώτα το κοκορετσάκι μου, αυτό το κομματάκι λιμπίστηκα! Σας παρακαλώ αφήστε με! Τι κομμάτι είναι αυτό που κρατάς; Μα δεν το βλέπετε κι εσείς; Ένα μικρό κομματάκι είναι; Δεν είναι δα και τόσο τεράστιο;  Δεν εννοώ αυτό το κομμάτι. Το άλλο κομμάτι εννοώ, αυτό που κρατάς στο χέρι σου! Το πιρούνι! Το πιρούνι; Τι έχει το πιρούνι; Να το δω! Μπορεί να είναι αξίας! Το πιρούνι δεν είναι δικό μου! Του οικοδεσπότη είναι!
Και το βλέμμα όλων να πέφτει στον οικοδεσπότη όλο απορία για το περί ου ο λόγος πιρούνι! Είναι αδήλωτο το πιρούνι! Στα αρχεία μας δεν υπάρχει καταχώρηση ότι έχετε στην ιδιοκτησία σας αυτήν την ασημένια συλλογή! Συλλογή; Ναι, θα έπρεπε να την είχατε δηλώσει στην εφορία! Δεν το ξέρετε; Όχι! Άγνοια νόμου απαγορεύεται! Μα.. Δεν έχει μα και ξεμά! Κατάσχονται! Τα πιρούνια της γιαγιάς μου; Ναι αυτά! Μα αυτά τα πιρούνια είναι ανεκτίμητης αξίας! Αυτό λέω κι εγώ… Πρέπει να αποδείξετε ότι είναι κληρονομιά της γιαγιάς σας! Μα η καημενούλα τα είχε φέρει από τη Σμύρνη! Από τη Σμύρνη; Στο τελωνείο τα είχε δηλώσει;  Πότε; Τότε! Είστε σοβαρός κύριε; Τι υπονοείται; Ότι δεν είστε σοβαρός! Είναι πράγματα αυτά; Έτσι λέει ο νόμος! Τι λέει δηλαδή. Ότι πρέπει να είχατε δηλώσει ό,τι αξίας έχετε στην κατοχή σας. Μα αυτά τα μαχαιροπήρουνα είναι ανεκτίμητης συναισθηματικής αξίας για μένα! Και μπακίρια να ήταν την ίδια αξία θα είχαν για μένα! Σας παρακαλώ πολύ!
- Καλά, τώρα μου λες ιστορίες  …για φαλακρές τραγουδίστριες!
- Λίγο πολύ αυτό κυκλοφορεί, πως θα γίνει, δεν ξέρω!
- Πάντως σε συμβουλεύω καλού κακού να τα θάψεις στο χώμα, και να τα βγάζεις όταν θα έχεις κανένα δείπνο …κεκλεισμένων των θυρών!
- Μα θα μυρίζουν χωματίλα!
- Και τι πειράζει; Χώμα θα τρώμε σε λίγο!


Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΣΙΝΟΥ | “ΒΡΩΜΟΘΗΛΥΚΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ” | Εκδόσεις ΓΚΟΒΟΣΤΗ



  
Την Ελένη Στασινού είχα τη χαρά και την τύχη να την συναντήσω πριν από μερικά χρόνια στον ΙΑΝΟ της Αθήνας σε παρουσίαση βιβλίου. Ακόμη μεγαλύτερη τύχη που την συνάντησα για δεύτερη φορά μέσα από το μυθιστόρημά της “Βρωμοθήλυκα της Ιστορίας”!
Και μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα από τον τίτλο του βιβλίου! Είναι παραπλανητικός!
Ανάμεσα στα πάμπολλα διαμαντάκια που πλημμυρίζουν την αφήγηση τούτο δω με έκανε να νιώσω περήφανος που είμαι Έλληνας, αν και τώρα τελευταία είχα μια τάση φυγής από αυτή την ιδιότητα!
“Μα τούτοι ‘δω οι Έλληνες, αν και χρόνια σε σκλαβιά, βγάζανε απ’ το αίμα τους μια φρεσκάδα σαν αέρα θαλασσινό, που σε ξανάνιωνε. Αυτό είναι, συμπεραίνει μέσα του ο Αλία. Ο ανοιξιάτικος καιρός που έχει γεμίσει χρώμα και δύναμη τους άντρες και τις γυναίκες. Λιγοστές, αλήθεια, μα φορτωμένες τόσα γιορτάνια να καμπανίζουν χαρούμενα λες κι είναι άλλες τόσες. Βάζω στοίχημα πως σαν ξεσηκωθούνε οι Έλληνες, Άνοιξη θα ‘ναι. Θα φουσκώσει μέσα τους η εποχή και τότε, ποτάμι αφρισμένο θα αφανίσει τα πάντα στο διάβα του, σκέφτεται και απορεί αν είναι αυτός Λαλιώτικος τρόπος σκέψης”.
Στα χρόνια της ελληνικής επανάστασης, ο έρωτας μεταξύ μιας Χριστιανής κι ενός Αλβανού-Λαλιώτη θα οδηγήσει σε τραγωδία. Μια καρφίτσα περίτεχνη με έναν διαμαντένιο κύκνο, θα ταξιδέψει μέχρι τις μέρες μας, δίνοντας τη δυνατότητα στους κατόχους της, να αναβιώσουν το πάθος, τον ηρωισμό, την αυτοθυσία των ερωτευμένων πρωταγωνιστών. Ένα ταξίδι στον χρόνο και στον χώρο: Κεντρική Πελοπόννησος, Κεφαλλονιά, Πάτρα, Πειραιάς, Αθήνα. Σε εποχές αγώνων, προδοσιών, ηρωισμών. Με ανθρώπους που παλεύουν την άγνοια και τη φτώχεια, με ανθρώπους που βρίσκονται ανάμεσα στις ευρωπαϊκές ιδέες του Διαφωτισμού, και την εντόπια οπισθοδρόμηση. Και μέσα σε όλο αυτό το εκρηκτικό κλίμα οι γυναίκες. “Βρωμοθήλυκα της Ιστορίας” που δεν χειραγωγήθηκαν από οικογενειακά, πολιτισμικά ή κοινωνικά καθεστώτα. Γυναίκες που με τη στάση τους πήγαν τη γυναικεία φύση, τον έρωτα, την προσφορά, την ίδια την κοινωνία, λίγο πιο πάνω. Εκεί όπου μόνο μια γυναίκα μπορεί να αναγάγει σε ιδέα, την πεζή πραγματικότητα.
Δύο αιώνες. Πέντε μάχες. Πέντε δυνατότητες. Πέντε Έρωτες.

