ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Είδες τι γίνεται με τα χέρια;

- Τι έχουν; Δεν έχουν τίποτα! Καθαρά είναι! Και τα δικά σου!

- Φίλε μου, μιλάω για την τεχνολογία!

- Τι σχέση έχει η τεχνολογία με τα χέρια;

- Όποτε θες τα εξαφανίζει, όποτε θες τα εμφανίζει, όποτε θες δίνει κινήσεις στα δάχτυλα και πολλές φορές άσεμνες!

- Κατάλαβα που το πας;

- Τι δουλειά έχει η τεχνολογία με τα χέρια του Γιάννη;

- Δεν έμαθες;

- Όχι, τι έγινε;

- Δεν σήκωσε δάχτυλο ο Γιάννης!

- Είπα κι εγώ μορφωμένος άνθρωπος, κοτζάμ καθηγητής, είπα πάει, χάλασε ο κόσμος, τι να σου κάνω εγώ, τι να μου κάνεις εσύ, ο παραπέρα, θα σκοτωθούμε!

- Βρε, μοντάζ ήταν!

- Άιντε! Δεν σε πιστεύω!

- Όπως σε βλέπω και με βλέπεις!

- Μπορούν να κάνουν τέτοια πράματα; Αυτό είναι το λιγότερο!

- Δηλαδή, πολύ κακό για το τίποτα;

- Ρε, χαμός γίνεται! Μπορούν να σου αποδείξουν ότι το μαύρο είναι άσπρο και το αντίθετο!

- Άιντε!

- Αμέ…, για αυτό μην πιστεύεις ό,τι βλέπεις, ό,τι διαβάζεις, ό,τι ακούς! Περισσότερα από αυτά είναι ράδιο αρβύλα! Για να γεμίσει ο χώρος και ο χρόνος και να έχουμε να συζητάμε. Είναι ολόκληρη βιομηχανία… Και φυσικά η κάθε περιοχή έχει τα δικά της…

- Τα δικά της;

- Ο καθένας τα βλέπει από όποια οπτική γωνία θέλει. Άμα θέλει δεν βλέπει και καθόλου. Κλείνει τα παράθυρα και πετάγεται μέχρι την παραλία για κανένα ουζάκι!

- Και με το χέρι τι έγινε; Γιατί το έκαναν αυτό;

- Για να παγιδέψουν  έναν παρουσιαστή και να αποδείξουν το πάθος των γερμανών κατά όσων την πέφτουν στην χώρα τους!

- Και μετά λένε για μας, όταν μας κακολογούν και αντιδράμε έτσι… Α, ρε, παγαίνετε από δω…  Μονά ζυγά δικά σας τα θέλετε…

- Ηρέμησε ρε!

- Τι να ηρεμήσω… Σήκω εσύ να κάτσω εγώ, πάψε εσύ να πω εγώ, είναι όλοι!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Τι είναι μονομερής ενέργεια;

- Όταν ενεργείς μονομερώς!

- Καλά σαράντα… Το ίδιο μου λες… Εξήγησέ μου με απλά ελληνικά…

- Και αυτά, απλά ελληνικά είναι...

- Δε συνεννοούμαστε μου φαίνεται… με απλά λόγια βρε παιδί μου… όχι ορολογίες… με παραδείγματα… Να το καταλάβω κι εγώ…

- Καλά, ρε θα σου κάνω το χατίρι… εμείς οι δυο είμαστε παρέα… Και συνεργάτες… και δουλεύουμε μαζί…

- Ναι, για λέγε…

- Και έχουμε ένα κοινό σκοπό…

- Ποιον;

- Σταμάτα ρε, θες και εξηγήσεις… Να τελειώσω πρώτα… Μετά οι απορίες… Μην διακόπτεις…

- Καλά, συγγνώμη…

- Λοιπόν… Που μείναμε; Α, ναι! Συνεργαζόμαστε για ένα κοινό στόχο, για ένα κοινό σκοπό… για ένα κοινό ταμείο… για κοινά κέρδη…

