Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ | ΚΑΤΕΡΙΝΗ



Αυτό το μονόπολι είναι όλο μουζαβιές!
Γιατί να ξαναπαίξουμε; Αφού από εδώ το πας, από κει το πας, χαμένος είσαι. Δεν ισχύουν οι κανόνες για όλους το ίδιο! Γιατί να ξαναπαίξουμε; Αφού μερικοί παίζουν μόνοι τους, αγοράζουν, πουλούν και συνεχίζουν να έχουν και λεφτά. Παιχνίδι είναι αυτό;
Γιατί στην Πορτογαλία παίζεται διαφορετικά το παιχνίδι; Αυτοί είναι καλύτεροι από μας; Αυτοί είναι οι διαβαστεροί και υπάκουοι μαθητές και εμείς είμαστε τα κωθώνια; Τόσο καιρό τσάμπα πηγαινοερχόμασταν στο σχολείο;
Και εμείς διαβάζαμε, και τα νύχια μας είχαμε κομμένα στην πρωινή επιθεώρηση και καθαρό μαντηλάκι είχαμε δίπλα και από όλα κάναμε. Κόψαμε τα πολλά πολλά με τις διακοπές, τις επισκέψεις στα νυχτερινά πολιτιστικά ιδρύματα, τις σπατάλες, τις συντάξεις μας, τους μισθούς μας και όλα τα συναφή που έκαναν κακό στη τσέπη μας τόσα χρόνια.
Εμείς δηλαδή στο πηγάδι κατουρήσαμε και κρυφοκοιτάμε σαν φτωχοί συγγενείς από το παράθυρο; Οι Πορτογάλοι, τι παραπάνω έχουν από εμάς και τους έδωσαν εντολή να περικόψουν – άκουσον, άκουσον – τα υπερβολικά μέτρα λιτότητας! Φέρτε μου το βράχο της Ακρόπολης να πέσω σε ένδειξη διαμαρτυρίας για αυτή την απίθανη και άδικη συμπεριφορά!
Διότι σου λέει, - άκουσον και ξανά άκουσον – αν γίνονται μόνο περικοπές η οικονομία δεν θα επιβιώσει. Μα γιατί αργεί ο βράχος της Ακρόπολης να εμφανιστεί; Βρε, καλοί μου άνθρωποι, εμείς τι λέμε τόσο καιρό; Αυτό δε λέμε; Και είναι η ανεργία στην Πορτογαλία μόνο 15%! Μόνο, συγκριτικά με τα δικά μας!
Και πάνω σε όλα αυτά, νάσου και κάτι φωνές πάλι μέσα από το ΔΝΤ που λέει ότι η Ελλάς θα χρειαστεί και άλλο πακέτο! Και γίνεται και ένας καβγάς, θα τον πήρατε χαμπάρι, φαντάζομαι. Όχι, ο ένας, όχι ο άλλος, ακόμη χτυπιούνται!
Σας εφιστώ την προσοχή, μην πει κανείς, ότι εμείς είμαστε ιδιαίτερη περίπτωση γιατί θα τον πάρει και θα τον σηκώσει! Πόσο πια ιδιαίτερη περίπτωση όταν τα αποτελέσματα είναι τα ίδια; Εκτός και αν φοβούνται κανένα γενικότερο ξεσηκωμό και σου λέει, για να μαλακώσουμε λίγο! Μην ακούσουν ξαφνικά κανένα:
Άει …χάσου μυρμηγκάκι!