Σχεδόν ενάμιση αιώνας διατρέχει τις σελίδες του βιβλίου. Λίγο πριν την επανάσταση του ‘21 μέχρι τη δεκαετία του 1970. Ένα πολυπρόσωπο βιβλίο πλημμυρισμένο από δίψα για τη ζωή, τον έρωτα, το θάνατο. Στην περιοχή της Ηλείας  λίγο πριν την επανάσταση, Έλληνες και Τουρκαλβανοί ζουν και ερωτεύονται. Αλλά ο θάνατος είναι άγριος, οι συγκρούσεις είναι αναπόφευκτες. Στη ζωή υπάρχει το αβέβαιο, ο ισχυρός είναι πάντα ο νικητής; Πόσο παραμύθι είναι η ζωή;
Ανοίγοντας το βιβλίο νιώθεις να αναδύεται μαγικά μέσα από τις σελίδες ένα άρωμα κλασσικής λογοτεχνίας. Η Ελένη Στασινού γνωρίζει πολύ καλά, και με σίγουρα βήματα, να κινεί την πένα της με ευλύγιστη μαστοριά. Μια πένα που δεν ακολούθησε τις σειρήνες του εντυπωσιασμού αφού από μόνη της ξέρει πολύ καλά να μαγεύει, να σαγηνεύει τον αναγνώστη και να τον οδηγεί με άκρατη συνέπεια σε γνήσια και καθάρια  λημέρια της λογοτεχνίας. Η απλότητα πάντα κρύβει μια μεγαλοσύνη.
Η Ελένη Στασινού είναι μια ώριμη και κατασταλαγμένη συγγραφέας.  Ξέρει πολύ καλά να πλέκει ηδονικά τη μυθοπλασία με την πραγματικότητα. Ξέρει να χτίζει τους ήρωές της, κομμάτι κομμάτι, που αναδύονται ατόφιοι, χωρίς ψεγάδια ζωγραφίζοντας την πορεία τους.
Η Ελένη Στασινού μας παρέδωσε ένα “παραμύθι”. Ένα “παραμύθι” με την αγνότητα μιας υπέροχης αφήγησης, μιας μοναδικής μαεστρίας. Ένα παραμύθι που έρχεται από το παρελθόν, να μας θυμίσει ή να μας γνωρίσει ξεχασμένες ιστορίες, σαγηνευτικές λεπτομέρειες. Γιατί μέσα από τα παραμύθια ξεπηδούν καθάρια πάντα μεγάλες αλήθειες. Τα “Βρωμοθήλυκα της Ιστορίας” έχουν την γοητεία ενός παραμυθιού και τη λάμψη ενός λατρεμένου μυθιστορήματος.
 Σε αυτή τη μεγάλη πορεία, κοντά ενάμιση αιώνας, οι ήρωές της ταξιδεύουν, γεννιούνται σε άλλα σώματα, εμφανίζονται σε νέες εποχές, πρωταγωνίστριες οι γυναίκες, υπέροχα δυναμικές έτσι όπως τις θέλει η συγγραφέας, δίνοντας τη θέση που τις ταιριάζει, χωρίς τους παραγκωνισμούς που υφίστανται. Αντιστέκονται, μάχονται και βρίσκονται μπροστά. Τα “Βρωμοθήλυκα” δεν είναι παρά η αντίδραση της έκπληκτης ανδρικής ματιάς!
Τα “Βρωμοθήλυκα της Ιστορίας” είναι ένα μυθιστόρημα που θα το διαβάσετε και θα το ξαναδιαβάσετε για πολλούς και διαφόρους λόγους. Μπορείτε να το διαβάσετε σαν ένα ερωτικό κοινωνικό μυθιστόρημα εποχής και όχι μόνο. Μπορείτε να το ξαναδιαβάσετε για να μιλήσετε με τους ήρωές του. Μπορείτε να το ξαναδιαβάσετε σαν ένα ιστορικό μυθιστόρημα που θα ανακαλύψετε αμέτρητα γεγονότα της Ιστορίας μας που δεν γνωρίζετε, χωρίς να σας κουράσει.
Η συγγραφέας έχει ταξινομήσει κατά τέτοιο τρόπο τα πάμπολλα ιστορικά  γεγονότα που δεν είναι απαραίτητο να δυσκολέψουν ή να βαρύνουν την ανάγνωσή του, επειδή δεν είναι ενσωματωμένα στην κυρίως διήγηση.
Εξ άλλου, δεν μπορεί να μην τονίσουμε την τεράστια και χρονοβόρα έρευνα που έκανε η συγγραφέας για την περίοδο  που διαδραματίζεται το μυθιστόρημα.
Εν τέλει, τα “Βρωμοθήλυκα της Ιστορίας” είναι ένα μυθιστόρημα που θα σας απασχολήσει για πολύ καιρό! Και ίσως ανακαλύψετε ότι η Ιστορία της χώρας μας επαναλαμβάνεται γιατί κουβαλάει  πάντα μαζί της τα έγχρωμα και τα μαύρα δουλικά της σκέψης μας!

