ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Η ζωή συνεχίζεται!
Γιατί όχι; Μια χαρά πάνε όλα. Ανακοινώθηκαν οι ημερομηνίες των πανελληνίων, συνεχίζεται η σεισμολογική δραστηριότητα στην περιοχή, λες και το κάνει επίτηδες, λες και θέλει να μας ταρακουνήσει, το κρύο όσο πάει και σφίγγει, λες και θέλει να τα καταφέρει καλύτερα από το ζωνάρι, η Αγγέλα αγρίεψε κι αυτή, συνοδοιπόρος στα φυσικά φαινόμενα και ζητά κι αυτή το μερτικό της!
Στο εσωτερικό, απειλές αποχωρήσεων, δηλώσεις αυτοκριτικής, ένα μάζεμα των ασυμμάζευτων, μια πίκρα στο στόμα, μια αίσθηση - που όλο και αυξάνει – ότι είμεθα βλάκες, ότι είμεθα λίγο από όλα περιμένοντας την κατραπακιά να έρθει από το πουθενά στο δόξα πατρί!
Το πετρέλαιο αποφάσισε να ασχοληθεί με το σπορ της αναρρίχησης διότι όσο δεν πουλάει πρέπει να κερδίσει τη χασούρα. Τα ξύλα τέλος. Έναρξη του παγετώνα. Καλό μας κρύωμα και καιρός να βγάλουμε βελέντζες και φλοκάτες και να χαθούμε από κάτω τους. Όπως παλιά! Τέρμα το ηλεκτρικό, μια γκαζόλαμπα είναι αρκετή! Όπως παλιά! 
Η Αγγέλα δηλώνει ένθερμος οπαδός του Νικολά που οσονούπω ετοιμάζεται για εκλογές! Διότι ό,τι και να πεις, τόσο καιρό συνάδελφοι και ομοτρεχάμενοι μια συμπάθεια θα έχει εκδηλωθεί. Χαμένα θα πάνε τόσα κοινά ανακοινωθέντα; Να βγει κανένας άλλος; Και άντε πάλι από την αρχή. Γνωριμίες, τσακωμοί, διαφωνίες. Δεν είμαστε για τέτοια, θα σκέφτηκε. Ίσα που πρόλαβα να τα βάλω σε μια σειρά. 
Αλλά εμείς εδώ, παραπονεμένοι που δεν έχουμε συνοδοιπόρους και υποστηρικτές. Μας έχουν γυρίσει όλοι την πλάτη. Διότι δεν εκδηλώνουμε σωστά συναισθήματά  για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Δεν την σεβόμαστε. 
Πρέπει όμως να το ξεκαθαρίσουμε. Εμείς ή αυτοί; Εμείς ή εκείνοι; Εμείς ή οι άλλοι; Διότι εμείς ακόμη ψάχνουμε να βρούμε την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ανάμεσα στα απομεινάρια των άχρηστων περισσευμάτων των λαϊκών αγορών μετά το μεσημέρι. Κάποια στιγμή που πάει να σουρουπώσει και αρχίζει και λιγοστεύει το φως. Ίσως αυτό φταίει. Η έλλειψη του φωτός.
Θα πρέπει να αλλάξουμε πόστο. Να την ψάξουμε σε άλλα μέρη. Να φύγουμε από τα ανήλιαγα στενά των σκουπιδιών. Εκεί θα βρούμε, μόνο, τα χαμένα μας όνειρα.
Σε απόρθητα χρηματοκιβώτια είναι στοιβαγμένη και καλά αλυσοδεμένη.
Σαν την πρώτη τυχερή δεκάρα του Σκρουτζ Μακ Ντακ!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Με τα δικά μας τα οράματα τι γίνεται;

Έχει οράματα η Αγγέλα. Και θέλει να τα πραγματοποιήσει. Και πολύ καλά θα κάνει. Με τα δικά μας τι γίνεται; Που έχουν εξακοντιστεί στο πυρ το εξώτερον και ακόμα παραπέρα, μη βλέποντας φως ότι κάποια στιγμή μπορεί να μετανιώσουν και να επιστρέψουν έστω και αγκομαχώντας.

Είναι καλό κάποιος να έχει οράματα. Να βάζει στόχους. Να ονειρεύεται ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Μια νέα εποχή στη ζωή του. Το θέμα είναι πώς αντιλαμβάνεται κανείς αυτό το όνειρο των οραμάτων! Διότι υπάρχουν πολλές φυγόκεντρες δυνάμεις που μέσα στη φούρια των εκπληρώσεων παίρνουν παραμάζωμα και τους τριγύρω και δεν ξέρουν προς τα πού να κάνουν!

Διότι τα οράματα που έχει κανείς, τι σχέση μπορεί να έχουν με τη θανατική καταδίκη των οραμάτων των θνητών πληβείων; Πραγματοποίησε εσύ το όραμά σου και εγώ το δικό μου! Μη με βάζεις σε ένα προκλητικό κυκεώνα που θα προκαλέσει το δικό μου θάνατο.

“Υπέφερα για 35 χρόνια μέχρι την πτώση του Τείχους του Βερολίνου καθώς δεν μπορούσα να φτάσω στο όνειρό μου που ήταν η δυτική Ευρώπη. Το όνειρό μου είναι μια ήπειρος με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ελευθερία έκφρασης, τύπου και βιώσιμη οικονομική διακυβέρνηση. Το όραμά μου είναι η πολιτική Ένωση της Ευρώπης” Αυτά είπε η Αγγέλα κλείνοντας την συνέντευξη της σε ευρωπαϊκές εφημερίδες και το μάτι της στα κρυφά της οράματα.

