Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ!


ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ 08/12/2008


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ


Αναζητούνται ηθικοί αυτουργοί!
Μέσα στη μιζέρια της ηθικής απόγνωσης και του ευτελισμού δευτερολέπτων που χάνονται ανήμπορα και αχρησιμοποίητα σε ένα παρελθόν που τρέχει, αναπηδά ο χορταστικός βρυχηθμός του κόκκινου αίματος.
Η εκπνοή ενός αδίστακτου εικοσιτετραώρου σίγουρα θα παραδώσει τη σκυτάλη του στο επόμενο που θα αγκαλιάσει τη ρουτίνα μιας οικονομικής κρίσης. Θα ξεχάσει το παρελθόν του. Θα διαγράψει από τη μνήμη του την ανελέητη ντροπή καταστροφών, τραυματισμών και ξαφνικού τερματισμού μιας ζωής που προσπαθούσε να ξεκινήσει.  
Επειδή ξαφνικά συνέβη αυτό που ως συνήθως δεν συμβαίνει σε άλλες χώρες. Και ξαφνικά νοιώθεις ότι είσαι περικυκλωμένος από μια αγιάτρευτη επιδείνωση ενός υπαρκτού πάθους για καταστροφή, οποιαδήποτε καταστροφή, που κατατρώει κάθε στιγμή που θέλει να γεννηθεί ευτυχισμένη. Αλλά δεν την αφήνει κανείς!
Αναζητούνται ηθικοί αυτουργοί!
Μέσα σε ένα πλέγμα αποσυμφόρησης βρίσκεται ένα δαιδαλώδες πια μονοπάτι χωρίς κατευθύνσεις που σε οδηγεί τυφλά σαν έρμαιο προς άμεση καταστροφή. Εκεί οδηγούμαστε. Γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε, ανδρωθήκαμε και ακολουθούμε αργά αλλά σταθερά το μονοπάτι που κατηφορίζει και ανεξιχνίαστα του δίνουμε ήχο και φως. Και συνεχίζουμε να κατηφορίζουμε…
Η τιμωρία που ακολουθεί δε θεραπεύει κανένα έγκλημα. Θωπεύει ανήμπορα και μηχανικά το δράστη μπροστά στα έκπληκτα μάτια γνωστών και αγνώστων. Πόσο γνωστοί και άγνωστοι μπορεί να είμαστε σε μια μικρή πόλη, σε μια μικρή χώρα;
Στον καταπέλτη των ενοχικών συναισθημάτων μας τρίζουν όλο και περισσότερο οι κλειδώσεις του. Το χαμόγελο είναι μεταδοτικό αναφέρει μια τελευταία έρευνα. Πώς μπορείς να μεταδώσεις κάτι που δεν μπορείς να έχεις; Οι κλειδώσεις των μυών παραμένουν πλέον δύσκαμπτοι. Το χαμόγελο φέρνει και μια λάμψη ευτυχίας στα μάτια.
Αυτή η λάμψη ευτυχίας είναι που αναζητείται. Για να επαναφέρει διόδους επικοινωνίας για ένα χαμένο πια χαμόγελο. Και για να σταματήσει πλέον αυτός ο πόλεμος της δράσης και της αντίδρασης. Επειδή αυτή η καταστροφή που είναι μια καλυμμένη αυτοκαταστροφή ήδη διαχέεται και εξαπλώνεται. Και βρίσκεται στα όρια συναγερμού.
Με τον εμπλουτισμό της να συνεχίζεται…