Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟΝ!


ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜ. "ΟΛΥΜΠΙΟ ΒΗΜΑ" ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ  10/05/2011


ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΣΧΗΣ


Γιατί δε μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας;
Τι είναι αυτό που δεν αφήνει τη χώρα να ξεμυτίσει από το σκοτεινό λαβύρινθο της ταλαιπωρίας της; Αρέσκεται στο να σέρνει αργά τα ταλαιπωρημένα της βήματα μέσα στο σκοτάδι του; Χιλιάδες οι απαντήσεις και οι σχεδιασμοί σκέψεων που μπορεί να προβάλει ο καθένας. Κάθε μυαλό και μια διαφορετική ιδέα. Μια διαφορετική άποψη.
Φαινόμαστε αμήχανοι και ελκυστικά παθητικοί στο να αντιμετωπίσουμε τις παρενέργειες του νοσήματός της. Διότι η χώρα σήμερα νοσεί και δε διακρίνεται καμία άμεση ή έστω έμμεση θεραπεία. Οι εκ της αλλοδαπής χαιρέκακοι αναζητούν λύσεις προς ίδιον όφελος ασχέτως των αιμοσταγών παρενεργειών.
Οι απόψεις, οι γνώμες πέφτουν στο τραπέζι και η ορχήστρα παίζει στη διαπασών μέχρι της πλήρους κώφωσης! Τα γεράκια καιροφυλακτούν να βουτήξουν στα αποφάγια που θα μείνουν. Εμείς οι πληβείοι εκστατικά αμήχανοι παρακολουθούμε αναμένοντας το άγνωστο μέλλον.
Δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα το ποιος φταίει. Οι πυροβολισμοί ακούγονται εκατέρωθεν αλλά ουδείς οπισθοχωρεί. Το πνεύμα της ομαδικότητας δεν ευδοκιμεί στο μεσογειακό κλίμα της ψωροκώσταινας! Ο καθένας περιμένει από τον άλλον να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Και τελικά ουδείς!
Η εκπαίδευση ετών έχει καλά εμπεδωθεί και είναι δύσκολο να αλλάξει. Όταν ο πολίτης δεν εμπιστεύεται πλέον, αδυνατεί να συμπράξει σε μια έστω μερική ανόρθωση. Αδυνατεί να προσχωρήσει σε οποιοδήποτε κίνημα. Παραμένει αμέτοχος και ευτραφής απορρίπτοντας οποιαδήποτε συνεργασία του. Αλλά αυτό είναι που ίσως θα προκαλέσει μια πλήρη κατάρρευση. Και οι παρενέργειες δε θα λυπηθούν κανέναν.
Γιατί αυτή τη στιγμή προέχει η απόλυτη ικανοποίηση της χώρας. Γιατί το δικό της πρόσωπο φαίνεται έξω. Και αυτή ταλαιπωρείται. Όταν πλέον αποκαμωμένη και ρακένδυτη θα αναφωνήσει σπαρακτικά και θα παραδώσει το πνεύμα της, καμία μονάδα εντατικής θεραπείας δε θα μπορέσει να την ορθοποδήσει άμεσα. Και, τότε, η χαροκαμένη μάνα δεν θα αναγνωρίζει τα παιδιά της.
Είναι άραγε τα ορφανά παιδιά ευτυχισμένα;