Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ



Περιττό να συζητήσουμε ότι ζούμε σε μια υπέροχη χώρα!
Όλα δουλεύουν ρολόι! Τικ, τακ, τικ, τακ, και ο χρόνος προχωράει, δεν χάνει καθόλου, ούτε μπρος ούτε πίσω. Αυτά είναι, φαντάσου δηλαδή να έχανε και να πήγαινε πότε πίσω και πότε μπρος. Θα είχαμε χάσει τον μπούσουλα. Ενώ τώρα όλα μια χαρά, τρέχει ο χρόνος και τρέχουμε και εμείς από πίσω. Αρμονικά και ειρηνικά. Διότι το περπάτημα κάνει καλό. Και όχι το απλό, σαν να πηγαίνουμε άσκοπα κάπου. Σα να σουλατσάρουμε άσκοπα. Όχι τέτοια. Περπάτημα γρήγορο και έντονο όπως τα δευτερόλεπτα και τα λεπτά ενός ρολογιού. Όλα βαίνουν καλώς!
Το θέμα είναι ότι μόνο τα ρολόγια βαίνουν καλώς, και μόνο αυτά. Διότι έχουν μπαταρίες και μέχρι να ξεφορτίσουν, τι άλλο μπορούν να κάνουν; Να προχωρούν τους δείκτες και να δείχνουν ώρες και ημέρες. Αυτά τα μονότονα. Και εμείς από πίσω, παρέα, να τα συνοδεύουμε για να δούμε τι άλλο μπορεί να κάνουν. Τα ρολόγια, όχι εμείς, ούτε κανένας άλλος.
Άντε και καμιά φορά να χτυπάει κανένα ξυπνητήρι που και που, για να ξυπνούν τα αίματα. Δεν ζούμε λοιπόν σε μια υπέροχη χώρα; Σε αυτό το απέραντο λιβάδι που μόνο συγκινήσεις μπορεί και προσφέρει; Με τι καρδιά να την αποχωριστείς; Πόσο αχάριστοι πια μπορεί να είμαστε;
Πώς να ξεχάσουμε τόσα και τόσα ευτυχή και περισπούδαστα επιτεύγματα που έχουν συντελεστεί τις τελευταίες δεκαετίες, χωρίς να αναφερθούμε ουδόλως στο μακρινό παρελθόν διότι εκείνα ήταν απλώς φαντάσματα μπροστά σε όλα αυτά τα θαυμαστά και φιλοσοφικά που διεξάγονται ενώπιον της αφελούς μας πλέον ηλιθιότητας.
Γιατί να μην καμαρώνουμε για το …φιδάκι ο Διαμαντής που κρυφοπαίζει μαζί μας και μας κάνει νάζια και βγαίνει μια από εδώ και μια από εκεί; Από αυτόν βγήκε και το περιβόητο και περιλάλητο επιτραπέζιο παιχνίδι το φιδάκι. Και μια πας από εκεί, την άλλη ανεβαίνεις πιο πάνω, μετά πας στον παραδίπλα, μετά στον επόμενο, αλλά αργείς να φτάσεις στο τέλος. Ο χρόνος να περνάει στο ρολόι και εμείς καλά να βρισκόμαστε!
Τι καλά και υπέροχα! Πόσο καλά περνάμε! Πόσο χαρούμενοι μπορεί να είμαστε! Πόσο παιχνιδιάρα είναι αυτή η χώρα! Πόσο μας επεξεργάζονται ακόμη;
Θα σας μειδιάσω και δεν το θέλω!