Τρίτη, 26 Ιουνίου 2012

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ



Όλοι χώρια και ο ψωριάρης μόνος του!
Δεν είναι να διαβάζεις εφημερίδες, ούτε να παρακολουθείς τηλεόραση, ούτε να ψάχνεις μανιωδώς στο διαδίκτυο για το τι συμβαίνει. Διότι πουθενά δεν πρόκειται να δεις την αλήθεια. Λες και το κάνουν επίτηδες!
Από την μια, πας να δεις καμιά αναλαμπή στο τούνελ και μετά… α! μπα τα μάτια μου πετάρισαν, δεν είναι τίποτε. Απλώς βαθυστόχαστες επιθυμίες. Από την άλλη, τρως τις σφαλιάρες σου και βλέπεις τον ουρανό σφοντύλι! Καινούριο λεξιλόγιο, καινούριες παραλλαγές του ίδιου ασώματου προβλήματος.
Μηνύματα στήριξης και υποστήριξης, αλλά αυτά κάνουν κάτι; Βοηθάνε καθόλου ή απλώς περιφέρονται στα απογευματινά φιλολογικά σαλόνια αλλοτινών εποχών; Τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, ανταλλαγές ευχών υπό το άγρυπνο βλέμμα απειλητικών δαχτύλων.
Πόσο να κλάψουμε άραγε και για τους άλλους που οδεύουν ολοταχώς και αυτοί στο δικό μας δρόμο; Ήγγικεν, γαρ, η βασιλεία των δανείων! Αλλά δεν είναι όλοι το ίδιο. Ο πρώτος διδάξας πρέπει να φτάσει μέχρι το τέλος του προγράμματος. Να εισέλθει στα ενδότερα για να εξέλθει υγιής και να μεταφέρει στον έξω κόσμο ό,τι είδε και δεν είδε, ό,τι έπαθε και δεν έπαθε!
Διότι η όποια επιμήκυνση του προγράμματος στην ημεδαπή είναι επιβαρυντική για τις υπόλοιπες χώρες. Μόνο της ημεδαπής. Διότι στα προβλήματα των αλλοδαπών, π.χ. Ισπανίας μπορεί να επεκταθεί το χρονικό περιθώριο αφού δεν είναι όλα τα προβλήματα τα ίδια. Η Ελλάδα είναι μια ξεχωριστή περίπτωση.
Ναι, βρε, αδερφέ, είναι! Διότι πώς θα συμπεράνουμε μετά μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε; Πρέπει να έχουμε ένα μπούσουλα που να μας βοηθάει να κανονίζουμε και εμείς την περαιτέρω διαχείριση της σπαζοκεφαλιάς.
Αφού όλες οι υπόλοιπες χώρες μπορούν και διαχειρίζονται το πρόβλημά τους σύμφωνα με τις άνωθεν εντολές. Συμμορφώνονται. Δεν είναι σαν τους ανυπότακτους Έλληνες! Καλά πέρασαν μέχρι τώρα, αλλά από εδώ και πέρα ως περιούσιος λαός του Θεού πρέπει να δώσουν ένα υγιές παράδειγμα έναντι των υπολοίπων. Αν και ο πόλεμος μεταφέρθηκε πλέον στην Ισπανία, η εύφορη κοιλάδα παραμένει για να σιγοκαίει τα σωθικά της.
Και ο χρόνος κυλάει.
Σε όφελος τίνος;