Έχει κανείς αντίρρηση; Πολύ σωστά τα λέει και τα επικροτούμε!!! Αλλά έτσι όπως πάμε θα πρέπει και εμείς να υποφέρουμε άλλα 35 χρόνια για να πάρει το αίμα της πίσω η Αγγέλα; Πού τα βλέπει όλα αυτά να ισχύουν; Βλέπει κανείς πουθενά σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα υπόλοιπα συναφή εσπεριδοειδή;

Απαντώντας σε ερώτημα σχετικά με το γερμανικό μοντέλο ανάπτυξης επιμένει ότι “δεν είναι η Γερμανία αυτή που πρέπει να αποδυναμωθεί” αλλά η υπόλοιπη Ευρώπη που πρέπει να καταβάλει προσπάθεια να βελτιωθεί. Είναι όμως ενδιαφέρον ότι η ίδια αποκηρύσσει τα ταμπού τα οποία κυριαρχούν για τους λαούς της Ευρώπης. “Υπάρχουν τεμπέληδες Γερμανοί όπως και άλλοι που είναι αφοσιωμένοι στη δουλειά, υπάρχουν Γερμανοί αριστεροί και συντηρητικοί. Είμαστε μια χώρα με ποικιλία όπως και οι υπόλοιπες. Μπορούμε να θάψουμε τα παλιά στερεότυπα” δηλώνει.

Αυτό προφανώς είναι ένα …μικρό καρφάκι για όλους τους υπόλοιπους και ένας κάρφαρος για τους πληβείους της ψωροκώσταινας  πασπαλισμένος με μερικές σταγόνες του αλάθητου της γερμανικής υπεροχής, για να μην ξεχνιόμαστε βεβαίως, βεβαίως!

Τα υπόλοιπα περί ντόπιας τεμπελιάς μην τα δίνετε και πολύ σημασία.

Κάτι σαν στάχτη στα μάτια φαίνονται!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Αλί και τρισαλί και εφτά φορές αλίμονο!

Που βαδίζουμε; Πού πάμε ωσάν τους κλέφτες και τους αρματολούς ψηλά στους πέρα βράχους; Ποια μοίρα μας νανούρισε και τι τραγούδια ξεστόμισε το βρωμερό της στόμα; Ωιμέ!

Μήπως από σύμπτωση γεννήθηκε η αρχαία τραγωδία στα λιθόστρωτα καλντερίμια του χωριού μας; Μήπως επίτηδες ο Αιγέας βούτηξε στα γαλανά νερά των θαλασσών μας και έκανε το θαλασσινό αεράκι αλαφροΐσκιωτο να χάνεται στην σπηλιά μαζί με την Αστέρω;

Πού να σταθούμε; Σε ποια άκρη, ποιου βράχου να ξαποστάσει το κουρασμένο μας μυαλό;

Τι είναι αυτά που ακούμε; Ποιοι ξεδιάντροποι άνεμοι τα φέρνουν και συνεχίζουν τα παιχνιδίσματα ανάμεσα στα φυλλώματα, πεταρίζοντας υποσχέσεις ότι οσονούπω πλησιάζει η άνοιξη και θα πρασινίσει πάλι η γη;

Σε ποια άκρη της θάλασσας να απιθώσουμε το ταραγμένο μας μυαλό; Να το πάρει ένα κύμα και να το ταξιδέψει σε άλλες μακρινές και ταραγμένες θάλασσες και ωκεανούς! Να το βουλιάξει στα βαθιά νερά, μέχρι τα τάρταρα και να μείνει εκεί ήσυχο και ήρεμο…

Ζούμε σε ένα γοητευτικό περιβάλλον που - δόξα τον Πανάγαθο -  δεν μας αφήνει να πλήττουμε. Η μια έκπληξη πάνω στην άλλη. Διότι η πλήξη είναι αυτή που οδηγεί τον Έλληνα να πάρει την κάτω βόλτα! Και τον αφήνει να περιφέρεται στα βαθιά σκοτάδια του λυκόφωτος…

Αλλά πόσο πια να αντέξουμε να βλέπουμε, να ακούμε, να διαβάζουμε; Τόσες αντοχές πια έχουμε; Ακόμη βαστάμε γερά; Ναι, βαστάμε γερά, διαφορετικά δεν θα υπήρχε κανείς κάτοικος σε αυτήν την ευδαίμονα χώρα. Θα είχαμε πάρει των ομματιών μας και θα τραβούσαμε για άλλες παραλίες μαζί με το κουβαδάκι μας!

Δεν μας μένει πια, παρά να σαν άλλος Οδυσσέας να ζητήσουμε να μας σφραγίσουν τα αυτιά για να μην ακούμε τίποτα. Ίσως έτσι θα ήταν καλύτερα. Για να διατηρήσουμε την ψυχική μας κατάσταση στο επίπεδο του μηδέν!

Και την ακουστική μας δεινότητα κάτω του μηδενός.

Έτσι κι αλλιώς δεν χάνουμε τίποτα!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Μια ηλίθια απορία!

Η λογική μας πλέον είναι κάτω  του μηδενός ή επιπλέει με μεγαλοπρέπεια στα ήρεμα νερά του; Διότι αν είναι κάτω του μηδενός, να το πάρουμε απόφαση, βρε αδερφέ, και να πούμε μέχρι εδώ μας κόφτει, δεν πάει παραπέρα. Να σταματήσουμε τις προσπάθειες κατανόησης και αντίληψης του γύρω περιβάλλοντος χώρου και των κινήσεών του. Διότι, προφανώς, μάταιος κόπος.

Αν επιπλέει στο μηδέν, να κάνουμε μια προσπάθεια, να τη συνεχίσουμε, κανείς δεν ξέρει που μπορεί να μας βγάλει. Όλα είναι πιθανά, πλέον, σε αυτή τη ζωή και σε αυτή τη χώρα.

