Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2015

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ

- Σου βγάζω το καπέλο!
- Ποιο καπέλο; Βλέπεις να φοράω κανένα καπέλο;
- Το δικό μου, ρε!
- Το δικό σου;
- Ναι, ρε!
- Αφού… αφού ούτε εσύ φοράς καπέλο!
- Τρόπος του λέγειν… Υποκλίνομαι μπροστά σου…
- Μπα! Ξαναγύρισαν οι βασιλικές δυναστείες; Σου είπαν ότι χρίστηκα πρίγκιπας στο πριγκιπάτο του Ελλαδιστάν;
- Χα, χα γελάσαμε πάλι! Να ‘σαι καλά, ρε συ!
- Για λέγε, όμως! Κάπου το πας εσύ!
- Απέδειξες τελικά ότι έχεις το κληρονομικό χάρισμα!
- Κληρονομικό χάρισμα; Σε τι;
- Ό,τι είπες έγινε!
- Επειδή το είπα εγώ έγινε;
- Ναι παιδί μου! Θεάματα παντού! Ένα απέραντο θέαμα η χώρα! Περάστε κόσμε!
- Δηλαδή από ένα απέραντο φρενοκομείο, γίναμε θέαμα; Ρεζίλι των σκυλιών δηλαδή! Και τι είναι αυτό που έγινε; Αν και σε πληροφορώ τίποτα δεν γίνεται επειδή το λέω εγώ ή κάποιος άλλος!
- Μα παιδί μου, το ‘πες κι έγινε… γίνεται… και συνέχεια εξελίσσεται…
- Δηλαδή…;
- Ανοίγουν πόρτες, κλείνουν πόρτες, καλωσορίσματα… καλέσματα από το παράθυρο… έλα εσύ, φύγε εσύ… χαμόγελα όλο υπονοούμενα… καλώς όρισες έρωτα που λέει και το τραγούδι… απιστίες…, διαζύγια…
- Μη μου πεις και τίποτα για διατροφές γιατί θα ξεφωνίσω…
- Ρε, χαμός γίνεται… Θα δούμε κι άλλα… Απεγνωσμένα ραβασάκια… Στέλλα μη φύγεις… κρατάω μαχαίρι…
- Δεν το λες καλά… Στέλλα φύγε κρατάω μαχαίρι, είναι το σωστό…
- Όχι, στην περίπτωση μας είναι διαφορετικά τα πράγματα… Μη σου πω ότι το έργο μας λέγεται, ανάμεσα σε δυο αγάπες… ή είναι σκληρός ο χωρισμός ή κουράστηκα να σ’ αποκτήσω ή το μεροκάματο του πόνου…
- Τι είναι όλα αυτά, ρε;
- Ταινίες από τον παλιό καλό κινηματογράφο που έκαναν θραύση στην εποχή μας…
- Και τι σχέση έχουν με το σήμερα;
- Δεν έχουν; Και πολύ μάλιστα…
- Να σου πω κι εγώ ένα, τότε…
- Ποιο;
- Αμάρτησα για το παιδί μου…
- Αχ! Κάποτε κλαίνε κι οι δυνατοί!