- Ενδιαφέρον ακούγεται, αλλά και πάλι δεν…

- Δεν πρέπει ο καθένας να κάνει του κεφαλιού του, τα συζητάμε μεταξύ μας και αποφασίζουμε από κοινού για το τι πρέπει να κάνουμε… κατάλαβες; Αν εσύ για παράδειγμα κάνεις του κεφαλιού σου, στο παίρνω το κεφάλι…

- Αμάν βρε, έχει και δράκο η ιστορία σου;

- Εμ, κάτι δεν πρέπει να έχει; Διότι κοινός μας στόχος είναι το κοινό μας καλό! Και τώρα σειρά μου να ρωτήσω… ως προς τι η απορία;

- Διότι τόση ώρα έψαχνα να βρω το δικό μας κοινό καλό.

- Το δικό σου και το δικό μου;

- Όχι, ρε! Το δικό μας και το δικό τους… Κατά κάποιον τρόπο δεν μας αφήνουν να μαζέψουμε λεφτά, να γεμίσουν τα ταμεία… Που είναι το κοινό καλό; Δεν χάνουμε κι οι δυο μας; Δεν χάνουν κι αυτοί;

- Εγώ φταίω… εγώ… δεν σου εξήγησα ορισμένες λεπτομέρειες… Είναι η άποψη που έχει ο καθένας περί του κοινού στόχου… Εξαρτάται πως το βλέπει κανείς… άμα το δικό σου καλό δε συνάδει με το δικό μου καλό τότε και πάλι είναι μονομερής ενέργεια…

- Δηλαδή;

- Άμα πας καλά εσύ, δεν σημαίνει ότι πάω καλά κι εγώ…

- Άμα πάω καλά εγώ, χωρίς να σε βλάψω εσένα;

- Και που το ξέρεις ότι δεν με βλάπτεις;

- Με μπερδεύεις!

- Ρε, δεν κατάλαβες; Πρέπει εγώ να αποφασίσω τι είναι καλό και τι κακό!

- Αυτό δεν είναι μονομερής ενέργεια;

- Είναι!

- Τότε;

- Τι τότε, ρε; Εγώ θέλω να σε σώσω! Πρέπει να μου επιτρέπεις να σε σώσω… Στο επιβάλλω!

- Κι άμα δεν θέλω να με σώσεις;

- Δεν θέλεις; Και εγώ πως θα κερδίσω από την σωτηρία σου;

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Απαράδεκτο!

- Όντως, απαράδεκτο!

- Πόσοι θα βγουν τώρα και θα πουν… και θα πουν… και θα ξαναπούν… Και η ιστορία δεν θα λάβει τέλος…

- Αφού πάει τελείωσε… Κρίμα…

- Ναι, αλλά σίγουρα, δεν θα μπει τέλος στην ιστορία… Με τόσα παραθυράκια ορθάνοιχτα, θα ξεγλιστρήσει κόσμος και ντουνιάς… Και θα έχουμε τον ίδιο κόσμο που μέχρι προχτές είχε προβλήματα όχι μόνο πρεσβυωπίας αλλά και μυωπίας, τώρα να μην μπορεί να βλέπει από την συγκίνηση… Η ιστορία είναι παλιά… όλοι κάτι ήξεραν και όλοι δεν ήξεραν τίποτα… Αφού ακούστηκε ότι έπεσαν και τηλέφωνα παλιότερα για ευνοϊκή μεταχείριση… Μη σου πω ότι μπορεί να ήταν για την ίδια ιστορία… Διότι δεν γίνονται από την μια μέρα στην άλλη τα διαβήματα…

- Ναι, από τη μια μεριά είναι αυτοί που είπαν … είπαν… είπαν… αλλά ποτέ δεν αντέδρασαν και από την άλλη το αθώο βλέμμα αυτών των αξιοπρεπών οικογενειών… Κανένας δεν μπορεί να αποφύγει… μηδένα προ του τέλους μακάριζε…

- Σου λέει, κλαίει και οδύρεται ολόκληρη η χώρα… Ε και;

- Είναι χοντρό αυτό που λες!