Να υπερίπταται, το αποκλείουμε διότι αν το έρμο το τσερβέλο δούλευε, όλο και κάτι θα πιάναμε και θα καταλαβαίναμε. Αλλά τώρα, μάλλον ακατοίκητο είναι το ρετιρέ με ορθάνοιχτα παράθυρα! Και ως εκ τούτου τα ρεύματα παρασύρουν και τις παραμικρότερες ελπίδες παρουσίας και του πιο μικροσκοπικού κυττάρου που μας κάνει να διαφέρουμε από τα μικρά ζωάκια!

Βρισκόμαστε, εν τάχει, σε κατάσταση σύγχυσης, και μεταξύ μας όχι κάτι περισσότερο διότι τοιουτοτρόπως θα αποφύγουμε τον εγκλεισμό μας σε κάποιο σωφρονιστικό ευαγές ίδρυμα. Ας αρκεστούμε στην σύγχυση, διότι ακόμη πιστεύουμε ότι επιπλέουμε!

Η μικρά μας απορία που μπορούμε διστακτικά, και αν μας επιτρέπεται χωρίς περαιτέρω επιβαρύνσεις και απρεπή σχόλια να εκφράσουμε, είναι τι γίνεται, όχι επακριβώς βρε αδερφέ, δεν έχουμε τέτοιες απαιτήσεις, με τις μειώσεις του ιδιωτικού τομέα. Μια απλή διευκρίνιση για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε με ευτυχισμένο χαμόγελο.

Εδώ και μήνες υπήρχε ένα μπαλάκι που πηγαινοερχόταν μια εδώ μια εκεί, με συνεχείς περιστροφές του λαιμού για να το προλάβουμε, χώρια την αγκύλωση. Θέλουν, δεν θέλουν. Απαιτούν, δεν απαιτούν. Επιμένουν, δεν επιμένουν. Πέφτει στο τραπέζι, δεν πέφτει. Αφού αναγκαζόμασταν να κοιτάμε και κάτω από αυτό, μπας και δούμε το μπαλάκι. Όχι, ναι, όχι ακόμη, μπορεί! Όλα τα μέρη του λόγου, κλιτά και άκλιτα!

Μέχρι την τελευταία στιγμή που κυκλοφόρησε ότι ήδη ήταν γραμμένο στο μνημόνιο. Αλλά ποιος να το διαβάσει από τους πληβείους που περιμένουν την ενημέρωση από τους έχοντες και κατέχοντες των γυάλινων παραθύρων;

Τελικά, τι ισχύει; Χώρια που είναι άλλη συζήτηση αν θα βοηθήσει την κατιούσα του επιζόντος μονοπατιού. Γιατί αυτό το άγεσθαι και φέρεσθαι με τα ηδονικά μας μάτια να στέκουν πλέον αλλήθωρα στη χώρα του δύοντος ηλίου;

Τότε γιατί και η ανατολή να μην είναι στη δύση; Μας πειράζει;

Όχι, βρε αδερφέ! Όλα μια ιδέα είναι!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Αποδεικνύεται περίτρανα!

Όσο περνάει ο καιρός τόσο ανακαλύπτεις ότι κάτω από το χαλί βρισκόταν, καλά κρυμμένα, ορυμαγδός από σκουπίδια. Διότι κάθε φορά, - λόγω χρόνου, λόγω ανεπαίσχυντης ηλιθιότητας, λόγω  παντός είδους κανιβαλισμού; - η καλύτερη και ξεκούραστη λύση ήταν η πρόχειρη, αποδεικνύοντας ότι η κρύπτη δεν ήταν τόσο ασφαλής.

Ξεσκεπάζεται ένα αδύναμος, ευπαθής και προσφάτως θνησιγενής ιστός που τα αρχέγονα χαρακτηριστικά του διαχέονται σε όλους τις εξόδους του και παράπλευρες διόδους και μονοπάτια. Και επιμολύνει αβίαστα όλα τα διαφορετικά επίπεδα για να τελεσιδικίσει σε μια άμορφη μάζα σε μια πελώρια χωματερή.

Η τρέχουσα κατάσταση κάποια στιγμή θα παύσει να υφίσταται ως έχει. Σε ποιο βάθος χρόνου δεν γνωρίζουμε. Εμείς τουλάχιστον. Αλλά κάποια στιγμή εκ των πραγμάτων θα διαφοροποιηθεί. Όσο αφορά στον οικονομικό τομέα.

Η αθέατη πλευρά της κρίσης είναι το μεγάλο ζητούμενο. Η σκοτεινή πλευρά που δύσκολα ή εύκολα μπορεί κανείς να αντιληφθεί, να κατανοήσει, να νιώσει. Ένας σκοτεινός περίγυρος που πλανάται ελεύθερα και σκοτεινά και οδηγεί τη σκέψη μας και τα ανήλιαγα μονοπάτια του μυαλού μας. Αυτό είναι το μεγάλο μας πρόβλημα που πρέπει να λύσουμε για να δούμε ξανά να απλώνονται μπροστά μας  φαρδιές λεωφόροι ανάπτυξης. Και όχι μόνο οικονομικής.

Εκτός και αν θέλουμε να έχουμε πάντα πάνω από το κεφάλι μας το αόρατο μάτι μιας τρόικας να διαφεντεύει και να σεργιανίζει στις όποιες κινήσεις μας. Εκτός και αν υποστηρίζουμε ότι ο Έλληνας μπορεί και διοχετεύει τις ικανότητες του μόνο όταν βρίσκεται στην αλλοδαπή. Και εκεί για ευνόητους λόγους. Επειδή εκεί, ίσως, δεν έχει μπάρμπα στην Κορώνη! Επειδή εκεί δεν μπορεί να κάνει διαφορετικά. Τουλάχιστον φαινομενικά. Επειδή εκεί λειτουργούν διαφορετικά τα πράγματα και τα ακολουθεί αναγκαστικά. Διότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Όχι ότι αλλαχού η κατάσταση είναι αγγελικά πλασμένη. Αλλά τουλάχιστον θα υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες που σαν τροχοπέδη απασφαλίζουν αμαρτωλά και γοητευτικά όνειρα.