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Ελένη Στασινού γεννήθηκε στην Πάτρα το 1948. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Έργα της είναι οι ποιητικές συλλογές: «Οι οδύνες της μετάλλαξης» (εκδόσεις Δίφρος, 1991), «Πιο πέρα» (εκδόσεις Ergo, 1998), καθώς και τα μυθιστορήματα: «Η κουμπάρα η Μαργαρίτα» (εκδόσεις Μπουκουμάνη, 1997), «Απόδραση προς το φως» (εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, 1999), «Ο Στέφανος του ελαιώνα» (εκδόσεις Όμβρος, 2000), «Η Αγία Πόρνη της καρδιάς του» (Εμπειρία Εκδοτική, 2002), «Η αυτοκρατορία των δήθεν» (2003), «Οντισιόν» (2004), «Νύχτες υποταγής» (Άγκυρα, 2008), «Η γυναίκα των Δελφών» (Ωκεανός, 2011), «Οι πιρογιέρηδες του έρωτα» (Όστρια, 2014), «Ο χορός των κρυστάλλων» (Χίλων εκδοτική, 2014). Παραμύθια της δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Λόγου και Τέχνης «Ρωγμές».












Από τη στήλη ΒΙΒΛΙΟ
των εφημερίδων
ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ
ΘΑΡΡΟΣ | ΚΟΖΑΝΗ

Δευτέρα, 20 Ιουνίου 2016

Μια συνάντηση με τη συγγραφέα Κώστια Κοντολέων | Μέσα απ' τις ζωές των άλλων


Με αφορμή  την κυκλοφορία του νέου μυθιστορήματος της Κώστιας Κοντολέων  
«Μέσα από τι ζωές των άλλων» είχαμε μια ενδιαφέρουσα συνάντηση και συζήτηση. Απολαύστε την!


Εν τέλει, κα Κοντολέων, ζούμε μέσα από τις ζωές των άλλων; Δύσκολο να ξεφύγουμε;

Με ρωτάτε αν ζούμε εντέλει μέσα από τις ζωές των άλλων, και πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγουμε από αυτό.  Δυστυχώς εμείς οι ίδιοι είμαστε που ολισθαίνουμε όλο και πιο συχνά σε καταστάσεις που μας κρατούν δέσμιους σε αναχρονιστικές ιδεοληψίες, οικογενειακές αγκυλώσεις, κοινωνικούς αποκλεισμούς και προκαταλήψεις.  Με αποτέλεσμα να μπλεκόμαστε σ’ ένα αξεδιάλυτο κουβάρι συμβιβασμών και προσωπικών υποχωρήσεων που μας κρατούν δέσμιους δια βίου στα θέλω των άλλων και στις δικές τους ζωές.  Δεν λέω πως είναι εύκολο να ξεφύγει κανείς από αυτήν την μέγγενη, αλλά σίγουρα δεν είναι και ακατόρθωτο.  Είμαστε εμείς που θα πρέπει να πάρουμε την απόφαση όσο δύσκολη και αν είναι να ‘ζήσουμε μέσα από την δικιά μας ζωή’, γιατί αυτή είναι η μόνη που έχουμε και δεν πρέπει να την σπαταλήσουμε αφήνοντας την να μαραθεί έρμαιο στις ζωές των άλλων.’          

Πείτε μας λίγα λόγια για το βιβλίο.
               
Είναι η πορεία τεσσάρων γυναικών στο διάβα του εικοστού αιώνα.  Ουσιαστικά μια καταγραφή των αλλεπάλληλων αλλαγών που συντελέστηκαν μέσα σ’ αυτά τα εκατό χρόνια.  Αλλαγών σε κοινωνίες που βρίσκονταν σε πλήρη σύγχυση πνευματική αλλά και ηθική.  Προσπάθησα μέσα από αυτήν την οπτική θέασης του αιώνα να στήσω τα πρόσωπα του βιβλίου μου που βίωσαν συνταρακτικά γεγονότα, δυο παγκόσμιους πολέμους, έναν εμφύλιο, μια χούντα, και μικρότερες αναφλέξεις σε διάφορα μέρη της γης, και να διερευνήσω το πόσο αυτά επηρέασαν αρνητικά ή θετικά την ζωή τους κι ας μη ήταν αυτές που δημιούργησαν τα ιστορικά γεγονότα αλλά τα έζησαν οδυνηρά στο πετσί τους.  Οι τέσσερεις ηρωίδες μου, μάνα, κόρες και εγγονή, θύτες και θύματα ταυτόχρονα, θα βιώσουν την διάψευση των ονείρων τους και όσων θεωρούσαν δεδομένων σε μια κοινωνία που άλλαζε με καταλυτικούς ρυθμούς.  Θα προσπαθήσουν, ωστόσο, να σταθούν στα πόδια τους, να παλέψουν με νύχια και με δόντια για να κερδίσουν αυτά που έχασαν, να χτίσουν ένα καλύτερο αύριο γι’ αυτές και για τις οικογένειες τους, να κονταροχτυπηθούν με την μοίρα τους και να την ακυρώσουν.
  
