Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ! Ο Βασίλης Μόσχης στην εφημ. ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ

 Πάλι της μόδας ο Ιονέσκο!
Σε όλο του το μεγαλείο το θέατρο του παραλόγου. Τι ακούν τα αυτάκια μας και τι βλέπουν τα ματάκια μας! Τι ματάκια δηλαδή, ματάρες σαν τεράστιες κουμπότρυπες έχουν γίνει. Διότι μέσα σε όλο αυτό το μεγαλείο μιας αρχαίας τραγωδίας που ζούμε ο από μηχανής Θεός της Ελλάδας μας φέρνει ένθετο ένα θέατρο του παραλόγου που δεν νομίζω να ξαναέζησε η χώρα. Και να το ξαναέζησε μάλλον, δεν ζούσαμε εμείς!
Διότι σε αυτόν τον πολυθρύλητο τόπο μόνο όταν είσαι κάποιος μπορείς και επιβιώνεις και ξεφεύγεις. Και όταν λέμε κάποιος, φυσικά, δεν σημαίνει και τίποτα σημαντικό ή εξαιρετικό ή σπουδαίο. Κάποιος είσαι όταν χρωστάς πολλά λεφτά στο κράτος. Εκατομμύρια ας πούμε. Εδώ και μερικά χρόνια. Και δεν σου κάνουν τίποτα. Αφήνεσαι στο έλεος μιας ευτυχισμένης μοίρας. Και περνάς ωραία.
Ενώ αν χρωστάς λίγα, πού σε πονεί και που σε σφάζει! Ενώ τρέμει το φυλλοκάρδι σου μέχρι να βρεις τα ολίγα ή τα ολίγιστα που πρέπει κατεπειγόντως να καταθέσεις. Διότι έχεις απειλή πάνω από το κεφάλι σου τα μπιλιετάκια που καταφθάνουν συνεχώς. Μα γιατί να χτυπιέσαι ως οκτάπους; Λόγια του αέρα πρέπει να είναι οι κάθε λογής “απειλές” ! Αφού στα εκατομμύρια δεν γίνεται τίποτα. Τι να φοβάσαι λοιπόν; Ή πρέπει να φοβάσαι; Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που συντελούν στην πραγματοποίηση ή μη των απειλών;
Από την άλλη, κάποιος μπορεί να είσαι όταν είσαι πολύ γνωστός από κάποια δημόσια θέση και νομίζεις ότι έχεις το δικαίωμα να συμπεριφέρεσαι και να ομιλείς …άστα να πάνε. Και λες, καλά αυτός; Αυτός ο καταιγισμός παραληρήματος προέρχεται από κάποιον που χειριζόταν υποθέσεις κρατικές; Έτσι μιλούν οι πολιτικοί; Δημοσίως; Φαντάσου, δηλαδή, τι γινόταν πίσω από τις κλειστές πόρτες! Πόση φαντασία πια μπορεί να έχει κανείς; Ανεξάντλητη!
Άρα τι μας απομένει να κάνουμε; Να αυξήσουμε τη φαντασία μας ή να προσπαθήσουμε να αυξήσουμε τα χρέη μας στο Δημόσιο; Τι άλλο πια; Τέτοια βλέπουμε, τέτοια μαθαίνουμε!
Να μην γίνουμε και εμείς καλοί μαθητές;