Για ευνόητους και δυσδιάκριτους λόγους η λογική της ελληνικής επικράτειας δεν υφίσταται. Αν συνεχίσει έτσι δεν θα υφίσταται και χώρα ξανά. Όχι με τη στενή έννοια του όρου. Για μια ωραία ιστορία ενός πονεμένου γένους από την αρχή. Για να παρακολουθήσουμε το ίδιο έργο. Με διαφορετικούς ρόλους πρωταγωνιστών και δευτεραγωνιστών. Που μπορεί ήδη να το παρακολουθούμε με ένα ασίγαστο πάθος και μια αξιοζήλευτη ένταση.

Σε κινηματογράφο β’ προβολής!

Ο ...θείος Αφεντούλης στο χρονογράφημά του γράφει για το "Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της" Εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Αναντιλέκτως!

Τα έντυπα πανελλήνιας κυκλοφορίας πουλάν πολύ περισσότερα φύλλα από την εφημερίδα που φιλοξενεί τα εμπνευσμένα δοκίμια του εμπειροτέχνη πολιτικού αναλυτή, θείου Αφεντούλη, αλλά πόσοι τα διαβάζουν; Μπορεί ο κοσμάκης να τα αγοράζει για χρήσεις που δεν προσφέρει η μικρή οθόνη. Παραμεγάλωσε κι αυτή κι έβαλε τη μεταπολιτευτική εικόνα της για να φτάσουμε στον γκρεμό που βρεθήκαμε και δεν βρίσκουμε κλαρί να πιαστούμε. Θέλει για παράδειγμα ο άλλος να κουβαλήσει αβγουλάκια στα εγγόνια. Μπορεί να τα τυλίξει στην τηλεόραση; Θα σπάσουν και θα βγει η θεία Βέφα επί της οθόνης να μαγειρεύει ομελέτες «γκουρμέδες»! Παίρνει λοιπόν μια εφημερίδα και βολεύεται. Τα δοκίμια του αναλυτή όμως τα ρουφάνε οι 22 αναγνώστες του μέχρι το μεδούλι. Έτσι και δει αβγό τυλιγμένο σε άρθρο του θα το φέρει στο κεφάλι (λέμε τώρα!) όποιου σκέφτηκε το περιτύλιγμα και θα μελετήσει «επιστημονικώς» τη συμπεριφορά των «Αυγολιάθ» στον εν γένει δημόσιο βίο. Ο αναγνώστης νούμερο «ντράιτσεν» (13) να γυρίσει τη φυλλάδα από την καλή, το χούι του να μελετά τη σοφία Αφεντούλη από την ανάποδη μέσα! Η σύζυγος, κυρία Πολυτίμη, να σταματήσει τις διαπιστώσεις: «Οι ανάποδοι αναλυτές, ανάποδα διαβάζονται»!

Στην εφημερίδα ο ανταγωνισμός έχει γίνει τόσο σκληρός που θα έκανε υποκλίσεις ακόμα και η Τρόικα! Άλλα σαΐνια κι αυτά. Βάλθηκαν να ρίξουν το εργασιακό κόστος για να περπατήσουν έξω τα ελληνικά προϊόντα. Δεν βλέπουν ότι με την πτώση του επιπέδου διαβίωσης δεν κάνουν βήμα ούτε μέσα. Την άραξαν στα ράφια και μας περιμένουν!

Οι ανταγωνιστές του θείου είναι πολλοί αλλά τους έχει κατατροπώσει. Μπορούν να γράψουν ανάποδα; Ο «ντράιτσεν» ούτε που τους ξέρει! Αυτόν που φοβείται όμως είναι ο κ. Β.Ι. Μόσχης. Γράφει το «ουδέν …σχόλιον» αλλά από το «ουδέν» το πάει ζιγκ ζαγκ, με το γάντι, και σούρνει στην εξουσία τα σχολιανά της! 

Στα τέλη του 2011 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της» με πρωτότυπο ύφος και αναφορές σε μια Μυρσίνη, στον Πόρο και άλλα ρομαντικά και λεμονάτα. Ο αναλυτής θυμήθηκε κάτι λεμονιές στον Πόρο και ζήτησε λεμονάτο κατσαρόλας με κρέας δαμάλεως. Η σύζυγος είπε να γράψει γράμμα στον Γιώργο για να στείλει ένα τσεκ από τα «λεφτά υπάρχουν» στον χασάπη που έχει  στη γειτονιά «το σιτευτό γαλακτομούσχαρο» γιατί με την Τρόικα θα ξαναδούν κρέας τις Αποκριές, αν δεν ξαναπιάσει την ψαλίδα του Ευταξία ο Βαγγέλης. Εκείνη έφερε αμίλητη το βιβλίο. Έδειξε την αφιέρωση του συγγραφέα με ένα χαμόγελο ίσαμε τα αυτιά. «Στην ηρωίδα που ανέχεται πάνω από μισό αιώνα το στραβόξυλο που πέρασε την πένα για ρόπαλο και βαράει αβέρτα» έγραφε η αφιέρωση. Ύστερα πήγε σε μια σελίδα και βρήκε τη λαλιά της. «Η πραγματικότητα γεννά τη λογική κι η λογική γεννιέται μαζί με τα προβλήματα» τσίριξε, υπονοώντας ότι ο θείος γράφει παράλογα!