Οι ηρωίδες σας, τέσσερις γυναίκες, παλεύουν με τους εαυτούς τους, αναμεταξύ  τους, αγωνίζονται συνεχώς, όπως συμβαίνει και στη ζωή. Οι άντρες ήρωες σας συμπορεύονται με τις ηρωίδες.  Είναι ένα μυθιστόρημα μόνο για αναγνώστριες; Οι αναγνώστες θα βρουν ενδιαφέρον το μυθιστόρημά σας;

Οι ηρωίδες μου, αυτές οι τέσσερεις γυναίκες της ίδιας οικογένειας, βρίσκονται σε έναν αέναο χορό επικράτησης της μιας πάνω στις άλλες.  Η ανάγκη τους αυτή θα τις οδηγήσει σε θανάσιμο εναγκαλισμό και σε μόνιμη σύγχυση, θα ζουν σε μια εικονική πραγματικότητα, από την οποία δύσκολα θα μπορέσουν να ξεφύγουν. Θα φτάσουν πολλές φορές στα όρια τους και κάποτε θα τα ξεπεράσουν καθώς η μοίρα ιδιαίτερα σκληρή απέναντι τους θα δράσει καταλυτικά στις ζωές τους μπλέκοντας τες αξεδιάλυτα.  Από την άλλη οι άντρες ήρωες μου είναι κομβικοί στις ζωές των γυναικών.  Σχεδόν συμπρωταγωνιστούν μαζί τους επηρεάζοντας τες θετικά ή αρνητικά με τις επιλογές τους.  Κάποιοι είναι άντρες δυνάστες, βίαιοι και αλλοπρόσαλλοι, κάποιοι άλλοι άξιοι συμπαραστάτες και αρωγοί στα προβλήματα τους.  Δεν απευθύνομαι σε ένα γυναικείο κοινό, απευθύνομαι στον κάθε αναγνώστη ανεξαρτήτως φίλου, που τα πάθη των ηρώων μου μπορούν να τους αγγίξουν, να τους συγκινήσουν, να τους προβληματίσουν, να τους γίνουν οικείοι σαν άνθρωποι της διπλανής πόρτας.

Από το βιβλίο σας αλίευσα μια πρόταση. “Ένας κόσμος που ζει και κινείται μέσα στο ψέμα και στην υποκρισία μιας αμφιλεγόμενης ηθικής.” Πόση αλήθεια! Μπορούμε, όμως, να αλλάξουμε τον κόσμο μας;  Ή μήπως δε θέλουμε;

Χαίρομαι που σας τράβηξε το ενδιαφέρον η συγκεκριμένη πρόταση.  Είναι κάτι που το πιστεύω ακράδαντα και το θεωρώ ανασταλτικό παράγοντα για την ολοκλήρωση μας ως πολίτες αλλά κυρίως ως ανθρώπους.  Φυσικά και μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο μας, να τον κάνουμε πιο φιλικό, πιο ανθρώπινο, πιο δίκαιο.  Είναι καθήκον μας να το κάνουμε αν δεν θέλουμε να ζούμε εσαεί αποκλεισμένοι σε ψευδεπίγραφες δήθεν αξίες που μόνο σε αδιέξοδα μπορούν να μας οδηγήσουν.
Δυσκολεύομαι να πιστέψω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να ζήσουν σε έναν καλύτερο κόσμο, ωστόσο, σίγουρα υπάρχουν και είναι για μένα οι παραπλανημένοι πλάνητες του κόσμου τούτου.
  
Τι προτείνετε με τα βιβλία σας ως προς την θεματολογία; Είναι ο έρωτας που κυριαρχεί στη λογοτεχνία;

Προσπαθώ να μην επαναλαμβάνομαι στα θέματα των βιβλίων μου.  Φυσικά ο έρωτας είναι κυρίαρχος στην ζωή των ανθρώπων με όλα τα καλά και τα κακά που κουβαλάει, αλλά η ζωή μας δεν είναι μόνο έρωτας ή τουλάχιστον μόνον αυτός.  Υπάρχουν τόσα άλλα και αρκούντως σημαντικότερα θέματα που μπορούν να ενεργοποιήσουν την πέννα ενός συγγραφέα.  Η ζωή μας είναι τόσο περίπλοκη, τόσο απίθανα ανατρεπτική, τόσο απρόβλεπτη που μας προσκαλεί να την αποτυπώσουμε στις δικές μας ιστορίες που είναι λίγο πολύ ιστορίες όλων μας. 