- Καθόλου! Διότι έχουμε μάθει να κλαίμε και να οδυρόμαστε κατόπιν εορτής! Η μεγαλοψυχία μας και η θλίψη μας τότε εμφανίζονται. Πάντα κατόπιν εορτής. Και τρέχουμε και δεν φτάνουμε για να διορθώσουμε τα αδιόρθωτα… Όλα είναι υπό έλεγχον… Ουδέν μεμπτόν! Για θυμήσου τον κάθε …τρελό του χωριού! Και όχι μόνο! Τα πάνδεινα τραβούσε …με την δικαιολογία της διασκέδασης των άμεσων συνεργών… μέχρι να αποδειχτεί ότι εγώ δεν φταίω, πάντα ήμουν δίπλα σου για να σε συντρέξω κάθε φορά που χρειαζόσουν βοήθεια!

- Η κοινωνία δεν αλλάζει…

- Κάπου μέσα μας είναι μπερδεμένα τα συστατικά μας… Υπερτερεί η ασυδοσία ενός τέρατος… Για να αποδείξουμε κάθε φορά ότι εμείς είμαστε οι δυνατοί και μπορούμε να …παίζουμε στα δάχτυλά μας ότι δεν μπορεί να αντιδράσει μπροστά μας…

- Το κακό έγινε…

- Δυστυχώς! Και τι να προλάβεις να διορθώσεις τώρα; Τα αδιόρθωτα; Πόση συγκίνηση ακόμη; Πόσος κλαυθμός και οδυρμός; Για μερικά λεπτά; Για ώρες; Και μετά; Αλήθεια, ποιος μπορεί να φταίει τελικά;

- Εμείς οι ίδιοι;

Το ταξίδι συνεχίζεται! Τον Απρίλιο στην ΛΑΡΙΣΑ!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Με συγχωρείς, αλλά όλα κι όλα… Έχει δίκιο ο άνθρωπος…

- Με ποιον τα έβαλες πάλι;

- Είναι δυνατόν; Δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι έτσι. Χρειάζεται λίγο τακτ. Θέλει και λίγο με το σεις και με το σας… Πρέπει να δείχνουμε μια γαλατική αβρότητα, να δείξουμε λίγο τζάκι, λίγα γαλλικά - όχι από αυτά, από τα άλλα γαλλικά -  άντε και λίγο πιάνο!

- Με μπερδεύεις λίγο…

- Μόνο λίγο; Πρέπει να μπερδεύτηκες πολύ!

- Για, λοιπόν, ξεμπέρδεψέ με!

- Όταν δεν συμπεριφέρεσαι σωστά και καλά, τι να σου κάνει κι ο άλλος; Εκνευρίζεται, χάνει την ψυχραιμία του… και αρχίζει τον …εξάψαλμο…

- Κατάλαβα…, κατάλαβα που το πας!

- Το ‘ξερα ότι είσαι ξύπνιο παιδί!

- Διότι δεν μπορείς κύριε Γιάννη - εγώ επιμένω με δυο ν – να κυκλοφορείς άνετα ανά τα Ευρώπας και να σκανδαλίζεις τον κόσμο… Θέλει και λίγο τακτ, θέλει ευγένεια, θέλει…

- Ναι, πες μας τώρα ότι είναι αγενής κιόλας…

- Εγώ; Εγώ δεν λέω τίποτα… Ούτε καν συμπορεύομαι με τα βέλη που εξακοντίζονται… άλλοι έχουν χάσει την ψυχραιμία τους…

- Πάντως, εγώ νομίζω ότι πίσω από αυτόν τον πόλεμο δηλώσεων και χαρακτηρισμών υποκρύπτεται κάτι άλλο…

- Σαν τι δηλαδή;