«Λύστε τα κι αν χρειαστείτε βοήθεια φωνάξτε τον Γιώργο. Για κάθε λύση έχει ένα πρόβλημα!» ούρλιασε εκείνος κι έπιασε την εφημερίδα. Ο συγγραφέας είχε δηλώσει ότι θα απουσιάσει τις διακοπές των Χριστουγέννων για να γράψει το επόμενο βιβλίο κι ο Αφεντούλης έμεινε ήσυχος, ελπίζοντας να γυρίσει μετά το Πάσχα και να κάνει όλο το παιχνίδι στην εφημερίδα με το ρόπαλο! Βγήκε ο κ. Παπατάδε να το παίξει ισχυρός και ανάλγητος από τηλεοράσεως; Μπαμ, και ο αδύναμος κύριος Παπαδείνα να καλέσει τον Παπα- Τρέχα για να ψάλλουν: «μία ροπή και πάντα ταύτα θάνατος (κοινωνικός) διαδέχεται»! Να δείτε για πότε στρώνουν όλοι ο Παπατάδε!

«Δεν σε θέλει ο λαός. Παρ’ το ρόπαλο και μπρος!» φώναξε η κυρία Πολυτίμη.

Ο θείος άνοιξε τη φυλλάδα και είδε ότι ο ανταγωνιστής επανήλθε δριμύτερος. Μάλιστα, εν τω δριμυτάτω χειμώνι, ο κ. εκδότης τον στέγασε στην εσωτερική σελίδα νούμερο 3 – αναγνώστη «ντράι» κάτσε κάτω. Δεν σε κάλεσε κανείς. Τσουκνιδόπιτα θα βγάλουμε από βδομάδα! – κι άφησε τον Αφεντούλη στην πίσω σελίδα να τον τρώει το αγιάζι στα περίπτερα. Έπεσε η μύτη του!

Ξέρετε τι έγραφε μέσα στην εκδοτική θαλπωρή ο κύριος «ουδέν σχόλιο»; «Πάλι της μόδας ο Ιονέσκο». Άκουσε η Πολυτίμη και κουβάλησε καταμεσής στο σαλόνι έναν ξύλινο «Ρινόκερω» με ένα κέρατο στη μύτη να με το συμπάθιο, δώρο του γείτονα «Μήτσου» που έπαιρνε «σαφαροδάνεια» κι έφτασε μέχρι την Κένυα αλλά δεν κατάφερε να βαρέσει τίποτα και κουβάλησε την αφρικανική λαϊκή τέχνη με τη σέσουλα. Τώρα γυρνάει μεταμφιεσμένος σε μαυρούλη για να γλιτώσει από τους πιστωτές που θέλουν πίσω τα «σαφαριάτικα» και πουλάει λέοντες, κροκόδειλους, ρινόκερους και άλλα αρπακτικά!

«Ο κύριος Βασίλης τα λέει υπέροχα. Όπως στο έργο του Ιονέσκο οι κάτοικοι ενός χωριού έγιναν ρινόκεροι από την αναλγησία έτσι και σε μας χάθηκε η αλληλεγγύη» σχολίασε η σύζυγος.

«Το γύρισε στο θέατρο του παραλόγου; Δεν έγραψε πως η πραγματικότητα γεννά τη λογική;» απόρησε ο αναλυτής.

«Μαζί του τα παράλογα τα βρίσκω λογικά!» τραγούδησε εκείνη.

«Κι εγώ;» ρώτησε ο αναλυτής.

«Κάνεις παράλογα τα λογικά!» τσίριξε η θεία.

«Τι ρινόκερως, τι αιγόκερως;» σχολίασε ο σύζυγος. Το ζώδιο του αιγόκερω κυριαρχεί από 22/12 μέχρι 19/1, διάστημα που το 2009-10 ο Γιώργος όργωσε τους αιθέρες για να μας σώσει αντί να καβατζώσουμε κανένα χαμηλότοκο δάνειο για να πορέψουμε και να δούμε τι θα κόβαμε μόνοι πριν αγριέψουν οι αγορές.

Ο Αφεντούλης μελετάει «επιστημονικώς» τους οφθαλμούς της «Frau Nein» με το «χιλιάδες χρώματα στα μάτια της» στο ένα χέρι και το ρόπαλο στο άλλο. Λέτε το μυστικό της εξόδου από την κρίση να κρύβεται στον Πόρο, όταν κυριαρχεί ο Αιγόκερως; Ο Βασίλης έχει τον λόγο και γρήγορα. Πριν αναγκαστεί ο αναλυτής να γράψει το: «Χιλιάδες φαγητά στο βλέμμα της». Με το φάτε μάτια ψάρια να δείτε πωλήσεις. Τρακόσες χιλιάδες τόμοι! Μέχρι να εκδηλώσουν οι εκδοτικοί οίκοι το ενδιαφέρον διαβάστε Βασίλη. Κάνει καλό. Συνάδελφε «εν όπλοις» συγχαρητήρια από καρδιάς κι ετοίμασε ένα με αφιέρωση για τη «Frau Nein. «Αι γυναίκαι συμπαθούν το ρομάντικο στάιλ» και μπορεί να στείλει παραδάκι για να τσιμπήσουμε ολίγο λεμονάτο. Με κρέας δαμάλεως, ε!

«Αναντιλέκτως!» ειρωνεύτηκε η κυρία Πολυτίμη, υπονοώντας ότι ο συγγραφέας δεν θα αμφισβητήσει τα επιχειρήματα του αναλυτή, αν είναι επιχειρήματα. Αναντιλέκτως!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Μια πανέμορφη λιακάδα!

Ένα παγωμένο σκληρό χρώμα σε μια ανεξάντλητη και υπέροχη σκηνή! Κανείς δε νιώθει κάτι. Κανείς δεν καταλαβαίνει κάτι. Μια απαλή πάχνη σκεπάζει τα πάντα. Μια υγρασία έχει εισχωρήσει βαθιά και σιγοροκανίζει κάθε ευαίσθητο κύτταρο στους πιο απόκρυφους ιστούς και απαγορεύει στο αίμα να κυκλοφορήσει.