Συμφωνείτε ότι η κρίση ωφέλησε τη λογοτεχνία; Θέλω να πω πιστεύετε ότι αυξήθηκαν οι αναγνώστες αποζητώντας μια λύτρωση από την καθημερινότητά τους;

Δεν ξέρω αν η κρίση ωφέλησε την λογοτεχνία, αν αυξήθηκαν οι αναγνώστες.  Αν τα διαβάσματα τους, τους λυτρώνουν από την δύσκολη καθημερινότητα τους.  Αυτό που πραγματικά πιστεύω είναι πως ο σκοπός ενός βιβλίου δεν είναι να σε κάνει να ξεχαστείς από τα προβλήματα σου, αλλά να σε ενεργοποιήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να βρεις μέσα από τις σελίδες του τις λύσεις σε όσα σε απασχολούν, να σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς και να βγεις πιο σοφός όταν πια θα έχεις φτάσει στην τελευταία σελίδα του.

Είστε μια οικογένεια άκρως λογοτεχνική! Είναι τελικά η σπίθα που υποβόσκει μέχρι να  βρει την κατάλληλη ευκαιρία  να θεριέψει, το περιβάλλον μιας πλούσιας βιβλιοθήκης ή και τα δυο;

Σίγουρα μια πλούσια βιβλιοθήκη είναι καλό εργαλείο στα χέρια ενός συγγραφέα αλλά και στα χέρια ενός απλού αναγνώστη.  Το αν η σπίθα που υποβόσκει θα βρει την κατάλληλη ευκαιρία να θεριέψει δεν είναι αποτέλεσμα των πόσων βιβλίων έχεις διαβάσει, αλλά αν υπάρχει μέσα μας αυτό το θείο δώρο που λέγεται ταλέντο.  Όλες οι βιβλιοθήκες του κόσμου δεν πρόκειται να σε βοηθήσουν αν δεν υπάρχει αυτή η σπίθα που αναφέρατε, για να γίνει η μεγάλη ανάφλεξη.

Έχετε ένα πλούσιο μεταφραστικό παρελθόν. Έχετε μεταφράσει δεκάδες βιβλία. Η μετάφραση είναι το ίδιο επώδυνη όσο και η συγγραφή;  Πόσο δύσκολη είναι η μετάφραση ενός λογοτεχνικού έργου; Ο μεταφραστής λειτουργεί σαν ένας άλλος συγγραφέας; Πόσο ακολουθεί το πνεύμα του συγγραφέα; Εν τέλει ο μεταφραστής δίνει το δικό του στίγμα; 

Έχω μεταφράσει πάνω από εκατό βιβλία σημαντικών συγγραφέων και μπορώ σήμερα με σιγουριά να πω πως η μετάφραση είναι πολύ πιο επώδυνη από την συγγραφή.  Στο δικό σου λογοτεχνικό έργο μπορείς να φέρεις τον κόσμο πάνω κάτω.  Να ακολουθήσεις το δικό σου ύφος, να υποστηρίξεις τις δικές σου απόψεις με πάθος.  Ακόμη και να αποτύχεις.  Όταν μεταφράζεις, ωστόσο, το συγγραφικό έργο κάποιου άλλου δεν μπορείς να κάνεις του κεφαλιού σου.  Δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις σαν δικό σου έργο, να ξεχάσεις πως είναι αλλουνού και να μην το σεβαστείς.  Φυσικά και είναι φοβερά δύσκολη και υπεύθυνη δουλειά η μετάφραση.  Εγώ είμαι οπαδός των ωραίων άπιστων μεταφράσεων, δηλαδή ενάντια στις κατά λέξη μεταφράσεις.  Το κείμενο πρέπει να ρέει και ο αναγνώστης να μην σκοντάφτει πουθενά.  Τότε και μόνο τότε ο μεταφραστής θα έχει πετύχει τον στόχο του.

Όταν μεταφράζετε ξεχνάτε την συγγραφέα Κώστια Κοντολέων; Και όταν γράφετε δικά σας κείμενα, οι συγγραφείς που έχετε μεταφράσει πόσο σας επηρεάζουν;

Ξέρετε, με τον συγγραφέα που είναι παράλληλα και μεταφραστής συμβαίνει κάτι μοναδικό, οι δυο ιδιότητες του αλληλοεπιδρούν η μια στην άλλη με τόσο ιδανικό τρόπο που το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι μαγικό.  Πως μπορώ να ξεχάσω την συγγραφέα Κώστια Κοντολέων όταν μεταφράζω αφού είναι ο άλλος μου εαυτός.  Αλλά πρέπει να ομολογήσω πως οι συγγραφείς που διαβάζουμε μας ανοίγουν καινούργιους ορίζοντες, μας δείχνουν τις τάσεις που επικρατούν στις δικές τους χώρες, και μπορούν ενίοτε να μας αλλάξουν εντελώς την οπτική που βλέπουμε τα πράγματα.  