- Σαν τι νομίζεις; Υπάρχει ένα πλούσιο παρελθόν που δεν μπορεί να σβήσει με τίποτα. Παραμένει ανεξίτηλο, στον καθένα για διαφορετικούς λόγους. Άλλους λόγους έχουμε εμείς και πονάμε, άλλους λόγους έχουν αυτοί που τους τσούζει…

- Λίγο μπεταντίν ίσως;

- Καλό!... Δεν μπορείς να χωνέψεις ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται μετά από τόσες δεκαετίες και υπάρχει παρόμοια αντίσταση στο μεγαθήριο που το χαϊδολογούν μικροί και μεγάλοι… εσύ τι θα έκαμνες; Θα το σήκωνε ο οργανισμός σου; Θα άντεχες μια μισοριξιά να σου σηκώσει μπόι;

- Έλα μου ντε! Γίνονται αυτά τα πράγματα; Πληγώνεται ο εγωισμός σου! Μη σου πω τραυματίζεται θανάσιμα!

- Τουλάχιστον, αποδεικνύουμε και κάτι! Ότι παραμένουμε ακόμη ένας ατίθασος λαός!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Φτωχέ, μίζερε, καημενούλη μου!

- Εγώ;

- Κι εσύ!

- Τι υπονοείς;

- Γιατί πρέπει πάντα να υπονοώ κάτι; Έτσι είναι! Είναι απλά τα πράγματα!

- Ξέρω εγώ;

- Που σπουδάζουν τα παιδιά σου;

- Στην Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα!

- Φτωχέ μου! Σε λυπάμαι! Δυο σπίτια!

- Τι να κάνω…

- Να τα στείλεις να σπουδάσουν στο εξωτερικό…

- Στο εξωτερικό;

- Εμ! Αυτά είναι πανεπιστήμια! Όχι τα δικά μας!

- Γιατί; Τα δικά μας πανεπιστήμια δεν είναι καλά; Στο πηγάδι κατούρησαν;

- Κατά πως φαίνεται!

- Δηλαδή;

- Ποιος άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του δεν στέλνει τα παιδιά του στην αλλοδαπή; Όλοι! Στο Χάρβαρντ για παράδειγμα!

- Ωραίο το παράδειγμα σου, μα, θέλει και λεφτά!

- Γιατί; Εδώ δεν δίνεις λεφτά;

- Μα, πως;

- Θα τα βγάλεις έξω, για να τα έχεις και σίγουρα και από κει θα τραβάει και ο κανακάρης σου για τις σπουδές του.

- Δεν γίνεται!

- Γιατί δεν γίνεται;

- Γιατί δεν γίνεται! Είναι ξεκάθαρο!

- Κι οι άλλοι;

- Ξέρω εγώ;

- Ρε, δεν έχεις τον Θεό σου. Που πας με ένα ελληνικό πτυχίο; Ποιος θα τον πάρει στην δουλειά; Ενώ αν είσαι πτυχιούχος εκ της αλλοδαπής, είναι άλλο θέμα! Έχεις ένα γόητρο. Πώς να το κάνουμε; Κάτι ξέρουν αυτοί που τα στέλνουνε! Τους περιμένει έτοιμη στρωμένη δουλειά.

- Ναι, αλλά αυτοί έχουν τον τρόπο τους!

- Ναι, είναι κι αυτό μια μικρή λεπτομέρεια!

- Μικρή την λες;

- Ε, δεν την λες και μεγάλη!

- Να σου πω και μια άλλη λεπτομέρεια;

- Υπάρχει κι άλλη λεπτομέρεια;

- Να βγάλεις τα λεφτά έξω…

-Καλά, το μόνο εύκολο, κόσμος και ντουνιάς…

- Από δω δεν μπορείς να τα στείλεις;

- Και που να τα κρατάς; Σε τράπεζα; Εδώ κοτζάμ Γκίκας τα έβγαλε έξω… Φοβήθηκε, λέει!

- Είδες, λοιπόν; Υπάρχει και μια άλλη λεπτομέρεια.