Το σώμα αποκαμωμένο σε μια ερημιά που κρυφοκοιτάζει και γλυκά κλείνει το μάτι σε αόριστα χαμόγελα που αναπνέουν τη μολυσμένη υγρασία. Δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί να διδάξει καινούριους στόχους, άσπιλες και αμόλυντες σκόρπιες σκέψεις.

Είναι, τάχα, προσοδοφόρες οι ελπίδες που ταλανίζουν πεταμένα κορμιά σε κάθε ξεπέταγμα ενός καινούριου ήλιου, μιας ανέλπιστης καινούριας μέρας; Είναι μια αρτηριοσκλήρωση  που παγιδεύει κάθε βήμα και το πιέζει να σταματήσει το σημειωτόν και να τραπεί σε μια άτακτη φυγή στα μετόπισθεν.

Η εγκληματικά ενορχηστρωμένη τραγωδία ενός εφησυχασμένου μυαλού που ηθελημένα εκπαιδεύτηκε να ζει και να αναπνέει σε μια ήρεμη χειμερία νάρκη. Να σαλπίζει νεκρικούς ήχους και να σκορπά σκόρπιες αποφλοιωμένες σάρκες. Πόσο άραγε γιορτινές είναι τούτες οι ώρες; Ποιος γιορτάζει και ποιος καγχάζει πάνω από ζωντανά πτώματα;

Η έξοδος κινδύνου παραμένει ερμητικά κλειστή. Καμία δύναμη δεν μπορεί να την ανοίξει. Καμιά φωνή δεν οργίζεται να διαπεράσει τον αέρα και να διαβεί στην αντίπερα όχθη. Οι κλειδοκράτορες της ευτυχίας έχουν πετάξει τα κλειδιά τους στον υπόνομο. Γίναν ένα με τις ακαθαρσίες και τα βρώμικα νερά. Η ενσωμάτωση επετεύχθη. Ο κύκλος έκλεισε.

Αδυνατεί η σκέψη να ακολουθήσει την πορεία μιας νοητής γραμμής και να ακολουθήσει την ιστορία ενός παρελθόντος που όλοι ζήσαμε και κολυμπήσαμε στην ανυπαρξία του.

Ακολουθήσαμε επικίνδυνα και τάχα ακίνδυνα μονοπάτια που κατέληγαν σε ένα άγνωστο και φρικαλέα όμορφο μέλλον. Και επιταχύνοντας τα βήματά μας οδηγηθήκαμε στο αδιέξοδο κάτω από τα άηχα χειροκροτήματα των ευεργετών μας. Σε ένα αδιέξοδο πολλά υποσχόμενων όμορφων ημερών.

Η δήθεν εξισορρόπηση των πραγμάτων είναι μια δήθεν ιστορία ευσεβών πόθων. Η παιδεία μας που γαλούχησε τα πιο ευγενικά μας όνειρα αποδείχτηκε ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Δεν μπορεί να στριμώξει αναλαμπές και στάχτες σε μια επικίνδυνα όμορφη λιακάδα. Και είναι απρόσμενα παγερή.

Τα χείλη της χώρας προσπαθούν να ψελλίσουν.

Άναρθρες κραυγές…

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

Γύρω-γύρω όλοι, στη μέση ο Μανώλης!

Στη μέση, όπως πάντα, εμείς! Περήφανοι, ακμαίοι και χαμογελαστοί! Με μια περηφάνια …σκέτη κουρελού, με ένα ηθικό, άστα να πάνε, και ένα χαμόγελο …ηλιθιότητας!

Γύρω μας, μια ανεξάντλητη …φαρσοκωμωδία που δεν έχει ούτε αρχή, ούτε τέλος! Και αυτό αναμένουμε, το τέλος! Να δούμε την τελευταία πράξη. Περιμένουμε με αγωνία την ανατροπή της τελευταίας στιγμής για να δούμε πώς θα αποσώσουμε!

Από τη μια τα γεράκια που στροβιλίζονται στον ουρανό πριν την μεγάλη λεηλασία αναμένουν με έτοιμα τα νύχια και από την άλλη, …από την άλλη ακόμη τίποτα… αναμένουμε στο ακουστικό μας, μέχρι να μας το κόψουν και αυτό. Για να επικοινωνούμε με ταχυδρομικά περιστέρια ή με σήματα καπνού. Αλλά επειδή τα σήματα καπνού θα επιβαρύνουν το περιβάλλον, δεν είναι οικολογικά δηλαδή, θα προτιμηθεί η πρώτη επιλογή!

Και από την άλλη, ένας καιρός που λες και το κάνει επίτηδες και δείχνει και αυτός τα δόντια του. Σου λέει, έχουν λεφτά τα παιδιά. Να γίνει και μια κατανάλωση στα πάσης φύσεως καύσιμα. Που να ξέρει ο κακομοίρης!  Διότι όσα ξέρει ο νοικοκύρης δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος!

Ευτυχώς που έχουμε και τις δηλώσεις της Αγγέλας που είπε σε συνέντευξή της ότι η Ελλάδα μπορεί να επιστρέψει στην ανάπτυξη μέσα από το πρόγραμμα λιτότητας που ακολουθείται και έδωσε εκ νέου έμφαση στην ανάγκη υλοποίησης δομικών μεταρρυθμίσεων.

Τώρα, αυτά είναι θεωρίες. Στην πράξη τι γίνεται, διότι μέχρι πού φθάνει η λιτότητα και ποιες είναι οι δομικές μεταρρυθμίσεις; Ξέρει κανείς να μας πει; Ή προχωράμε ανάλογα όπως μας πάνε; Και ποιος τους είπε ότι θέλουμε να βγούμε βόλτα; Καλά καθόμαστε στο καναπέ μας εμπεδώνοντας τα τεκταινόμενα στη εγχώρια προσωπολατρία!  