Είναι δυνατόν ένας συγγραφέας από εμπειρίες του να γράφει ή η φαντασία του είναι τόσο ανεξάντλητη; Είναι η ματιά του συγγραφέα που παγιδεύει την πραγματικότητα και την μεταλλάσσει σε μυθοπλασία; Τι νιώθετε εσείς;

Είναι αναπόφευκτο να εμπλέκονται οι εμπειρίες μας σ’ αυτά που γράφουμε, αλλά και μια φαντασία οργιώδης μπορεί να μας δώσει πατήματα για να προχωρήσουμε πιο πέρα.   Εγώ από πολύ μικρό παιδί παρατηρούσα τον κόσμο γύρω μου με εμμονή, έβλεπα πράγματα που δεν έβλεπαν οι άλλοι, και σαν σφουγγάρι μάζευα όλα αυτά τα ερεθίσματα μέχρι που να μην χωράνε άλλα.  Κι ύστερα το έσφιγγα και μάζευα όλα αυτά που κάποια στιγμή θα μετουσιώνονταν σε πρόσωπα και καταστάσεις.  Κατέγραφα συστηματικά τους ανθρώπους της γειτονιάς μου, τις συνήθειες τους, τις ιστορίες που κουβαλούσαν και γέμιζα την φαρέτρα μου για την επόμενη μάχη μου με τους συγγραφικούς δαίμονες μου. 

Οι πρωταγωνίστριες του βιβλίου σας είναι γυναίκες. Παίρνοντας αυτό σαν αφορμή, πιστεύετε ότι υπάρχει γυναικεία λογοτεχνία; Τι είναι γυναικεία λογοτεχνία για σας; Εάν οι πρωταγωνιστές είναι γυναίκες, όπως στο βιβλίο σας; Εάν ο συγγραφέας είναι γυναίκα; Είναι ο διαφορετικός ο τρόπος γραφής; Είναι η διαφορετική ματιά του φύλου; Μα, πως μπορεί να υφίσταται κάτι τέτοιο; Ο συγγραφέας καλείται να “υποδυθεί” και να σκηνοθετήσει πολλούς ρόλους για να χτίσει την ιστορία του. Εν τέλει τι είναι αυτό που λογίζεται; Είναι βιβλία που μπορεί να διαβάζουν μόνο αναγνώστριες; Και σε αυτή την περίπτωση πάλι οι αναγνώστες δεν έχουν να ανακαλύψουν κάτι;

Είμαι ενάντια σε κάθε είδους ετικέτες, και κυρίως στον διαχωρισμό της γραφής σε γυναικεία ή αντρική.  Ένα καλογραμμένο κείμενο μπορεί να συγκινήσει και να ενεργοποιήσει ανεξαρτήτως φύλου τον κάθε αναγνώστη.  Μπορεί στο μυθιστόρημα μου να είναι γυναίκες οι βασικές ηρωίδες μου, αλλά συμβιώνουν ισοδύναμα με τους άντρες ήρωες μου, που είναι αναγκαίοι και σημαντικοί στις ζωές τους και στις διαπροσωπικές σχέσεις τους.  Πιστεύω ακράδαντα πως η ευαισθησία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των γυναικών, ούτε η σκληρότητα και η βία προνόμιο μόνον των αντρών.  Ενυπάρχουν και στα δυο φύλα, ίσως απλά να εκφράζονται με διαφορετικούς τρόπους.  Ο ταλαντούχος συγγραφέας μπορεί να μπει στην ψυχοσύνθεση των ηρώων του ανεξαρτήτως φύλου, μπορεί κάλλιστα να αναλύσει την προσωπικότητα ανδρών και γυναικών και να ενδυθεί τους αλλότριους χαρακτήρες τους με απόλυτα πειστικό τρόπο. Είμαι κατά της τυποποίησης των βιβλίων σε ηλικιακές, μορφωτικές, και ταξικές κατηγορίες αναγνωστών.   Τα βιβλία πρέπει να είναι ένα ανοικτό παράθυρο στον κόσμο για όλους μας.        

Σας ευχαριστώ πολύ για αυτή μας τη συζήτηση.

Κι εγώ σας ευχαριστώ!
 





 Από τη στήλη ΒΙΒΛΙΟ 
των εφημερίδων
ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ
ΘΑΡΡΟΣ | ΚΟΖΑΝΗ

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ


- Όλα τα γεγονότα με ξεπερνούν!
- Δεν ρωτάω τίποτα!
- Είναι για να ρωτάς; Άκου αυτό!
- Ποιο;
- Αυτό που θα διαβάσω τώρα!
- Για διάβασε!
- “Ή αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά είναι μία πράξη εγκληματική, είναι μια απόφαση αντισυνταγματική…’’.
- Ποιος το είπε αυτό;
- Ας το αφήσουμε στην άκρη αυτό! Μετά θα το δούμε! Η δήλωση, σαν δήλωση είναι που μετράει!
- Η αύξηση αυτή είναι εγκληματική και αντισυνταγματική; Είναι η μόνη; Μόνο αυτό είναι εγκληματικό και αντισυνταγματικό;
- Είδες λοιπόν; Αυτό είναι ένα μεμονωμένο συμβάν! Βάλε πόσα ακόμη υπάρχουν… Μάζεψε τα και βγάλε απόφαση…
- Πες μου ντε, ποιος το είπε;
- Πολιτικό πρόσωπο!
- Έλα! Και υποψιάζομαι ότι το δήλωσε αλλά από την άλλη το ψήφισε!
- Μπίνγκο!
- Ποιος ρε;
- Ο Πάνος!
- Ε καλά, αφού έλεγε τόσο καιρό ότι αποκλείεται να γίνει… Και πάλι λίγα είπε! Πώς να διασκεδάσει την όλη κατάσταση; Διότι άλλα λες και άλλα κάνεις; Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε; Ναι, αλλά…
- Θες να πεις πώς στέκει το ένα με το άλλο;
- Εμ! Αφού λέει ότι είναι πράξη εγκληματική!
- Ποιος μπορεί να κάνει μια εγκληματική πράξη; Κάποιος που θεωρείται εγκληματίας! Σωστά;
- Ολόσωστα!
- Άρα ποιος επέβαλε την αύξηση αυτή; Κάποιος εγκληματίας!  Και αυτό είναι ένα παράδειγμα, Έτσι για να έχουμε να πορευόμαστε, να μην τα αναφέρουμε όλα!
- Και ποιοι είναι εγκληματίες;
- Ξέρω εγώ; Δεν είμαι μέσα στις διαβουλεύσεις!
- Οι από μέσα ή οι από έξω;
- Πώς όμως μπορείς να τους χαρακτηρίσεις έτσι;
- Μα αφού το λέει ο ίδιος! Εγώ το λέω; Εσύ το λες;
- Ναι, αλλά πάλι πως το λέει έτσι ξεκούδουνα; Από τη μια το ψηφίζω και από την άλλη το καταγγέλλω; Είναι κάπως όλο αυτό! Δεν είναι;
- Είναι κάτι δηλαδή… κάτι σαν, δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, αναγκάζομαι, δεν υπάρχει άλλη λύση,  αλλά συγχωρέστε με!
- Δεν ξέρω, για να δούμε τι θα πουν κι οι άλλοι!
  

