Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ!


ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ."ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ   03/11/2008


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ


Συγχαρητήρια! Κέρδισες πενήντα χιλιάδες ευρώ!
Ανείπωτη χαρά και ευτυχία. Πενήντα χιλιάδες ευρώ! Ποτέ δεν είχα τόσα πολλά λεφτά μαζεμένα. Και τι δεν μπορώ να κάνω με τόσα λεφτά!
Πρώτα από όλα θα το γιορτάσω. Θα το κάψουμε απόψε. Μαζί με λίγους φίλους θα πάμε να τα πιούμε. Έξω ντέρτια και καημοί.
Και μετά, την επόμενη μέρα μεταξύ πρωινού καφέ και μεσημεριανού φαγητού θα πρέπει να σκεφτώ πώς να χρησιμοποιήσω όσο πιο σωστά μπορώ τα υπόλοιπα λεφτά μετά το νυχτερινό χαροκόπι! Διότι δεν πρέπει να τα σπαταλήσω άδικα και ασυλλόγιστα. Πρέπει να κάνω σωστές κινήσεις. Ίσως επενδύσω και σε κάτι. Σε τι όμως; Είναι πολλά τα λεφτά αλλά δεν είναι τόσα για μεγάλες επενδύσεις που θα αποφέρουν κέρδη. Αν τα βάλω στην τράπεζα τι θα κερδίσω από τους τόκους; Ψίχουλα!
Μήπως θα ήταν καλύτερα να ανοίξω ένα μαγαζάκι; Φτάνουν για κάποιο εμπόρευμα. Κάτι μπορεί να γίνει! Κι άμα δεν γίνει; Άσε που θα μπλέξεις και με εφορίες, ΤΕΒΕ, ενοίκια, έξοδα. Και άμα μπω μέσα; Θα τα χάσω τα λεφτουδάκια μου!
Κρίμα δεν είναι να πάνε χαμένα;
Θα δω τι θα τα κάνω, δεν βιάζομαι! Ας έχω να τρώω από τα έτοιμα τώρα και για αργότερα βλέπουμε. Θα μπω σε λίστα αναμονής και για άλλα!
Και μέχρι την επόμενη φορά κυλάει η ζωή άνετα και ευχάριστα με πενήντα χιλιάδες ευρώ ή και εκατό στην τσέπη.
Χωρίς κόπο και ατελείωτες ώρες δουλειάς. Είναι ο σύγχρονος μηχανισμός που εκπαιδεύει νέους και γέρους, φίλους και εχθρούς στην απόκτηση άμεσου και τεράστιου εισοδήματος. Κυκλοφορούν πάμπολλες εκδόσεις. Από ερωτήσεις εγκυκλοπαιδικού ενδιαφέροντος και συναισθηματικής φόρτισης και αγωνίας έως ...ξεκατίνιασμα του ενδότερου ψυχικού κόσμου του άμεσα ενδιαφερόμενου.
Η εκμετάλλευση της ανάγκης για άμεσο και εύκολο χρήμα χτυπάει και προκαλεί κάθε ενδιαφερόμενο και εκπαιδεύει νέες απόψεις για το μέλλον της εργατικής τάξης μιας νέας εποχής.
Ως προς τι τα μίση και οι αλληλοσπαραγμοί;
Να ‘ναι καλά τα κανάλια που προσφέρουν ...αφειδώς και ...ανιδιοτελώς εύκολο χρήμα.
Νισάφι πια! Δεν θα ‘ρθει κι η δικιά μας η σειρά;