Προφανώς για αυτό έστειλε και τον υπουργό της των εξωτερικών χθες  στο χωριό μας. Για να μας δείξει πώς γίνονται οι δομικές μεταρρυθμίσεις!

Διότι τα κόμματα είναι απασχολημένα τώρα. Πλησιάζουν εκλογές και όσο να πεις …το χειροκρότημα είναι η τροφή του καλλιτέχνη! Αυτοί, όμως,  έχουν λεφτά για να κάνουν εκλογές ή πάλι θα ζητήσουν από εμάς;

Λες να μας πέσει το λαχείο τελευταία στιγμή;

ΝΙΚΟΛ ΑΝΝΑ ΜΑΝΙΑΤΗ | ΚΟΜΜΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ | ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Πόσα μυστικά μπορεί να κρύψει ένας ήλιος που κάθε μέρα αγκομαχώντας μετράει βάσανα και απορημένα μάτια; Σε ποιους κήπους να σταθεί για λίγο, να ρίξει ευτυχισμένο φως σε μπουμπούκια και ανθούς, να τα δει να ξεπετάγονται αμέριμνα για να ρουφήξουν από τη ζωή του;

Κανένας ήλιος δεν είναι ικανός να μαρτυρήσει ποια λουλούδια δεν μπόρεσαν να ξεπεταχτούν δίπλα δίπλα, για να γευτούν το άρωμα που πλημμυρίζει γύρω τριγύρω και όλα μαζί μια αγκαλιά να ανασαίνουν στον ίδιο αέρα, να τα χαϊδεύουν οι ίδιες αχτίνες ενός άσπλαχνου ήλιου.

Η Νικόλ Άννα Μανιάτη σημάδεψε με τη ματιά της και την ευαισθησία της τα “Κομμένα Λουλούδια” του δικού της κήπου. Μας άνοιξε ένα μονοπάτι στο δικό της κήπο και μας οδήγησε εκεί ακριβώς όπου ο ήλιος έπαψε να χαϊδεύει όνειρα, να ζεσταίνει αγκαλιές!

Το μυθιστόρημα της Νικόλ Άννας Μανιάτη θα μπορούσε να είναι μια αληθινή ιστορία. Από τις τόσες αληθινές ιστορίες που δεν βλέπουν το φως του ήλιου, αλλά κρύβονται καλά πίσω από τα σκοτάδια του.

Τα σκοτάδια που κρύβουν πολύ καλά ένοχες σκέψεις και δηλητηριάζουν ανθρώπινες σχέσεις και δεν τις αφήνουν να ανασάνουν και να πορευτούν μαζί και ευτυχισμένα σε μια κοινή πορεία. Ο μικρόκοσμος ενός ζευγαριού πόσο δυστυχισμένος μπορεί να είναι όταν οι δρόμοι ξεδιπλώνονται διαφορετικοί χωρίς κοινό σκοπό, σε μπερδεμένα μονοπάτια!

Σε αυτά τα μονοπάτια μας οδηγεί η Νικόλ Άννα Μανιάτη και μας δείχνει την πορεία και την κατάληξή του. Και ρίχνει άπλετο φως στη μαγική μητρική αγάπη που στέκεται ακλόνητος κέρβερος μπροστά στον κίνδυνο που απειλεί τα παιδιά της. 

Και σβήνει το δικό της δρόμο και χαράζει έναν άλλον για να συνεχίσουν ανενόχλητες οι ψυχές που γέννησε, που δεν θέλει να σβήσουν οι ανάσες τους στα πρώτα βήματά τους κάτω από το δυνατό ήλιο.

Η ζωή, όμως, συνεχίζεται έτσι όπως θέλει αυτή και κρυφογελάει και δεν σταματάει να δίνει πόνους και ευτυχίες και μια μικρή ελπίδα που καθημερινά γιγαντώνεται. Παρακολουθεί ξεχασμένα βήματα, δίνει ελπίδες σε στόχους που επιμένουν και καταφέρνουν να γεμίσουν πάλι τους κήπους με λουλούδια, να ενώσουν τα χρώματα τους και τα αρώματά τους, να προσπαθήσουν να κερδίσουν το χαμένο χρόνο που διαλύθηκε και δεν επιστρέφει.

Η Νικόλ Άννα Μανιάτη μας προσφέρει μια τραγική φιγούρα μάνας που δεν σκέφτεται, δεν πονάει, δεν χαμογελάει. Βρίσκεται μπροστά στη μοίρα της και την υπομένει καρτερικά και σιωπηλά. Οι ανάσες της, τα όνειρά της δεν της ανήκουν πλέον. Είναι ευτυχισμένη με τη συνέχειά της. Κρύβει τον πόνο της και νιώθει ευτυχισμένη με τα κομμένα λουλούδια της που επέστρεψαν στον κήπο. Σε ένα κήπο όπως τον ήθελε, όπως τον έφτιαξε.

Αλλά η ζωή ξέρει πολύ καλά και κρατά μυστικά τις επιθυμίες της. Και γνωρίζει αυτά που δεν τα γνωρίζει κανείς άλλος. Γιατί η ζωή είναι ο χρόνος που φεύγει, μας προσπερνά και χάνεται. Και όταν ωριμάζει ο χρόνος, ρίχνει τα βέλη του σε μια δικαιοσύνη που μπορεί να είναι τυφλή.

Γευτείτε το κείμενο της Νικόλ Άννας Μανιάτη. Ακολουθείστε την στο δρόμο που σας οδηγεί. Και ανακαλύψτε ότι ο δρόμος  του καθενός μπορεί να είναι και δικός σας. Σε κάποια στιγμή, σε κάποια στροφή του μονοπατιού που θα ρίξει ο ήλιος το φως του ή μπορεί να καλυφθεί από κάποιο μαύρο σύννεφο.