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ


- Δηλώνω πλήρη άγνοια!
- Για ποιο πράγμα;
- Επί παντός επιστητού! Μη με ρωτήσεις τίποτα, δεν ξέρω τίποτα…, τίποτα…, τίποτα...!
- Καλά ρε, μη φάμε και ξύλο! Δεν έχω να σε ρωτήσω και τίποτα! Τι να σε ρωτήσω εξ άλλου; Υπάρχει και τίποτα να ρωτήσει κανείς; Τόσες ερωτήσεις και απορίες που είχαμε μάς απάντησε κανείς; Μάθαμε τίποτα;
- Πως δεν μάθαμε;
- Γιατί απαντάς; Αφού είπες να μη σε ρωτήσω, δεν σε ρώτησα…
- Και αυτό που ρώτησες;
- Αυτό ήταν ρητορική ερώτηση! Δεν χρειαζόταν απάντηση. Η ερώτηση έδινε καταφατική απάντηση!
- Α! Έτσι το πας!
- Το πάω…, πάει από μόνο του… δεν έχει σημασία! Αυτό που ενδιαφέρει είναι κάτι να πηγαίνει, να προχωράει, δεν έχει σημασία τι και πως, καλό ή κακό, αλλά να προχωρεί να φαίνεται ότι είμαστε σε κίνηση, ότι υπάρχει ζωή, ότι τίποτα δεν πέθανε, ότι η ζωή συνεχίζεται,  όλα είναι ανθηρά, όλα τρέχουν και εμείς τρέχουμε ξοπίσω να τα προλάβουμε! Έτσι δεν γίνεται πάντα; Όχι, μην απαντάς, δε σε ρωτώ! Δεν θέλω κάποια απάντηση. Έχουμε γεμίσει από απαντήσεις! Όλοι δεν απαντάνε; Όλο και κάτι ξέρουν, όλο και κάτι σου σερβίρουν. Σήμερα αυτό, αύριο το άλλο, μπορεί το ίδιο μπορεί διαφορετικό, αλλά δεν έχει σημασία, το παν είναι να υπάρχει διάλογος, γιατί χωρίς αυτόν δεν μπορούμε να ζήσουμε. Διάλογος να είναι και ό,τι να ‘ναι! Ένας διάλογος που να μας καλύπτει όλους, άσχετα αν δεν μας καλύπτει πάντα, θα βρούμε κάπου μια κουρελού να σκεπαστούμε! Μπορεί να μας στείλει και κάτι καλύτερο ο μετανάστης μας. Όλο και κάτι θα του περισσεύει! Γιατί, μόνο από το περίσσευμά του θα μας στείλει. Γιατί δεν πήγε στην αλλοδαπή να στείλει λεφτά πίσω στο χωριό. Πήγε να ριζώσει εκεί. Να ζήσει εκεί, να ξοδέψει εκεί. Γιατί εδώ η χώρα του τον πλήγωσε. Η χώρα του! Η χώρα του είναι ιδέα, δεν μπορεί να πληγώσει. Οι άρχοντες του τόπου τον πλήγωσαν! Αυτούς δεν θέλει να δει! Την χώρα του ακόμη νομίζει ότι την αγαπάει! Έτσι τουλάχιστον πιστεύει! Δεν μπορεί να σκεφτεί διαφορετικά! Είναι αυτή η χώρα του; Δεν ξέρει πια! Κι η σκέψη του έχει αλωθεί!