- Ποια;

- Αν φοβούνται οι τεχνοκράτες, εμείς γιατί ακόμα δεν πάθαμε πάρκινσον; 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ | ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

Ο Βασίλης Μόσχης στο εργαστήρι του συγγραφέα του περιοδικού FRACTAL

Μια χαραμάδα φως κινείται μπροστά σου, που όλο και μικραίνει καθώς κλείνεις την πόρτα πίσω σου. Τα στόρια κατεβασμένα. Απόλυτο σκοτάδι. Οι μικρές φλόγες ξέφρενα πεταρίζουν τριγύρω σου και ανέμελα χορεύουν πάνω στα ράφια, στο ταβάνι, στο πάτωμα, πέφτουν πάνω στους καναπέδες και γεννούν μεγάλες σκιές, πάνω στο μαύρο καπέλο στο τραπεζάκι…

Παντού σκιές που γλύφουν σπάταλα τις δικές τους ανάσες, ξεφυλλίζουν βιβλία, στη σειρά βαλμένα στα ράφια, σκόρπια παντού τριγύρω, η φαντασία εκλιπαρεί, θέλει να γίνει λέξεις και το παιχνίδι αρχίζει, δωσ’ της κλώτσο να γυρίσει, παραμύθι να αρχινίσει…

Είναι μια νέα πραγματικότητα, μια άλλη ζωή, μια δεύτερη ζωή. Πώς μπορούν να τρέξουν δυο ζωές ταυτόχρονα; Ζεις μια διπλή ζωή; Διαστέλλεται ο χρόνος για χάρη σου; Πόσα μπορείς να ξέρεις;

  

Το σκοτάδι είναι η είσοδος για την καινούρια σου ζωή, οι σκιές σε καθοδηγούν και περπατάς στη μεγάλη λεωφόρο, βλέπεις τους ήρωές σου, σε περιμένουν. Η σιωπή γεμίζει φωνές, χαμόγελα, πανούργα βλέμματα, αγαθές ψυχές, ανήμπορα κορμιά, μια καινούρια ζωή μπροστά σου… Αν την θέλεις χώνεσαι βαθιά μέσα της, έχοντας κλείσει τα μάτια σου για να δεις με άλλα, ένα πανηγύρι αρχίζει και εσύ μιλάς και γράφεις… Πόση απόσταση έχει το εύλογο από το παράλογο, …ως τη σχιζοφρένεια; Μηδαμινή… Μια χαραμάδα φως…

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Λες;

- Μάλλον!

- Είναι σίγουρο;

- Ό,τι και να πω…

- Μπα!

- Μήπως είναι ράδιο αρβύλα;

- Είναι πάντως…

- Ναι, φαίνεται να είναι σίγουρο…

- Ξέρω γω; Έτσι φαίνεται…

- Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά…

- Καλά, και πως έγινε;

- Τι να πω; Όπως γίνονται όλα…

- Δηλαδή να περιμένουμε;

- Και γιατί να μην περιμένουμε; Θα δείξει!

- Λες να έχουμε ελπίδα και εμείς;

- Λογικό δεν είναι; Μόνο αυτοί; Κι εμείς πεινάμε…

- Εμ, κάτι ψίχουλα να χαϊδέψουμε κι εμείς, έτσι βουτηγμένα στο λαδάκι… Να πούμε ότι κάτι άλλαξε! 

- Άλλαξε;

- Γιατί, ρε; Έχεις αντίρρηση; Εδώ είναι φως φανάρι!

- Του Διογένη;

- Άσε τους αστεϊσμούς… Είναι σοβαρά τα πράγματα…

- Πόσο σοβαρά είναι;

- Σοβαρά… Παραπάνω δεν γίνεται…

- Δηλαδή θα πέσουν κι αλλού; Θα πάρουμε κι εμείς;

- Λογικά…

- Άμα είναι λογικά, μουντό το βλέπω το όλο θέμα… Μόνο τα παράλογα ευδοκιμούν στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας…

- Γιατί το λες αυτό; Λες να υπάρχουν διακρίσεις;

- Ξέρω γω; Ένα επίδομα σίτισης θα κάνει καλό και σε μας…

- Γιατί επίδομα;

- Έτσι λέγονται τώρα πια οι αυξήσεις! Επιδόματα! Επίδομα σίτισης, επίδομα παραμονής…

- Παραμονής;… Των  Χριστουγέννων;… Παραμονή Χριστουγέννων θα το δίνουν το επίδομα;

- Ρε, παραμονής στη δουλειά!