Διαβάζουμε στην περίληψη του βιβλίου:

Πώς θα μπορούσε να μετρηθεί η μητρική αγάπη; Με τι να συγκριθεί; Έχει όρια η θυσία στην οποία φτάνει μια μάνα για χάρη των παιδιών της; Η Ευδοκία έκανε αυτό που την πρόσταξε η καρδιά της, δε σκέφτηκε ούτε στιγμή τον εαυτό της.

Ο Χρήστος ήταν μικρό παιδί ακόμη όταν οδηγήθηκε στο ορφανοτροφείο μαζί με τις τρεις αδελφές του, την Αναστασία, τη Στυλιανή και το μωρό, τη Σοφία. Ήταν αυτός που ανέλαβε να τις φροντίζει στις δύσκολες συνθήκες, αδελφός και γονιός μαζί, αποφασισμένος και σκληρός. Όσο σκληρό μπορεί να κάνει η ζωή ένα οκτάχρονο αγόρι. Και όταν τα τρία κορίτσια υιοθετήθηκαν από διαφορετικές οικογένειες και έφυγαν μακριά, ο Χρήστος ήταν και πάλι αυτός που ορκίστηκε ότι κάποτε θα έβρισκε ξανά τις αδελφές του, κι ότι θα αντάμωνε με τη μάνα του, όσα χρόνια κι αν περνούσαν, όσα χρόνια κι αν χρειαζόταν να περιμένει.

Μια ιστορία για τέσσερα παιδιά, τέσσερα κομμένα λουλούδια, που αποδεικνύει ότι η ανιδιοτελής αγάπη έχει το πιο μεθυστικό άρωμα.

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ

Δύο είναι οι όψεις!

Όταν βλέπεις από μέσα, η μια και όταν βλέπεις από έξω, ή άλλη. Εμείς τα βλέπουμε από μέσα. Επειδή είμαστε μέσα. Τα ζούμε καθημερινά. Και αυτό το από μέσα, πάλι, έχει δυο όψεις. Την μπροστινή. Αυτή που βλέπουμε σχεδόν όλοι και μάλλον μπερδευόμαστε, και την πισινή που είναι η πιο ξεκάθαρη και την βλέπουν λίγοι και καλοί!

Όταν είσαι έξω, έχεις μια άλλη εικόνα, περισσότερο αντικειμενική ίσως και χωρίς τους συναισθηματισμούς της εντοπιότητας. Τα βλέπεις και τα λες χύμα και τσουβαλάτα. Μπορεί να υπάρχουν και μερικές αποχρώσεις υπερβολής, αλλά αυτά είναι μέσα στο παιχνίδι, δεν θα τα χαλάσουμε και με αυτά!

Η γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung προφανώς νιώθει ευχαριστημένη που οι αναγνώστες της δεν είναι Έλληνες. Διότι το να είσαι Έλληνας, σήμερα τουλάχιστον φαντάζομαι, είναι μια ατυχία, σημειώνει! Πώς δηλαδή έπαιξες τζόκερ αλλά δεν πρόλαβες να το καταθέσεις; Και μετά είδες ότι θα ήσουν ο μοναδικός τυχερός! Πώς λέγεται αυτό; Ατυχία; Γκαντεμιά; Ό,τι και να είναι πάντως, είναι …άστα να πάνε!

Και συνεχίζει η εφημερίδα και σου λέει ότι η ατυχία του τζόκερ θα φέρει ακόμα μεγαλύτερη ύφεση στη χώρα. Με το καλό να τη δεχτούμε και κανονίστε …στρώματα!

Διότι σου λέει, οι ναυαγοσώστες που έτρεξαν να σώσουν τη χώρα είχαν παλαιάς τεχνολογίας  ιδέες. Τα μέτρα λιτότητας έφεραν τα αντίθετα αποτελέσματα.

Καλά, αυτό για να το καταλάβει κανείς χρειαζόταν …πολύ μυαλό! Που δεν διαθέταμε δυστυχώς. Αυτά μαζί με την πολιτική και κοινωνική κρίση έφεραν τα ποθητά αποτελέσματα για τους παντός είδους κερδοσκόπους του παιχνιδιού! Και άντε μετά να βγεις σώος και αβλαβής από το παιχνίδι!

Και συνεχίζει η εφημερίδα  “…Μισθοί και συντάξεις έχουν περικοπεί, φόροι αυξήθηκαν και νέοι επιβλήθηκαν. Οι Έλληνες έκαναν θυσίες, πολλοί υποφέρουν, ο αριθμός των αυτοκτονιών έχει αυξηθεί δραστικά. Οι πολλές περικοπές στοίχισαν στον πρώην Πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου τη θέση του. Κι όμως απέτυχε: Οι πολιτικοί της Αθήνας δεν έχουν πραγματικά τολμήσει μέχρι στιγμής να αγγίζουν τα κακώς κείμενα, που εμποδίζουν την εξυγίανση. Κανένας από τους μεγάλους φοροφυγάδες δεν καταδικάστηκε, κανένας διεφθαρμένος πολιτικός δεν φυλακίστηκε. Η Δικαιοσύνη παραμένει ένα ανέκδοτο, τα σχολεία και τα νοσοκομεία είναι σε ακόμη χειρότερη κατάσταση, οι ΔΟΥ συνεχίζουν να είναι ανίκανες να εισπράξουν φόρους…”

Αυτά βλέπουν οι απέξω!

Εμείς τι βλέπουμε; Το πίσω του από μέσα ή το μπροστά του από μέσα;

Μπα, χειμώνα καιρό, με τέτοια συννεφιά;

Έπεσε κι ομίχλη!