Κυριακή, 22 Μαΐου 2016

Έγκλημα και Ταλαιπωρία" | Βασίλης Καραναστάσης | Εκδόσεις ΠΝΟΗ


Νουάρ λογοτεχνία και …έγκλημα και ταλαιπωρία. Ο Βασίλης Καραναστάσης μας παρουσιάζει τον Οράτιο Χ, ιδιωτικό ντετέκτιβ που ζει στιγμές θλίψης και απόγνωσης στο σκοτεινό, σκονισμένο και συνάμα βρώμικο γραφείο του από πάσης απόψεως. Το παρελθόν του ίδιο με το παρόν του και ίσως και το μέλλον του. Οι αναποδιές είναι εξίσου μοιρασμένες.
Ώσπου εμφανίζεται πελάτης! Αν δεν είναι αυτό η εξ ύψους βοήθεια τι μπορεί να είναι; Εύκολη αποστολή φαίνεται κατά αρχάς, που αποδεικνύεται δύσκολη για να ταλαιπωρήσει το φίλο μας και να διασκεδάσει τον αναγνώστη. Δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι θα τελειώσει γρήγορα την αποστολή του. Μέχρι που βήμα βήμα αποδεικνύεται ότι πάει από το κακό στο χειρότερο. Όλα βυθίζονται σε ένα τούνελ χωρίς φως! Κάποια στιγμή απειλείται η ζωή του.
Από τις πρώτες αράδες σχηματίζεται το σκηνικό που σε προδιαθέτει το τι θα ακολουθήσει. Ένα σκηνικό που κατευθείαν σε βάζει στην ατμόσφαιρα ενός νουάρ μυθιστορήματος. Ο Οράτιος ψάχνει για δουλειά, χρωστάει παντού, η ζωή του υπάρχει και δεν υπάρχει.
Και ξαφνικά, εντελώς από το πουθενά, καλείται να ξεδιαλύνει μια απαγωγή. Η ζωή  φαίνεται να του χαμογελά! Ξεκινά η έρευνα, από κάπου να βρει την άκρη του μυστηρίου. Πουθενά φως! Οι μαρτυρίες όσων επισκέπτεται τον μπερδεύουν περισσότερο αντί να τον βοηθήσουν. Ο αναγνώστης ακολουθεί τον συγγραφέα και οραματίζεται τον ένοχο. Πόσο εύκολη η λύση του μυστηρίου! Πόσο άπειρος ο συγγραφέας! Είναι όμως έτσι; Καθόλου! Αν και το πρώτο του βιβλίο, έχει αποφύγει κακοτοπιές και κάνει μια εντυπωσιακή είσοδο στην αστυνομική λογοτεχνία!
Ο συγγραφέας μάς οδηγεί, ηθελημένα ή αθέλητα από τις πρώτες σελίδες, να καταλήξουμε στο ποιος μπορεί να είναι ο απαγωγέας.  Για να γίνει η ανατροπή πιο εντυπωσιακή, για να μεγαλώσει το σασπένς ακόμη περισσότερο, για να αναρωτηθούμε, διάβολε τι συμβαίνει εδώ! Η δολοφονία που ακολουθεί ανατρέπει τους ισχυρισμούς μας, απορρίπτει ό,τι βάλαμε σε μια σειρά στη σκέψη μας και μας αναγκάζει να ακολουθήσουμε καινούρια πορεία! Μέχρι την επόμενη ανατροπή!
Νέοι ήρωες εμφανίζονται, που ταλαιπωρούν τον συμπαθή μας ιδιωτικό αστυνομικό Οράτιο, που εμπλέκονται σε αυτή την ιστορία σε ένα γαϊτανάκι ανατροπών και εκπλήξεων μέχρι την τελική λύση χωρίς λανθάνουσες υπερβολές που εύκολα μπορεί να δείξει μια μη πειστική ιστορία .

Το βιβλίο του Βασίλη Καραναστάση έχει όλα τα συστατικά ενός καλογραμμένου νουάρ μυθιστορήματος. Οι ήρωες του Βασίλη παλεύουν με τη μοίρα τους, εμπλέκονται αρκετές φορές χωρίς τη θέληση τους, οι περισσότεροι είναι άνθρωποι με μια ηθική κάτω του επιτρεπτού ορίου, κινούνται σε σκοτεινούς χώρους, το φως είναι λιγοστό, οι ατάκες είναι ξέχειλες από χιούμορ.
Οι ήρωες του αποτελούν έναν μικρόκοσμο διεφθαρμένο που αναρωτιέται κανείς πόσο η ζωή αντιγράφει τη λογοτεχνία ή το πόσο η λογοτεχνία επηρεάζεται από την ίδια τη ζωή. Μέχρι ποιου σημείου το έγκλημα του Βασίλη Καραναστάση αναπαριστά την τρέχουσα εποχή και προσφέρει ξέχειλα την ταλαιπωρία στον ήρωα του; Πάθη, μυστικά, δολοπλοκίες, εύκολος πλουτισμός, απλόχερα δοσμένο ένα διασκεδαστικό χιούμορ και μια ξεχασμένη ηθική που πλανάται παντού.
Ήδη από τον τίτλο και το εξώφυλλο του βιβλίου ο αναγνώστης προϊδεάζεται για το τι πρόκειται να διαβάσει. Ένα έξυπνο κείμενο, με χιούμορ που θα σας διασκεδάσει χωρίς ανόητο χαχανισμό!
Ελπίζουμε ότι ο Βασίλης Καραναστάσης θα συνεχίσει να γράψει κι άλλες περιπέτειες με τον Οράτιο Χ.
Και ευχόμαστε οι εκδόσεις ΠΝΟΗ να εκδώσουν κι άλλα πολλά και καλά βιβλία.






Από τη στήλη των εφημερίδων
ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ
ΘΑΡΡΟΣ | ΚΟΖΑΝΗ