Πέμπτη, 4 Ιουλίου 2013

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ


- Βρε, καλώς το παιδί!
- Ποιος έρχεται; Έρχεται κανείς;
- Ναι, ένα καλόπαιδο! Δεν τον βλέπεις; Καμαρωτός, καμαρωτός!
- Με δουλεύεις! Εγώ δεν βλέπω κανέναν!
- Ποιος να ‘ρχεται μωρέ! Κανείς δεν έρχεται!
- Ε! Τότε…
- Για τον Νικόλα, λέω!
- Ποιος πάλι είναι αυτός;
- Καλά, τον Νικόλα δεν ξέρεις; Τον μεγάλο Νικόλα που ακόμη επιμένει; Δεν ξεκολλάει με τίποτα από τις εμμονές του! Εκεί, απτόητος!
- Δεν σε καταλαβαίνω, φίλε μου!
- Ο γείτονας μας, ντε! Αυτός που επιμένει ότι είναι Μακεδόνας, και σαν μικρό παιδί περιμένει στη γωνία να του φέρουν το παιχνιδάκι που του υποσχέθηκαν… Άντε, γεια σου, αυτός  ντε, να χαρείς! 
- Τι έγινε πάλι;
- Κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα. Πάντως, για να πούμε και την καθαρή αλήθεια, τον βρίσκω ευγενικότατο, κυριλέ και λεβέντη!
- Γιατί; Τι έκανε;
- Δεν έκανε τίποτα, γι’ αυτό το λέω! Τόσο καιρό, σου λέει, είχατε τα προβλήματά σας, τις έννοιες σας, τις στενοχώριες σας, δεν ήθελε να  μας επιβαρύνει κι άλλο. Διότι έτσι είναι οι γείτονες!  Συμπονετικοί, συμπαραστέκονται στους διπλανούς τους. Διότι, αύριο μεθαύριο, δεν ξέρεις, άνθρωποι είμαστε, μπορεί να χρειαστεί αυτός τη βοήθειά μας.
- Για λέγε!
- Σου λέει, τώρα, από ό,τι ακούμε δηλαδή, μπήκατε σε καλό δρόμο. Αφού, λέει ο Σόιμπλε ότι είναι συγκρατημένα αισιόδοξος, πα να πει ότι τρέχει το πρόγραμμα, όλα δουλεύουν ρολόι, καιρός είναι να κοιτάξουμε και τα δικά μας. Τόσο καιρό σας αφήσαμε, άνθρωποι είμαστε, αλλά τώρα δεν πάει άλλο!
- Και τι έκανε;
- Έστειλε μια επιστολή στο δικό μας, για να επιληφθεί του θέματος! Πρέπει να ξεπεραστεί αυτή η στασιμότητα, λέει! Αν είναι δυνατόν να συναντηθούν μέσα στην εβδομάδα κιόλας, να αρχίσουμε πάλι συνομιλίες, να ανταλλάξουμε θέσεις και απόψεις. Θέλουμε να μπούμε και εμείς στην Ευρώπη! Γιατί βιάζονται τόσο, άγνωστο, αλλά τέλος πάντων δεν θα το σχολιάσω αυτό!
- Και ο δικός μας, τι απάντησε;
- Ακόμη δεν ξέρουμε. Δεν είναι κι έτσι τα πράγματα, τσακ μπαμ! Τι να του πει; Ναι, Νικόλα, πέρνα για κανένα ουζάκι να τα πούμε;