- Λογικό δεν είναι; Όσοι παραμένουν στη δουλειά, θα παίρνουν το επίδομα, άμα δεν είσαι στη δουλειά, δεν έχει, γιατί να έχει; Να σε ρωτήσω, όμως, κάτι να μην το ξεχάσω;  

- Για λέγε!

-Αυτό το επίδομα σίτισης έχει καμιά σχέση με τον μόσχο τον σιτευτό ή είναι απλώς συνωνυμία;  

  

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Πιάσε χαρτί και μολύβι!

- Γιατί;

- Ρε, πιάσε σου λέω χαρτί και μολύβι!

- Κομπιουτεράκι δεν γίνεται;

- Γίνεται… αλλά να το παιδέψουμε λίγο το πράγμα! Να έχουμε πανοραμική εικόνα!

- Ποιο πράγμα;

- Να τα βάλουμε κάτω, ποιος χρωστάει, που χρωστάει…

- Καλά, κάτι μας είπες... Όλοι χρωστάνε…

- Αμ, δε! Νομίζεις ότι όλοι οι Έλληνες χρωστάνε; Σε γελάσανε! Χρωστάνε όσοι… άντε να μην πω…

- Πάλι, ένα δίκιο το έχεις…

- Αλλά δεν εννοώ εμάς… Μιλάω για τους απέξω… Άσε εμάς… εμείς την μοίρα μας την ξέρουμε πια… Ύπνο βαθύ κοιμόμασταν τις τελευταίες δεκαετίες…

- Και για ποιους μιλάς;

- Όλους αυτούς που μας δανείζουν… Τις άλλες χώρες εννοώ που μας δανείζουν…

- Τι; Χρωστάνε κι αυτές;

- Αυτές είναι που χρωστάνε! Χρωστάνε περισσότερα από μας…

- Αμάν ρε!... Για στάσου, ρε! Αφού χρωστάνε, που βρίσκουν τα λεφτά και μας δανείζουν;

- Α! Είναι πολύ απλά τα πράγματα, για αυτό σου λέω πιάσε μολύβι και χαρτί…

- Είμαι όλος αυτιά!

- Το παιχνίδι είναι απλό… Από τη μια χρωστάνε, αλλά από την άλλη μπορούν να δανείζονται με μικρότερο επιτόκιο από ότι μας δανείζουν εμάς!

- Άρα;

- Άρα;

- Άρα κερδίζουν από μας!

- Έλαααα!

- Δηλαδή… άμα συνεχίζουμε εμείς να δανειζόμαστε αυτοί συνεχίζουν και κερδίζουν!

- Αμέ!

- Και γιατί δεν δανειζόμαστε κι εμείς από κει που δανείζονται κι αυτοί!

- Αααα! Όλα κι όλα, εμείς δεν μπορούμε, είμαστε τα μαύρα πρόβατα της όλης ιστορίας!

- Και γιατί δεν ρίχνουμε ένα βάψιμο. Να ρίξουμε μια βαφή να αλλάξουμε τρίχωμα!

- Πάει τώρα πια! Πέταξε το πουλάκι!

- Και για όλα αυτά, φταίει ένα πουλάκι;

- Μη σου πω και δύο και τρία και τέσσερα…

- Τι; Πουλάκια;

- Και πέντε…

- Είπα κι εγώ… είναι τα  παιδιά του Πειραιά! Εδώ μου λες ότι μπορεί να είναι και πέντε! Άρα δεν μπορεί να είναι σαν τα παιδιά του Πειραιά!

- Ναι! Αυτά είναι τέσσερα!